Κραν Μοντανά: Βουβός πόνος μετά τη φονική πυρκαγιά – Μαρτυρίες επιζώντων και συγγενών αποτυπώνουν το σοκ
- Αγρυπνία με κεριά και λουλούδια στο Κραν Μοντανά για τα θύματα της πυρκαγιάς σε μπαρ.
- Τουλάχιστον 40 νεκροί και πάνω από 100 τραυματίες, αρκετοί σε κρίσιμη κατάσταση.
- Νέοι άνθρωποι, κάτοικοι και επισκέπτες ανάμεσα στα θύματα και τους αγνοούμενους.
Κεριά, λουλούδια και ένας αυτοσχέδιος βωμός στήθηκαν στον δρόμο που οδηγεί στο μπαρ όπου ξέσπασε η πυρκαγιά τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς, αφήνοντας πίσω της τουλάχιστον 40 νεκρούς και περισσότερους από 100 τραυματίες. Η ατμόσφαιρα στο χιονοδρομικό κέντρο του Κραν Μοντανά ήταν παγωμένη, όχι μόνο από το κρύο, αλλά και από το βάρος της απώλειας.
Οι παρευρισκόμενοι στάθηκαν σιωπηλοί, πολλοί ακίνητοι, άλλοι αγκαλιασμένοι, με τον πόνο να εκφράζεται περισσότερο μέσα από τη σιωπή παρά με λόγια. «Δεν ήμουν εκεί, αλλά είχα πολλούς φίλους και συγγενείς που ήταν», είπε ένας νεαρός στο AFP. «Κάποιοι πέθαναν, άλλοι είναι στο νοσοκομείο. Περίπου δέκα», πρόσθεσε, αφήνοντας λουλούδια στο σημείο.
Ο φόβος και το σοκ διαπερνούν τις μαρτυρίες των κατοίκων. «Ο γιος μου θα μπορούσε να ήταν εκεί μέσα», είπε ο Πολ Μάρκινς, κάτοικος της περιοχής εδώ και 24 χρόνια. «Ήταν θέμα σύμπτωσης που δεν μπήκε στο μπαρ. Γύρισε σπίτι σε κατάσταση σοκ». Ένας φίλος του 17χρονου γιου του νοσηλεύεται στη Γερμανία με εκτεταμένα εγκαύματα, ενώ άλλοι παραμένουν αγνοούμενοι.
Νωρίτερα, στην εκκλησία Montana-Station τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση, με τη μουσική του εκκλησιαστικού οργάνου να συνοδεύει ένα κήρυγμα αφιερωμένο στην ελπίδα. «Ας κρατηθούμε από αυτό: την ελπίδα», είπε ένας από τους παρευρισκόμενους μετά τη λειτουργία.
Οι μαρτυρίες επιζώντων αποκαλύπτουν το μέγεθος του τρόμου. Έφηβος που κατάφερε να διαφύγει μίλησε για φίλους που χάθηκαν και άλλους που αγνοούνται ακόμη. Άλλος νεαρός περιέγραψε πώς κρύφτηκε πίσω από τραπέζι, πάλευε να αναπνεύσει και τελικά έσπασε παράθυρο για να σωθεί.
«Ήταν σαν ταινία τρόμου», είπε στο Reuters ένας από τους επιζώντες. «Τώρα είναι η ώρα να είμαστε μαζί».
Στο Κραν Μοντανά, μια κοινότητα που έχει συνηθίσει να υποδέχεται επισκέπτες και γιορτές, η Πρωτοχρονιά του νέου έτους θα μείνει χαραγμένη ως μια νύχτα συλλογικής απώλειας. Όπως είπε μια ηλικιωμένη κάτοικος της περιοχής: «Ο πόνος των άλλων είναι ο πόνος όλων».
