Διονύσης Παναγιωτάκης: Η επιτυχία οφείλεται στην ξεκάθαρη συνταγή

Μερικές φορές, οι πιο καθοριστικές διαδρομές ξεκινούν από τα πιο απρόσμενα σημεία. Στην περίπτωση του Διονύση Παναγιωτάκη, η αφετηρία ήταν ένα βιντεοκλάμπ στο Κολωνάκι. Εκεί οι πελάτες δεν ήταν απλώς σινεφίλ, αλλά δημοσιογράφοι, δημιουργοί και άνθρωποι της τηλεόρασης. Εκεί χτίστηκαν οι πρώτες σχέσεις, και μαζί τους, μια πορεία που θα εξελισσόταν παράλληλα με την ελληνική τηλεοπτική αγορά.

Η είσοδος στις παραγωγές ήρθε φυσικά, με την πρώτη δουλειά στην ΕΡΤ.  Ήταν το 1989, η ιδιωτική τηλεόραση άνοιγε και ο Διονύσης ήταν μέσα στο παιχνίδι. Από τις τηλεοπτικές παραγωγές πέρασε στο θέατρο, ιδρύοντας τα Αθηναϊκά Θέατρα και επενδύοντας στρατηγικά στο live θέαμα.

Ώσπου, ήρθε το Action24 και αργότερα το One Channel. Για τον ίδιο, τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο. Πλέον, το επόμενο κεφάλαιο γράφεται με τη Stages Network. Ένα εγχείρημα που φιλοδοξεί να ενώσει την καλλιτεχνική ποιότητα με την τεχνολογική καινοτομία, μέσα από live shows, πρωτότυπες παραστάσεις, διεθνείς συνεργασίες και διαδραστικές εμπειρίες.

Το πραγματικό του πλεονέκτημα; Ξέρει πότε να λέει «ναι» και κυρίως πότε «όχι». Και κάτι ακόμη, πολύ χαρακτηριστικό. Το χαμόγελό του!  Συναντηθήκαμε στο κανάλι, εκεί που η είδηση συναντά την ανάλυση και τον ρωτάω πώς ήταν η πρώτη περίοδος της ιδιωτικής τηλεόρασης και πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σήμερα σε σχέση με τότε. «Στην κυριολεξία εκπαιδευτήκαμε από τα λάθη μας», μου απαντά. «Ήταν μια παρθένα κατάσταση στην οποία μπήκαμε με πολλά όνειρα, αλλά δεν υπήρχε ο επαγγελματισμός και η νοοτροπία που υπάρχει σήμερα».

Πού εντοπίζεις τις μεγαλύτερες αλλαγές; Ο κόσμος βλέπει σήμερα τηλεόραση;

Οι τηλεθεατές έχουν εκπαιδευτεί με την τηλεόραση. Αυτό το διαπιστώνεις και στα τηλεπαιχνίδια. Παλιά, αυτοί που έπαιζαν σε ένα παιχνίδι ήταν πολύ μαγκωμένοι. Πλέον οι παίκτες στα τηλεπαιχνίδια κάνουν ολόκληρο σόου, έχουν εξοικειωθεί με την τηλεόραση, έχουν εκπαιδευτεί. Και από κει και πέρα θεωρώ ότι ο κόσμος έχει μοιραστεί σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που θέλουν πιο επιλεγμένα προϊόντα και τα αναζητούν στις πλατφόρμες και πιο εξειδικευμένη ενημέρωση ή εκπομπές  και κινούνται προς τα περιφερειακά κανάλια. Ο πιο απλός κόσμος που δεν ψάχνεται πολύ, είναι στην ελεύθερη τηλεόραση.

Με αποτέλεσμα οι τηλεθεάσεις να έχουν πέσει πάρα πολύ σε σχέση με τη δεκαετία του ‘90 και του 2000.

Έτσι ακριβώς. Ένα σίριαλ που σήμερα πάει καλά, πριν από 15 χρόνια θα το είχαν κόψει από το 2ο επεισόδιο. Σήμερα θεωρείται τρομερή επιτυχία ο Άγιος Έρωτας, που βρίσκεται στην κορυφή των σίριαλ σε τηλεθέαση με 14,5 — νούμερο που πριν 20 χρόνια θα το είχαν κόψει στη 2η εβδομάδα.

Από την άλλη, είναι εντυπωσιακή η άνθιση του θεάτρου.

