CNN: Γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει κερδίσει (ακόμα) τον πόλεμο στο Ιράν
- Ο αποτελεσματικός αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ με φθηνά drones έχει εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο οικονομικό σοκ που δεν αντιμετωπίζεται με παραδοσιακά στρατιωτικά μέσα.
- Η εξόντωση της ηγεσίας δεν προκάλεσε την κατάρρευση της θεοκρατίας ούτε πυροδότησε τη μαζική λαϊκή εξέγερση που ήλπιζε η Ουάσιγκτον, με το καθεστώς να συσπειρώνεται γύρω από νέα, πιο σκληροπυρηνικά πρόσωπα.
- Η έξοδος από τον πόλεμο περιπλέκεται από τις διαφορετικές επιδιώξεις του Ισραήλ, αλλά και από το βαρύ πολιτικό κόστος που επωμίζεται η αμερικανική κυβέρνηση λόγω του πληθωρισμού στα καύσιμα.
Η κοινή αμερικανο-ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση με την κωδική ονομασία “Epic Fury” επέφερε συντριπτικά πλήγματα στην ιρανική αμυντική μηχανή, εξουδετερώνοντας κρίσιμες στρατιωτικές υποδομές και περιορίζοντας δραστικά τη δυνατότητα της Τεχεράνης να εκτοξεύει βαλλιστικούς πυραύλους. Ωστόσο, όπως επισημαίνει το CNN, η συντριπτική στρατιωτική υπεροχή δεν αρκεί για να εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο στο πεδίο.
Η ασύμμετρη στρατηγική του Ιράν απέδειξε πως ένα τεχνολογικά κατώτερο οπλοστάσιο μπορεί να προκαλέσει παγκόσμια παράλυση. Η Τεχεράνη έχει καταφέρει να αποκλείσει ουσιαστικά τα Στενά του Ορμούζ, από τα οποία διέρχεται το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, χρησιμοποιώντας σμήνη από φθηνά, οπλισμένα drones. Οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις διστάζουν να αναπτύξουν αεροπλανοφόρα και βαρέα πλοία μέσα στο στενό πέρασμα, καθώς ο κίνδυνος ενός καταστροφικού πλήγματος από αυτά τα σμήνη καθιστά την επιβολή της ελεύθερης ναυσιπλοΐας επιχειρησιακά απαγορευτική.
Η παρανόηση για την κατάρρευση του καθεστώτος
Ένας από τους βασικούς πυλώνες του αμερικανικού αφηγήματος κατά την έναρξη των εχθροπραξιών ήταν η εκτίμηση ότι η ισχυρή στρατιωτική πίεση θα οδηγούσε στην εσωτερική κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Μολονότι οι στοχευμένες επιδρομές είχαν ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο κρατικός μηχανισμός και οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) διατήρησαν την απόλυτη συνοχή τους.
Η άμεση διαδοχή από τον γιο του, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, έναν ηγέτη που πολλοί αναλυτές περιγράφουν ως ακόμη πιο ακραίο και αδιάλλακτο, διέψευσε τις ελπίδες για κατάρρευση. Παράλληλα, η προσδοκία της Ουάσιγκτον για μια αυθόρμητη και μαζική λαϊκή εξέγερση που θα ανέτρεπε τη θεοκρατία δεν επαληθεύτηκε. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες φαίνεται να υποτίμησαν τον εθνικισμό που ενεργοποιείται σε περιόδους εξωτερικής απειλής, καθώς και την ικανότητα του καθεστώτος να καταστέλλει κάθε φωνή αμφισβήτησης, υπενθυμίζοντας ότι για το Ιράν η απλή επιβίωση υπό συνθήκες πολέμου ισοδυναμεί με νίκη.
Το πυρηνικό φάντασμα και ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων
Το τρίτο μεγάλο εμπόδιο για την κήρυξη μιας οριστικής νίκης αφορά τον ίδιο τον πυρήνα της απειλής: το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Παρά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς περί ολοκληρωτικής καταστροφής των εγκαταστάσεων παραγωγής, ειδικοί προειδοποιούν ότι το Ιράν διατηρεί κρυμμένα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου. Η τεχνογνωσία που έχουν αποκτήσει οι Ιρανοί επιστήμονες δεν μπορεί να διαγραφεί με βομβαρδισμούς, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μελλοντικής επανεκκίνησης του προγράμματος.
Επιπλέον, ο “Άξονας της Αντίστασης”, δηλαδή το δίκτυο των πληρεξούσιων οργανώσεων του Ιράν στη Μέση Ανατολή, παραμένει ενεργός. Ακόμη και με τις συμβατικές του δυνάμεις αποδυναμωμένες, το Ιράν μπορεί να συνεχίσει να προκαλεί αποσταθεροποίηση μέσω ένοπλων ομάδων στο Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο και την Υεμένη, συντηρώντας έναν συνεχή και επώδυνο πόλεμο φθοράς εις βάρος των αμερικανικών και συμμαχικών συμφερόντων στην περιοχή.
Η στάση του Ισραήλ και το πολιτικό αδιέξοδο στις ΗΠΑ
Η αναζήτηση στρατηγικής εξόδου προσκρούει στις αντικρουόμενες επιδιώξεις των συμμάχων. Αν και ο Ντόναλντ Τραμπ επιθυμεί διακαώς να ανακοινώσει τη λήξη του πολέμου και να στρέψει την προσοχή του στην αμερικανική οικονομία, έχει δεσμευτεί ότι η απόφαση θα ληφθεί από κοινού με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου. Για το Τελ Αβίβ, ωστόσο, η εξουδετέρωση της ιρανικής απειλής δεν είναι ένα στιγμιαίο γεγονός, αλλά μια διαρκής διαδικασία περιφερειακής ασφάλειας που δύσκολα επιδέχεται επίσημη “ημερομηνία λήξης”.
Αυτή η παράταση της σύγκρουσης προκαλεί σοβαρούς τριγμούς στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Το ράλι στις τιμές του πετρελαίου μεταφράζεται σε άμεσο πληθωρισμό στις αντλίες καυσίμων, πιέζοντας ασφυκτικά τα εισοδήματα των Αμερικανών πολιτών. Η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση διογκώνεται, καθώς οι ψηφοφόροι του “America First” δυσκολεύονται να αποδεχτούν το υψηλό οικονομικό κόστος, καθώς και τις απώλειες αμερικανών στρατιωτών, στο όνομα μιας μακρινής γεωπολιτικής “νίκης” της οποίας τα οφέλη παραμένουν ασαφή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:
Πηγή: CNN.com
