Ιταλικό μοντέλο και CISAF: Το δίλημμα στη βιομηχανία για το ενεργειακό κόστος
Απόσταση από τις θέσεις του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) λαμβάνει η Ένωση Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας (ΕΒΙΚΕΝ), στο «παρά πέντε» των κυβερνητικών ανακοινώσεων για τη στήριξη της ενεργοβόρου βιομηχανίας.
Ο ΣΕΒ επιμένει στο λεγόμενο «ιταλικό μοντέλο», ένα σχήμα που προβλέπει μακροχρόνια πρόσβαση των βιομηχανιών σε ηλεκτρική ενέργεια σε προκαθορισμένες τιμές, περί τα 55 ευρώ/MWh, με συμμετοχή σε έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Το αίτημα αυτό έχει μεταφερθεί και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσω της BusinessEurope, στο πλαίσιο της συζήτησης για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας.
Ωστόσο, κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διατύπωσε επιφυλάξεις ως προς τη συμβατότητα του μοντέλου με το νέο πλαίσιο κρατικών ενισχύσεων, οδηγώντας σε αναζήτηση εναλλακτικών.
Η CISAF στο επίκεντρο της ΕΒΙΚΕΝ
Η ΕΒΙΚΕΝ θεωρεί ότι η συζήτηση για το ιταλικό μοντέλο έχει ουσιαστικά κλείσει και ζητά άμεση εφαρμογή του Clean Industrial State Aid Framework (CISAF), σε συνδυασμό με την υφιστάμενη αντιστάθμιση του έμμεσου κόστους CO₂.
Το σχήμα προβλέπει:
-
Ενίσχυση έως 50% της κατανάλωσης
-
Ανώτατη στήριξη περίπου 25 ευρώ/MWh στη χονδρεμπορική τιμή
-
Εκτιμώμενη ετήσια δημοσιονομική επιβάρυνση περί τα 50 εκατ. ευρώ
Η ένωση επισημαίνει ότι σε άλλες χώρες:
-
Στη Βουλγαρία ισχύει εγγυημένη τιμή 62,5 ευρώ/MWh
-
Στη Γερμανία από 1/1/2026 εφαρμόζεται μηχανισμός που διαμορφώνει το κόστος περί τα 50 ευρώ/MWh
Αντιθέτως, το ενεργειακό κόστος στην Ελλάδα εκτιμάται έως και 40% υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Η κριτική στη δομή του CISAF
Σε διαφορετική κατεύθυνση κινείται ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, επικεφαλής της Metlen και πρόεδρος της European Metals, ο οποίος χαρακτηρίζει το CISAF «μη λειτουργικό» για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες.
Κατά τον ίδιο, οι περιορισμοί του πλαισίου – ιδίως ως προς τους όρους ενίσχυσης και τις επενδυτικές προϋποθέσεις – καθιστούν δυσχερή την ουσιαστική στήριξη, σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή μεταλλουργία χάνει έδαφος έναντι άλλων οικονομιών.
Αντιστάθμιση CO₂ και εκκρεμότητες
Στο τραπέζι παραμένει η ενίσχυση του μηχανισμού αντιστάθμισης του έμμεσου κόστους CO₂, που λειτουργεί από το 2013. Η πρόσφατη μείωση του συντελεστή αποζημίωσης από 0,73 σε 0,58 τόνους CO₂/MWh περιορίζει την ενίσχυση, με τη βιομηχανία να επισημαίνει ότι ακόμη και αν υπάρξει βελτίωση, τα αποτελέσματα θα αποτυπωθούν από το 2027 και μετά.
Παράλληλα, ζητήματα όπως ο μειωμένος ΕΤΜΕΑΡ και οι ρυθμιζόμενες χρεώσεις παραμένουν ανοικτά, ενισχύοντας την πίεση για συνολική αντιμετώπιση του ενεργειακού κόστους.
Η συζήτηση για μέτρα στήριξης εντάθηκε μετά τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, ωστόσο οι τελικές αποφάσεις καθυστερούν, καθώς απαιτείται συμβατότητα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες κρατικών ενισχύσεων.
Η τελική επιλογή — ιταλικό μοντέλο ή CISAF με ενισχυμένη αντιστάθμιση — θα διαμορφώσει το πλαίσιο κόστους για τα επόμενα χρόνια, επηρεάζοντας κρίσιμες επενδυτικές αποφάσεις σε μια περίοδο που η απανθρακοποίηση και η διατήρηση παραγωγικής βάσης στην Ευρώπη αποτελούν στρατηγικές προτεραιότητες.