Θα σου πω τι έγινε. Επειδή έζησα τα χρυσά χρόνια της τηλεόρασης με πολλές και σπουδαίες παραγωγές, όσοι είχαμε όνειρα και φιλοδοξίες αρχίσαμε να επενδύουμε στο θέατρο. Στη λογική ότι η τηλεόραση ήταν το εύκολο χρήμα, ήταν εμπορικό προϊόν και πολλοί ηθοποιοί τη σνόμπαραν. Μην κοιτάς που τώρα παίζουν όλοι.  Τότε, λοιπόν, ένιωσα ότι θέλω να βοηθήσω τον χώρο του θεάτρου και «να ξεπλύνω τη ντροπή».

Η αλήθεια είναι ότι τότε και οι ηθοποιοί είχαν ταμπέλες, «εμπορικός», «ποιοτικός».

Ακριβώς. Επειδή λοιπόν είχα και το μεράκι να είμαι και λίγο πιο ποιοτικός, εμπλεκόμουν στο θέατρο και έμπαινα συμπαραγωγός με τον Τάσο Παπανδρέου. Ο Τάσος Παπανδρέου ήταν ο άνθρωπος που δημιούργησε την Ελληνική Θεαμάτων και μου έμαθε το θέατρο. Στην πορεία, επειδή μου άρεσε και ήρθε η κρίση της τηλεόρασης, ασχολήθηκα περισσότερο με τα θέατρα. Εξαγόρασα την Ελληνική Θεαμάτων που είχαν δημιουργήσει ο Τάσος Παπανδρέου, ο Γιαννίκος και ο Δημοσθένης Βαρδινογιάννης, δημιούργησα τα Αθηναϊκά Θέατρα, και πλέον έχουμε 14 σκηνές.

Ο κόσμος πάει πολύ θέατρο.

Έχουμε πολύ καλό θέατρο στην Ελλάδα, έχουμε σπουδαίες παραστάσεις. Όπως θεωρώ ότι έχουμε και πολύ καλή τηλεόραση σε σχέση με το εξωτερικό. Το θέατρο όμως είναι μια κατάσταση που ακόμα και στον πόλεμο δουλεύει. Μπορεί να περνάει κρίσεις, κάποιες χρονιές να πηγαίνει πάρα πολύ καλά, αλλά το θέατρο δεν πέφτει ποτέ.

Πού οφείλεται αυτό; Ο κόσμος θέλει άρτο και θεάματα, ακόμη και στις μαύρες εποχές;

Αφενός, ναι. Αφετέρου δεν έχει υποκατάστατο το θέατρο. Είναι κάτι πολύ ζωντανό. Δεν μπορείς να το δεις όποτε θέλεις ή να το απολαύσεις στο σπίτι σου, όπως είναι η μουσική ή μια ταινία. Επιπλέον, υπάρχει διάδραση, ένα αίσθημα που εκπέμπει ο ηθοποιός στον θεατή, που αυτό δεν το βρίσκεις σε κανένα άλλο είδος θεάματος.

Βέβαια για έναν επιχειρηματία το θέατρο είναι και πολύ πιο ακριβό σπορ.

Και επικίνδυνο. Γιατί έχει ρίσκο. Ξεκινάς με μια διαίσθηση που έχεις για έναν καλλιτέχνη, ποτέ επί της ουσίας δεν ξέρεις όμως αν αυτό θα πετύχει ή όχι.

Άρα, επιχειρηματικά, τι σε ωθεί να πάρεις το ρίσκο και να επενδύσεις;

Το ενδιαφέρον της δημιουργίας. Είναι πολύ ωραίο να παίρνεις μια ιδέα, να την κάνεις πράξη και να βλέπεις ότι έχει ανταπόκριση στον κόσμο. Ότι κόβει ο άλλος εισιτήριο και έρχεται και βλέπει κάτι που εσύ  βοήθησες ή εμπνεύστηκες να γίνει. Προσωπικά παίρνω ως παραγωγός την ίδια χαρά στο χειροκρότημα που παίρνει ο ηθοποιός. Δεν με ξέρει κανείς, δεν είμαι πάνω στη σκηνή, αλλά έχω την ίδια χαρά που έχει και ο ηθοποιός την ώρα που τον χειροκροτούν.

