Η «δεκαετία της Ελλάδας»: Τι βλέπει η Oxford Economics για την οικονομία έως το 2030
Η ελληνική οικονομία συνεχίζει να υπεραποδίδει έναντι της Ευρωζώνης, αλλά μπαίνει σε μια νέα φάση όπου η πρόκληση δεν είναι η ταχύτητα της ανάπτυξης, αλλά η αντοχή της. Η Oxford Economics βλέπει το τέλος του rebound και την αρχή μιας πιο ώριμης, απαιτητικής δεκαετίας.
Από το rebound στην κανονικότητα
Η Oxford Economics περιγράφει μια κρίσιμη μετάβαση για την ελληνική οικονομία. Από τη φάση της ισχυρής επανεκκίνησης μετά την πανδημία, σε μια περίοδο trend growth. Η Ελλάδα παραμένει από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ευρωζώνης, όμως το μοντέλο αλλάζει.
Η ανάπτυξη στηρίζεται κυρίως στην εγχώρια ζήτηση. Κατανάλωση και επενδύσεις εξακολουθούν να αποτελούν τον βασικό μοχλό του ΑΕΠ, ενώ η συμβολή του εξωτερικού τομέα παραμένει περιορισμένη, καθώς η ισχυρή εσωτερική ζήτηση αυξάνει και τις εισαγωγές. Ο τουρισμός λειτουργεί ως σταθεροποιητικός παράγοντας, με την παγκόσμια ζήτηση υπηρεσιών να παραμένει ισχυρή και να στηρίζει το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
Για το 2026, η Oxford Economics προβλέπει ανάπτυξη άνω του μέσου όρου της Ευρωζώνης, ενώ το 2027 αναμένει επιβράδυνση στο 1,7%, έναντι 1,6% στην Ευρωζώνη. Η επιβράδυνση αυτή δεν θεωρείται κυκλική, αλλά δομική.
Το 2026 ως σημείο καμπής
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στο 2026, όταν –σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του οίκου– η Ελλάδα παύει να είναι η πιο υπερχρεωμένη χώρα της Ευρωζώνης. Το ιταλικό δημόσιο χρέος αναμένεται να ξεπεράσει το ελληνικό ως ποσοστό του ΑΕΠ στα τέλη του 2026 ή στις αρχές του 2027, ενώ λίγα χρόνια αργότερα αναμένεται να προηγηθεί και η Γαλλία.
Πρόκειται για μια ποιοτική αλλαγή στο επενδυτικό προφίλ της χώρας, η οποία, ωστόσο, δεν αρκεί από μόνη της για να διατηρήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης της προηγούμενης περιόδου.
Γιατί έρχεται επιβράδυνση
Όπως εξηγεί ο οικονομολόγος της Oxford Economics Paolo Grignani, η επιβράδυνση συνδέεται με τρεις βασικούς παράγοντες:
- Πιο περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, λόγω μεγάλων πρωτογενών πλεονασμάτων που οφείλονται όχι μόνο στην υπεραπόδοση των εσόδων, αλλά και στην υποεκτέλεση δαπανών, κυρίως στις δημόσιες επενδύσεις.
- Ολοκλήρωση του NextGenEU και του Ταμείου Ανάκαμψης, που αφαιρεί έναν από τους βασικούς κινητήρες των ιδιωτικών επενδύσεων.
- Κορεσμός της αγοράς εργασίας, με την αύξηση της απασχόλησης να γίνεται ολοένα και δυσκολότερη.
Παρά την επιβράδυνση, η Oxford Economics εκτιμά ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να υπεραποδίδει έναντι της Ευρωζώνης έως το 2030, αν και με μικρότερο premium σε σχέση με την περίοδο μετά το 2021.
Η «έκπληξη» της μεταποίησης
Ένας παράγοντας που συχνά υποτιμάται, αλλά θεωρείται κρίσιμος για τη διατήρηση της υπεραπόδοσης, είναι η μεταποίηση. Ο κλάδος, σύμφωνα με την Oxford Economics, έχει στραφεί σταδιακά σε προϊόντα υψηλότερης προστιθέμενης αξίας, ενισχύοντας τη διαρθρωτική ανθεκτικότητα της οικονομίας.
Πληθωρισμός, αγορά εργασίας και δημογραφικό
Στο μέτωπο του πληθωρισμού, ο οίκος εμφανίζεται πιο επιφυλακτικός. Οι πιέσεις στις υπηρεσίες και στους μισθούς αναμένεται να διατηρήσουν τον πληθωρισμό πάνω από τον στόχο του 2% έως το 2026, με αποκλιμάκωση το 2027, υπό την αίρεση αυξημένης αβεβαιότητας.
Η μεγαλύτερη διαρθρωτική πρόκληση, ωστόσο, παραμένει το δημογραφικό. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τη μεγαλύτερη αναμενόμενη μείωση του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας στην Ευρώπη, γεγονός που περιορίζει τις δυνατότητες περαιτέρω αύξησης της απασχόλησης.
Κίνδυνοι και σενάρια
Από τα αρνητικά σενάρια για την παγκόσμια οικονομία, η Oxford Economics θεωρεί ότι ένα σκληρό εμπορικό πόλεμο θα είχε τη μεγαλύτερη αρνητική επίδραση στην Ελλάδα, μειώνοντας την ανάπτυξη κατά περίπου 0,5 ποσοστιαίες μονάδες στα επόμενα τρία χρόνια.
