Γιατί (ακόμα και) οι δισεκατομμυριούχοι φοβούνται για το επαγγελματικό μέλλον των παιδιών τους
- Παραδοσιακά σταθεροί και προσοδοφόροι κλάδοι, όπως η τεχνολογία, η νομική και η υγεία, δεν θεωρούνται πλέον ασφαλή «καταφύγια» καριέρας για τους νέους 22 έως 35 ετών.
- Η ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) και η συμπίεση των εισαγωγικών θέσεων (entry-level) αναγκάζουν τις εύπορες οικογένειες να εστιάσουν στην επανακατάρτιση των παιδιών τους αντί για την απλή παροχή μιας πολυτελούς ζωής.
- Η βασική ανησυχία των υπερπλουσίων δεν αφορά την οικονομική επιβίωση των απογόνων τους, αλλά τον κίνδυνο απώλειας του επαγγελματικού σκοπού, της ταυτότητας και της αυτοπεποίθησής τους.
Η τρέχουσα εικόνα της παγκόσμιας και κυρίως της αμερικανικής αγοράς εργασίας αποδεικνύεται εξαιρετικά περίπλοκη για τους νέους επαγγελματίες, ανεξάρτητα από το οικονομικό τους υπόβαθρο. Σε μια περίοδο όπου οι παραδοσιακές «συνταγές» επιτυχίας —δηλαδή η φοίτηση σε ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο, η εξασφάλιση μιας καλής πρακτικής άσκησης και η σταδιακή ανέλιξη μέσω δικτύωσης— δείχνουν να μην αποδίδουν με τον ίδιο τρόπο, το άγχος της επαγγελματικής αβεβαιότητας έχει χτυπήσει την πόρτα ακόμη και των υπερ-πλούσιων οικογενειών.
Ο Πάτρικ Ντουάιερ, επικεφαλής της εταιρείας διαχείρισης πλούτου Aligned by NewEdge Wealth με έδρα το Μαϊάμι, διαχειρίζεται χαρτοφυλάκια πελατών των οποίων η καθαρή θέση κυμαίνεται από 100 εκατομμύρια έως και πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, οι εύποροι αυτοί πελάτες ανησυχούν βαθύτατα ότι τα παιδιά τους, τα οποία βρίσκονται κυρίως στην ηλικιακή ομάδα των 22 έως 35 ετών, θα δυσκολευτούν να διατηρήσουν τις θέσεις τους σε κλάδους που ιστορικά θεωρούνταν άτρωτοι, όπως ο τεχνολογικός τομέας, οι νομικές υπηρεσίες και ο κλάδος της υγείας. Η συρρίκνωση των εισαγωγικών θέσεων εργασίας και η σαρωτική διείσδυση της τεχνητής νοημοσύνης στις υπηρεσίες λευκού κολάρου έχουν αλλάξει δραματικά τους κανόνες του παιχνιδιού.
Το τέλος της «ασφαλούς» καριέρας
Τα δεδομένα δικαιολογούν αυτή την αλλαγή οπτικής. Τα ποσοστά ανεργίας για τους πρόσφατους αποφοίτους πανεπιστημίων βρίσκονται σε ανοδική τροχιά τα τελευταία χρόνια, ενώ η αγορά καταγράφει ιστορικά χαμηλούς ρυθμούς νέων προσλήψεων. Οι εργαζόμενοι μεγαλύτερης ηλικίας διστάζουν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους εν μέσω ευρύτερων οικονομικών προκλήσεων, με αποτέλεσμα να μπλοκάρεται η φυσική ροή και να μειώνονται δραστικά οι ευκαιρίες για όσους τώρα προσπαθούν να ξεκινήσουν την καριέρα τους.
«Οι εκατομμυριούχοι και οι δισεκατομμυριούχοι συνειδητοποιούν ότι τα παιδιά τους δεν παίζουν πλέον στο ίδιο γήπεδο που έπαιξαν οι ίδιοι», σημειώνει ο Ντουάιερ. Το γεγονός αυτό τους αναγκάζει να αναθεωρήσουν την ίδια την έννοια της οικογενειακής στήριξης. Δεν συζητούν πλέον για το πώς θα κακομάθουν τα παιδιά τους, αλλά για το πώς θα τα προετοιμάσουν για ενδεχόμενα ακραία σενάρια προσαρμογής: «Τι γίνεται αν το παιδί σου χρειαστεί ριζική επανακατάρτιση στα 33 του χρόνια;», είναι το ερώτημα που κυριαρχεί πλέον στα ραντεβού με τους συμβούλους περιουσίας.
Το πραγματικό διακύβευμα: Ταυτότητα, όχι επιβίωση
Προφανώς, για τα παιδιά των δισεκατομμυριούχων δεν τίθεται ζήτημα βιοπορισμού ή απώλειας του εξαιρετικά υψηλού επιπέδου διαβίωσής τους. Ωστόσο, η αδυναμία επαγγελματικής ενσωμάτωσης εγκυμονεί άλλους, βαθύτερους ψυχολογικούς κινδύνους. Όπως επισημαίνει ο Τομ Τιγκς, διευθυντικό στέλεχος του τμήματος διαχείρισης πλούτου στην U.S. Bank, η κύρια ανησυχία των υπερπλουσίων σχετίζεται με τον αρνητικό αντίκτυπο που έχει η εργασιακή στασιμότητα στη νέα γενιά. Η μεγαλύτερη φοβία τους είναι η απώλεια του σκοπού, της ταυτότητας και της αυτοπεποίθησης του ατόμου, σε συνδυασμό με τον φόβο ότι η παροχή έτοιμης περιουσίας μπορεί να εξαλείψει κάθε προσωπικό κίνητρο για δημιουργία και εξέλιξη.
Υπό αυτό το πρίσμα, οι στρατηγικές διαδοχής και διαχείρισης του οικογενειακού πλούτου μεταβάλλονται. Οι ειδικοί της αγοράς καταγράφουν μια σαφή στροφή προς μοντέλα σταδιακής μεταβίβασης κεφαλαίων, τα οποία εστιάζουν στη χρηματοδότηση ευέλικτης εκπαίδευσης και στην παροχή ουσιαστικού mentoring. Στόχος της σημερινής οικονομικής ελίτ δεν είναι να αφήσει απλώς τεράστια χρηματικά ποσά στις επόμενες γενιές, αλλά να χτίσει ένα εργασιακό και ψυχολογικό δίχτυ ασφαλείας, το οποίο θα επιτρέπει στα παιδιά της να προσαρμόζονται και να βρίσκουν το δικό τους επιχειρηματικό «πάτημα» στη νέα, απρόβλεπτη εποχή της αγοράς εργασίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:
Πηγή: cnbc.com