Είναι πολύ ωραίο αυτό που λες. Ποια είναι η φιλοσοφία πίσω από τη διαρκή επέκταση;

Έχουμε ένα πλάνο να καλύψουμε όλα τα είδη του ζωντανού θεάματος. Κατηγοριοποιούμε το θέατρο, τη σκηνή, τους θεατές. Κωμωδίες, πιο ψαγμένα έργα, μουσικές παραστάσεις. Συν του ότι υπάρχει και μια διασπορά κινδύνου. Όταν έχεις ένα θέατρο και δεν σου πάει καλά, είναι δύσκολο να αντεπεξέλθεις. Όπως είναι πολύ λάθος να πιστέψεις ότι εσύ είσαι ο καλλιτέχνης και δεν είσαι ο παραγωγός. Δεν πρέπει να υπάρξει ποτέ σύγχυση ότι ο παραγωγός είναι κι ο καλλιτέχνης, γιατί εκεί την πατάς.

Πού εντοπίζεις τελικά μέσα από την εμπειρία σου, τον πιο κρίσιμο παράγοντα επιτυχίας μιας θεατρικής παράστασης;

Είναι συνδυασμός πραγμάτων και είναι και να σου κάτσει. Δεν υπάρχει συνταγή. Είναι νομίζω η χημεία των ανθρώπων. Εάν κολλήσουν οι χημείες και υπάρχει μια καλή ιδέα, σίγουρα θα πετύχει.

Άρα οι άνθρωποι είναι ο πιο κρίσιμος παράγοντας επιτυχίας. Η επιλογή συνεργατών και η χημεία;

Πρωτίστως με ενδιαφέρει η χημεία που έχω με τους ανθρώπους και γι’ αυτό χτίζω μακροχρόνιες σχέσεις και συνεργασίες. Προτιμώ να συνεργάζομαι με ανθρώπους που μοιραζόμαστε την ίδια φιλοσοφία ζωής, κοινή νοοτροπία και έχουμε καλή χημεία, παρά σώνει και καλά να διεκδικήσω κάποιον ηθοποιό ή κάποιο έργο που να μην ταιριάζει στη φιλοσοφία μου.

Έχεις άποψη και στο καστ ως παραγωγός;

Βέβαια. Στο θέατρο έχω άποψη περισσότερο από την τηλεόραση, γι’ αυτό μ’ αρέσει. Στην τηλεόραση είναι πολλοί οι παράγοντες. Στις τηλεοπτικές παραγωγές το κανάλι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Ενώ στο θέατρο, σαφώς σέβομαι τους σκηνοθέτες και αυτούς αφήνω να το δημιουργήσουν, αλλά την τελευταία λέξη, το τελικό OK πρέπει να το πω εγώ. Στα τηλεοπτικά το τελικό OK το λέει το κανάλι. Υπάρχει μια διαφορά.

Και επειδή μιλάμε για τα κανάλια, παράλληλα με τις τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές, μπήκες και στην τηλεόραση. Αρχής γενομένης με το Action24. Ποια ήταν η φιλοσοφία πίσω από αυτή την κίνηση;

Όταν ήρθε η κρίση της τηλεόρασης και είχα πάρα πολύ μεγάλη υποδομή, λόγω των τηλεοπτικών παραγωγών, προσπάθησα να αξιοποιήσω όλα αυτά τα πάγια. Και στην εποχή της κρίσης επένδυσα στη δημιουργία ενός περιφερειακού καναλιού, το οποίο λόγω συγκυρίας πέτυχε. Όλοι μου έλεγαν βέβαια τότε —μεταξύ αυτών και ο φίλος μου Βαγγέλης Βενιζέλος— ότι «τι θέλεις και μπλέκεις εκεί, θα αποτύχεις».

Ποια είναι η στρατηγική σου πίσω από την τηλεόραση;

Να κάνουμε αυτό που κάνει και το ONE Channel τώρα. Ανάλυση στην είδηση. Eπειδή είμαστε μικρό, περιφερειακό κανάλι, δεν κυνηγάμε την είδηση. Κυνηγάμε την ανάλυση και τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει το κάθε γεγονός. Δεν αντιγράφουμε τα μεγάλα κανάλια. Τα μεγάλα κανάλια κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους σε ένα συγκεκριμένο πράγμα. Εμείς απευθυνόμαστε σε ένα ειδικό κοινό που το ενδιαφέρει η ενημέρωση και η ανάλυση και δουλεύουμε πάνω σε αυτό.

Βέβαια, έχεις αποδειχτεί και πολύ καλός deal-maker, όπως λέει η αγορά. Πραγματοποιείς εξαγορές και πωλήσεις που σου βγαίνουν.

Η αξία σε ένα πράγμα που έχεις φτιάξει είναι να έχει αξία μεταπώλησης.

Που δεν είναι αυτονόητη, ειδικά σε risky περιβάλλοντα, όπως τα ΜΜΕ, η τέχνη, το entertainment.

