Κρίση του Ορμούζ όπως… κρίση του Σουέζ;

Η Süddeutsche Zeitung εστιάζει από την πλευρά της στη στάση της Ευρώπης απέναντι στην πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και ιδίως το ζήτημα των Στενών του Ορμούζ.

«Οι Ευρωπαίοι θεώρησαν συνετό να καταστήσουν δημοσίως σαφές στον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος ήδη δεν ήταν ιδιαιτέρως φιλικά διακείμενος προς αυτούς, ότι ο πόλεμός εναντίον του Ιράν “δεν είναι πόλεμος της Ευρώπης”. Το κατά πόσο ισχύει αυτό ή όχι είναι δευτερεύον. Το σημαντικό είναι πως αυτή η ρητορική επιβεβαίωσε όλα τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που έχει στο μυαλό του ο Τραμπ, όταν σκέφτεται την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ. Για τον πεισματάρη και προσβεβλημένο πρόεδρο των ΗΠΑ οι σύμμαχοι είναι απλώς δειλοί τζαμπατζήδες που δεν του έδωσαν ούτε τη Γροιλανδία».

Παράλληλα, τη στιγμή που ΗΠΑ και Ευρώπη «αυτοσχεδιάζουν», η μεν Ρωσία «χαίρεται αφ’ ενός που αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου, αφ’ ετέρου που το ΝΑΤΟ βάζει το ένα καρφί μετά το άλλο στο ίδιο του το φέρετρο», ενώ η δε Κίνα «παρακολουθεί με ηρεμία πώς ο μεγαλύτερος στρατηγικός της αντίπαλος αυτο-αποδομείται. Ίσως θα έπρεπε η Ρωσία και η Κίνα να αναλάβουν τη χρηματοδότηση της Αψίδας του Θριάμβου που θέλει να φτιάξει στην Ουάσινγκτον ο Τραμπ».

Η tageszeitung του Βερολίνου προβαίνει σε έναν ενδιαφέρον παραλληλισμό μεταξύ του τρέχοντος ζητήματος στα Στενά του Ορμούζ και της κρίσης του Σουέζ το 1956.

«Η κρίση του Σουέζ αποδείχθηκε σημείο καμπής για την παγκόσμια πολιτική. Ήταν το καρφί στο φέρετρο του βρετανικού και γαλλικού ιμπεριαλισμού. […] Σήμερα η δυναμική του πολέμου στο Ιράν, που περιστρέφεται κυρίως γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με την κρίση του Σουέζ.

Και πάλι πρόκειται για τον έλεγχο μιας θαλάσσιας οδού ζωτικής σημασίας για τον κόσμο. Και πάλι μια ιμπεριαλιστική δύναμη ρίχνεται σε μια στρατιωτική περιπέτεια με αβέβαιο αποτέλεσμα. Και πάλι υπάρχει ασάφεια ως προς τους πολιτικούς στόχους της στρατιωτικής δράσης: μόνο ελευθερία στις θάλασσες ή τελικά αλλαγή καθεστώτος;» Κατά την taz «από την κρίση του Ορμούζ εξαρτώνται πολύ περισσότερα από το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου. Διακυβεύεται η συνέχιση ή το τέλος των παγκόσμιων αξιώσεων ισχύος των ΗΠΑ».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:

• Ενεργειακή κρίση: Το κυβερνητικό σχέδιο για στοχευμένα μέτρα – Το «όριο» των 800 εκατ. ευρώ
• Πυρηνικά, κυρώσεις, Ορμούζ: Το «παζλ» των διαφωνιών μπλοκάρει τη συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν
• CEO Initiative Masterclass στο Delphi: Γεωπολιτική, ενέργεια και defence innovation στο επίκεντρο