Ελλάδα, Πορτογαλία και Μονακό γίνονται «μαγνήτες» για εκατομμυριούχους
- Ο αριθμός των ultra-high-net-worth individuals αυξάνεται ραγδαία και αναμένεται να πλησιάσει το 1 εκατομμύριο έως το 2031.
- Η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιταλία και το Μονακό εξελίσσονται σε βασικούς προορισμούς για wealthy migration στην Ευρώπη.
- Η γεωπολιτική αστάθεια, οι φόροι και οι δημογραφικές αλλαγές επηρεάζουν πλέον άμεσα τις αποφάσεις μετακίνησης των υπερπλούσιων.
Οι υπερπλούσιοι του πλανήτη αλλάζουν στρατηγική. Και πλέον, το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα αυξήσουν τον πλούτο τους — αλλά πού αισθάνονται αρκετά ασφαλείς ώστε να τον προστατεύσουν.
Σύμφωνα με το Knight Frank και τη νέα έκθεση The Wealth Report 2026, ο αριθμός των ultra-high-net-worth individuals (UHNWIs) — δηλαδή όσων διαθέτουν περιουσία άνω των 30 εκατ. δολαρίων — αυξάνεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς παγκοσμίως.
Το 2021, ο παγκόσμιος πληθυσμός αυτής της κατηγορίας ανερχόταν σε περίπου 551.000 άτομα. Το 2026 έχει ήδη φτάσει τις 713.626, ενώ μέχρι το 2031 εκτιμάται ότι θα πλησιάσει το 1 εκατομμύριο.
Αντίστοιχα, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη υπολογίζονται σήμερα σε περίπου 3.100, με τις προβλέψεις να κάνουν λόγο για σχεδόν 4.000 μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.
Το ενδιαφέρον όμως δεν βρίσκεται μόνο στο πόσο αυξάνεται ο πλούτος — αλλά και στο πού μετακινείται.
Για χρόνια, η εποχή της χαμηλής πληθωριστικής πίεσης, της άφθονης ρευστότητας και της παγκοσμιοποίησης έκανε τη διεθνή μετακίνηση πλούσιων ανθρώπων σχετικά εύκολη και προβλέψιμη.
Σήμερα, αυτή η σταθερότητα μοιάζει να ανήκει στο παρελθόν.
Η πανδημία, ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι γεωπολιτικές εντάσεις στη Μέση Ανατολή, οι εμπορικοί πόλεμοι, οι δασμοί, οι ενεργειακές κρίσεις και οι διαταραχές στην αγορά εργασίας έχουν αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι πολύ πλούσιοι επενδυτές.
Όπως σημειώνει η Knight Frank, τα shocks πλέον γίνονται πιο συχνά, πιο απρόβλεπτα και πιο βαθιά ενσωματωμένα στην παγκόσμια οικονομία.
Και σε έναν τόσο ασταθή κόσμο, ο στόχος των ultra-rich δεν είναι πλέον απλώς η ανάπτυξη του πλούτου τους, αλλά η διατήρηση, η προστασία και η στρατηγική τοποθέτησή του.
Αυτό εξηγεί γιατί όλο και περισσότεροι UHNWIs είτε μένουν πιο κοντά στις χώρες τους είτε μετακινούνται μόνο προς περιοχές που θεωρούν σχετικά σταθερές.
Σήμερα, το 37% των ultra-rich ζει στη Βόρεια Αμερική, το 31% στην Ασία και περίπου το ένα τέταρτο στην Ευρώπη. Ακόμη όμως και μέσα στην Ευρώπη, οι ισορροπίες αλλάζουν.
Σύμφωνα με τη Henley & Partners, χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία και η Γερμανία αναμένεται να καταγράψουν καθαρές απώλειες ultra-rich κατοίκων.
Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για την Ιρλανδία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία. Αντίθετα, χώρες όπως η Ελβετία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ελλάδα και το Μονακό, εμφανίζονται ως οι νέοι «μαγνήτες» για μετανάστευση των πλουσίων στην Ευρώπη.
Οι λόγοι είναι αρκετά συγκεκριμένοι:
- ευνοϊκά φορολογικά καθεστώτα,
- υψηλή ποιότητα ζωής,
- καλύτερο κλίμα,
- και ενεργά επενδυτικά migration programs.
Η Νότια Ευρώπη, σύμφωνα με την Henley & Partners, εξελίσσεται πλέον σε νέο «κέντρο βάρους» για τη μετακίνηση πλούτου στην ήπειρο.
Παρά τις μετακινήσεις αυτές, η Γερμανία παραμένει η ευρωπαϊκή χώρα με τον μεγαλύτερο πληθυσμό ultra-rich κατοίκων, με περισσότερους από 38.300 ανθρώπους αξίας άνω των 30 εκατ. δολαρίων.
Ακολουθούν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Ελβετία.
Την ίδια στιγμή, οι αναλυτές εκτιμούν ότι η Ευρώπη θα συνεχίσει να δέχεται ακόμη περισσότερους πλούσιους κατοίκους που εγκαταλείπουν τα αραβικά κράτη του Κόλπου εξαιτίας της αστάθειας και της βίας στη Μέση Ανατολή.
Ωστόσο, οι δημογραφικές εξελίξεις στην Ευρώπη δημιουργούν ένα παράδοξο.
Την ώρα που η μετανάστευση αποτελεί όλο και πιο «καυτό» πολιτικό ζήτημα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, η ίδια η ήπειρος θα χρειαστεί ακόμη περισσότερους εργαζόμενους τα επόμενα χρόνια για να μπορέσει να στηρίξει τις οικονομίες της.
Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναμένεται να μειωθεί κατά 11,7% έως το τέλος του αιώνα — από περίπου 452 εκατ. κατοίκους σήμερα σε 399 εκατ. μέχρι το 2100.
Παράλληλα, μέχρι τότε περίπου το ένα τρίτο των κατοίκων της ΕΕ θα είναι άνω των 65 ετών.
Αυτό σημαίνει σχεδόν βέβαιες ελλείψεις εργατικού δυναμικού σε ολόκληρη την ήπειρο — ανεξαρτήτως του πόσο πλούσια θα είναι μια χώρα ή πόσους ultra-rich θα προσελκύει.
Όπως σημείωσε ο Dmitri Jdanov από το Max Planck Institute for Demographic Research, «η μετανάστευση είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να εξασφαλίσει πληθυσμιακή ανάπτυξη στην Ευρώπη».
Και κάπως έτσι, η νέα παγκόσμια μάχη για τον πλούτο, τη σταθερότητα και το ανθρώπινο δυναμικό φαίνεται πως θα καθορίσει όχι μόνο πού ζουν οι δισεκατομμυριούχοι — αλλά και το μέλλον ολόκληρων οικονομιών.