Εντάξει, νομίζω, ευτυχώς το κάνουμε καλά. Πούλησα τo Action 24, και επειδή πίστευα ότι τη φιλοσοφία που έχω για τα περιφερειακά κανάλια δεν την έχει εκμεταλλευτεί κανείς άλλος, έκανα ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ξεκίνησα το ONE από την αρχή με όραμα ότι θα τα καταφέρω και με μεγάλη όρεξη και έπιασε πιο γρήγορα.

Η επιτυχία θεωρείς ότι οφείλεται στο όραμα ή στην όρεξη;

Στην ξεκάθαρη συνταγή. Στην ανάλυση της είδησης, στη σοβαρότητα. Και δεν έχουμε καμία σχέση με τον κιτρινισμό. Υποστηρίζουμε —άσχετα με τα κόμματα— οτιδήποτε βοηθάει την αγορά, οτιδήποτε βοηθάει μια ελεύθερη κοινωνία, και οτιδήποτε συνδέεται με τον πολιτισμό. Οποιοσδήποτε μας φέρει μια πρόταση, όσα λεφτά και εάν έχει αυτό που προτείνει, δεν το κάνουμε. Μας ήρθε, για παράδειγμα, πρόταση να αναλάβουμε τα καλλιστεία με οικονομικό όφελος. Δεν το κάναμε.

Προσπαθώ στη δουλειά μας να βάζω κανόνες. Μόνο η τάξη δημιουργεί ένα υγιές περιβάλλον

Πώς βλέπεις τη σχέση ΜΜΕ  και κοινωνίας, στην εποχή των social media, των fake news, της Τεχνητής Νοημοσύνης; Η κοινωνία εμπιστεύεται τα ΜΜΕ και πόσο επηρεάζεται από αυτά;

Ακόμα και αν δεν τα εμπιστεύεται, επηρεάζεται πολύ. Και από κει και πέρα η αξία του κάθε μέσου αξιολογείται  ανάλογα με το ποιος το έγραψε ή ποιος το είπε. Και ποιος είναι ο θεατής που το άκουσε και το ασπάζεται. Σαφώς επηρεάζουν. Η διαφορά είναι ότι οι νέοι σήμερα  έχουν μια τελείως άλλη προσέγγιση. Δεν έχουν τα βιώματα της Μεταπολίτευσης που έχει η γενιά μας. Έχουν μια πιο καθαρή ματιά και άποψη για τα πράγματα, έτσι θεωρώ ότι δεν επηρεάζονται. Λειτουργεί το αυτονόητο.

Τι είναι αυτό που σου δίνει χαρά στην περίπτωση του ONE Channel;

Όταν αυτό που έχω σχεδιάσει και περιγράψει στους συνεργάτες μου πετυχαίνει και μου το αναγνωρίζουν. Έχω πολύ καλούς συνεργάτες που με εμπιστεύονται, είναι εξαιρετικοί στην εκτέλεση και γι’ αυτό προχωράμε έτσι. Είναι μια ομάδα ανθρώπων που με ακολουθούν περισσότερα από εικοσιπέντε χρόνια. Αυτή είναι η μεγαλύτερή μου χαρά.

Πώς βλέπεις την περιρρέουσα ατμόσφαιρα λόγω των γεωπολιτικών αναταράξεων; Σε ένα περιβάλλον όπου μαίνονται τρεις πόλεμοι, πόσο αισιόδοξος είσαι για τα μελλούμενα;

Πιστεύω ότι η επόμενη τριετία θα είναι πάρα πολύ δύσκολη, γιατί γίνεται ανακατάταξη παγκόσμιων δυνάμεων. Βέβαια πάντα έχω την αισιοδοξία ότι όλες οι δυσκολίες οδηγούν σε ένα ξέφωτο. Βλέπω τα νέα παιδιά. Η κόρη μου τα αντιμετωπίζει όλα πολύ επαγγελματικά και ψύχραιμα. Η νέα γενιά δεν έχει τις αγκυλώσεις που έχω εγώ σε πολλά πράγματα. Είναι πιο μορφωμένη, τακτοποιημένη, δεν έχει ιδιαίτερους συναισθηματισμούς και κόμπλεξ. Πιστεύω ότι η νέα γενιά θα μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο μέλλον. Γι’ αυτό προσπαθώ να συνεργάζομαι με νέους. Είναι ένα αμοιβαίο δούναι και λαβείν, τους βοηθώ να εξελίσσονται και αυτά βοηθούν εμένα.

