Από τον Τζορτζ Φλόιντ στη Ρενέ Γκουντ: Η νέα μάχη για την αστυνομική βία στις ΗΠΑ
Η δολοφονία της Ρενέ Γκουντ, η οποία έπεσε νεκρή από πυρά πράκτορα της ICE ενώ βρισκόταν μέσα στο όχημά της, άνοιξε εκ νέου έναν βαθύ διχασμό στις Ηνωμένες Πολιτείες γύρω από τη χρήση φονικής βίας από τις αρχές. Η υπόθεση έρχεται πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ, ένα γεγονός που είχε λειτουργήσει ως καταλύτης για μαζικές κινητοποιήσεις και θεσμικές συζητήσεις.
Σε αντίθεση με το 2020, όπου ένα και μόνο βίντεο αποτέλεσε αδιάσειστο τεκμήριο, τα οπτικά ντοκουμέντα της υπόθεσης Γκουντ είναι πολλαπλά αλλά λιγότερο καθαρά. Τα διαθέσιμα πλάνα δεν αποσαφηνίζουν αν το όχημά της χτύπησε τον πράκτορα πριν από τους πυροβολισμούς, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο για πολιτική ερμηνεία.
Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ και στελέχη της, όπως η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Κρίστι Νόεμ, υιοθέτησαν από νωρίς το αφήγημα της αυτοάμυνας, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίσουν τη Γκουντ «εγχώρια τρομοκράτισσα». Ο δήμαρχος της Μινεάπολης Τζέικομπ Φρέι απέρριψε δημόσια τον χαρακτηρισμό, υπογραμμίζοντας ότι δεν τεκμηριώνεται από τα στοιχεία.
Στον αντίποδα, Δημοκρατικοί πολιτικοί, όπως ο επικεφαλής της μειοψηφίας στη Γερουσία Τσακ Σούμερ, κατηγόρησαν την κυβέρνηση για παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Η δημόσια αντιπαράθεση εντάθηκε περαιτέρω μετά την ανάρτηση βίντεο από τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος υποστήριξε ότι ο πράκτορας κινδύνευσε άμεσα.
Η σύγχυση ενισχύεται από το ευρύτερο ψηφιακό περιβάλλον. Όπως επισημαίνουν αναλύσεις του Associated Press, της Washington Post και των New York Times, ακόμη και ο συνδυασμός πολλαπλών λήψεων δεν οδηγεί σε ξεκάθαρο συμπέρασμα. Την ίδια στιγμή, η κυκλοφορία ψεύτικων ή αλλοιωμένων εικόνων μέσω τεχνητής νοημοσύνης, όπως κατέγραψε το BBC Verify, υπονομεύει περαιτέρω την εμπιστοσύνη στο οπτικό υλικό.
Αναλυτές εκτιμούν ότι, παρά τη σοβαρότητα της υπόθεσης, δύσκολα θα πυροδοτήσει κοινωνική κινητοποίηση αντίστοιχη με εκείνη του 2020. Η κόπωση της κοινής γνώμης και η υπερπληθώρα εικόνων βίας φαίνεται να περιορίζουν τον συλλογικό αντίκτυπο, ακόμη και όταν τα ερωτήματα για τη χρήση φονικής βίας παραμένουν αναπάντητα.