Πρόσφατα διαβάσαμε για τη Stages Network. Τι ακριβώς είναι η Stages Network και πώς διαφοροποιείται από το υπάρχον μοντέλο θεατρικών και ψυχαγωγικών παραγωγών;

Είναι η μετεξέλιξη των Αθηναϊκών Θεάτρων. Μια εταιρεία η οποία θα δραστηριοποιείται σε όλο το φάσμα των live παραγωγών και θα πειραματιστεί και σε πράγματα νέα, καινοτόμα, που θα έχουν διάδραση με το κοινό. Ουσιαστικά θέλουμε να ενώσουμε την καλλιτεχνική ποιότητα με την τεχνολογική καινοτομία. Live shows, πρωτότυπες παραστάσεις, concept events, μετακλήσεις ξένων καλλιτεχνών. Παράλληλα, δημιουργούμε μια δισκογραφική εταιρεία. Στόχος να κάνουμε προϊόν τη μουσική που ήδη παράγουμε για τηλεοπτικές παραγωγές και θεατρικές παραστάσεις.

Είναι στόχος της Stages Network να προωθήσει νέους καλλιτέχνες και δημιουργούς;

Από τη σεζόν ‘26-‘27 θα επενδύουμε σε νέους δημιουργούς. Θα μπαίνουμε συμπαραγωγοί σε μικρές παραστάσεις, και κάποιες από αυτές,  εάν πηγαίνουν καλά, θα τις μεταλαμπαδεύουμε σε μεγάλες θεατρικές σκηνές. Για τον σκοπό αυτό έχουμε πάρει δύο μικρά θέατρα, αλλά, παράλληλα, θα επενδύουμε σε συμπαραγωγές και σε δικούς τους χώρους, εφόσον διαθέτουν.

Έχεις πει ότι η τέχνη σε κάνει καλύτερο επιχειρηματία και άνθρωπο. Πώς το εννοείς;

Η δουλειά μας συνδέεται με πνευματικό έργο που έχουν δημιουργήσει καταξιωμένοι συγγραφείς, καλλιτέχνες, μουσικοί, ηθοποιοί. Όλο αυτό σε καλλιεργεί από μόνο του. Λέω συχνά ότι δεν υπάρχει αγράμματος ηθοποιός. Ο ηθοποιός ακόμα και δημοτικό να έχει βγάλει, το ότι διαβάζει κείμενα, αναλύσεις και έχει εντρυφήσει στην εποχή που τον μεταφέρει ο συγγραφέας, αποκτά απίστευτη καλλιέργεια, κουλτούρα, γνώση.
Οι προσλαμβάνουσες από την καλλιτεχνική δημιουργία σε βοηθούν να βλέπεις την τάση των πραγμάτων. Άσχετα αν συμφωνείς ή όχι με την τάση. Γιατί υπάρχουν πράγματα που σε απογοητεύουν, αλλά επιχειρηματικά τα ακολουθείς μέχρι ενός σημείου.

Έχεις κόκκινες γραμμές;

Ε ναι, δεν θέλω ποτέ να κάνω μουσική τραπ. Η ηθική μου θέτει το όριο.  Το ίδιο ισχύει και σε συμπεριφορές  ανθρώπων, σκηνοθετών, για παράδειγμα, απέναντι σε ηθοποιούς, που  ευτυχώς, δεν μου έχει συμβεί γιατί δεν το έχω επιτρέψει. Όταν ένας σκηνοθέτης μιλήσει άσχημα σε έναν ηθοποιό και του το επιτρέψει ο παραγωγός, ο παραγωγός φταίει.

Αν κάνουμε μια προβολή στο μέλλον, ποιο είναι το όραμά σου για την επόμενη δεκαετία; Τι θα ήθελες να αφήσεις πίσω σου σαν παρακαταθήκη;

Θα ήθελα να βοηθήσω να δημιουργηθούν κανόνες στη δουλειά μας. Δεν με ενδιαφέρει, ούτε θεωρώ, ότι είμαι τόσο σημαντικός για να αφήσω έργο. Αυτό που με ενδιαφέρει και προσπαθώ στη δουλειά μας είναι να δημιουργήσω κανόνες, γιατί μόνο η τάξη δημιουργεί ένα υγιές περιβάλλον.

*Η συνέντευξη δημοσιεύεται στο νέο τεύχος του Fortune Greece που κυκλοφορεί από την Τρίτη 31/03 στα περίπτερα.

**Φωτογραφίες: Στέφανος Παπαδόπουλος