Ζιγκοάλα: Ένα love letter στην Αθήνα και τους ανθρώπους της
Λίγες γειτονιές της Αθήνας έχουν υπάρξει τόσο παρεξηγημένες, τόσο πολυσυζητημένες και ταυτόχρονα τόσο καθοριστικές για την ταυτότητα της πόλης όσο η Ομόνοια. Για δεκαετίες υπήρξε εμπορικό, κοινωνικό και πολιτιστικό σταυροδρόμι, ενώ αργότερα έγινε συνώνυμο της εγκατάλειψης. Σήμερα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας συζήτησης για το μέλλον του κέντρου.
Σε ένα μικρό στενό της Λυκούργου, μακριά από τις εύκολες αφηγήσεις περί «αναγέννησης» της περιοχής, το Ζιγκοάλα επιχειρεί να αφηγηθεί μια διαφορετική ιστορία, όχι για το πώς αλλάζει η Ομόνοια, αλλά για το πώς μπορεί να κατοικηθεί ξανά.
Το εγχείρημα φέρει την υπογραφή του Κωνσταντίνου Δαγριτζίκου, γνωστού από τη δημιουργία του six d.o.g.s., και του founder της Relevance, Θανάση Σοφιανού. Οι δυο τους δεν ξεκίνησαν με στόχο να δημιουργήσουν απλώς ένα ακόμη εστιατόριο της πόλης. Η φιλοδοξία τους ήταν πιο σύνθετη, με το όραμά τους να εστιάσει σε έναν χώρο που θα λειτουργεί ως σημείο συνάντησης για ανθρώπους, ιδέες, γεύσεις και ιστορίες.
«Φαγητό, κρασί και ελληνική μουσική. Αυτή ήταν η βασική ιδέα από την αρχή», εξηγεί ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος.
Ακούγεται απλό. Στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από αυτή την απλότητα κρύβεται μια εξαιρετικά προσεκτικά σχεδιασμένη πρόταση.
Ένα heritage project στην καρδιά της Ομόνοιας
Η Αθήνα βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού της ταυτότητάς της. Νέα ξενοδοχεία, νέες γαστρονομικές αφίξεις και νέοι χώροι ψυχαγωγίας αλλάζουν διαρκώς τον χάρτη του κέντρου. Ωστόσο, η πραγματική πρόκληση δεν είναι να δημιουργήσεις κάτι καινούργιο, αλλά να δημιουργήσεις κάτι που να μοιάζει οργανικά συνδεδεμένο με τον τόπο στον οποίο βρίσκεται.
Το Ζιγκοάλα γεννήθηκε ακριβώς πάνω σε αυτή την ιδέα. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης, το αυθεντικό μωσαϊκό αποκαλύφθηκε κάτω από στρώματα μεταγενέστερων παρεμβάσεων. Τα αρχικά χαρακτηριστικά του χώρου επανήλθαν, όχι για να μετατραπεί το εστιατόριο σε μουσείο μιας άλλης εποχής, αλλά για να αποκατασταθεί μια αισθητική συνέχεια που είχε χαθεί.
Η διακόσμηση κινείται ανάμεσα στο λαϊκό και το διαχρονικό. Οι καρέκλες, η ταπετσαρία, οι φωτισμοί, οι αναφορές στην αθηναϊκή καθημερινότητα δεν λειτουργούν ως vintage φετίχ. Αντιθέτως, μοιάζουν με στοιχεία που υπήρχαν πάντοτε εκεί.
«Δεν με ενδιαφέρει η νοσταλγία», αναφέρει ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος. «Με ενδιαφέρουν τα διαχρονικά στοιχεία της ελληνικής καθημερινότητας».
Ελληνικά προϊόντα στο επίκεντρο
Η ελληνικότητα δεν αποτελεί marketing αφήγημα για το Ζιγκοάλα αλλά βασική λειτουργική αρχή.
Στην κουζίνα, ο σεφ Βασίλης Χαμάμ χτίζει ένα μενού που ξεκινά από την ελληνική πρώτη ύλη και συναντά τις μνήμες της Ανατολικής Μεσογείου. Οι παλαιστινιακές και ιορδανικές ρίζες της οικογένειάς του εμφανίζονται διακριτικά μέσα στα πιάτα, χωρίς ποτέ να μετατρέπονται σε εξωτικό αφήγημα.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη λίστα κρασιών. Περίπου σαράντα ελληνικές ετικέτες, επιλεγμένες από τον Δημήτρη Κουνάνη του Heteroclito, συνθέτουν μια μικρή περιήγηση στον σύγχρονο ελληνικό αμπελώνα. Δίπλα τους βρίσκονται μπίρες από μικροζυθοποιίες, αποστάγματα μικρής παραγωγής, ούζα, τσίπουρα και τσικουδιές από κάθε γωνιά της χώρας.
Ένα εστιατόριο που «ακούγεται» όπως η Αθήνα
Σε μια εποχή όπου η μουσική συχνά λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο, στο Ζιγκοάλα αντιμετωπίζεται ως ισότιμο κομμάτι της εμπειρίας.
Την επιμέλεια έχει αναλάβει ο συλλέκτης βινυλίων και DJ Ζώης Χαλκιόπουλος (Mr. Z), δημιουργώντας καθημερινά διαφορετικές playlists που κινούνται από το 1930 έως το 1990.
Ρεμπέτικα, ελαφρολαϊκά, σπάνια instrumentals, αφιερώματα σε συνθέτες, θεματικές λίστες για συγκεκριμένες ημερομηνίες ή πρόσωπα. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Δαγριτζίκο, δεν έχει παίξει ποτέ η ίδια μουσική λίστα δύο φορές. «Η μουσική δεν λειτουργεί ως soundtrack, αλλά ως αφήγηση.»
Από το corporate dinner στις νέες μορφές φιλοξενίας
Πέρα από τον γαστρονομικό του χαρακτήρα, το Ζιγκοάλα εξελίσσεται σταδιακά και σε χώρο φιλοξενίας εκδηλώσεων.
Η αυξανόμενη ζήτηση από εταιρείες για χώρους που προσφέρουν αυθεντικές εμπειρίες, αντί για τυποποιημένες αίθουσες εκδηλώσεων, δημιουργεί νέες ευκαιρίες για επιχειρήσεις που μπορούν να συνδυάσουν φιλοξενία, πολιτιστικό χαρακτήρα και υψηλού επιπέδου γαστρονομία.
Σε αυτό το πλαίσιο, το εστιατόριο μπορεί να φιλοξενήσει εταιρικά δείπνα, παρουσιάσεις, networking gatherings, εορταστικές εκδηλώσεις και private events, αξιοποιώντας ένα περιβάλλον που διαφοροποιείται από τα κλασικά ξενοδοχειακά venues.
Η επιλογή της Ομόνοιας προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο διαφοροποίησης, προσφέροντας στους επισκέπτες μια διαφορετική ανάγνωση του αθηναϊκού κέντρου, μακριά από τις καθιερωμένες διαδρομές και τις προφανείς επιλογές.
Ωστόσο, για τον Κωνσταντίνο Δαγριτζίκο και τον Θανάση Σοφιανό, το στοίχημα φαίνεται να είναι μεγαλύτερο από τη δημιουργία ενός ακόμη επιτυχημένου χώρου εστίασης ή εκδηλώσεων. Η φιλοδοξία τους είναι να χτίσουν έναν χώρο με διάρκεια· ένα μέρος που θα αποκτήσει οργανική σχέση με τη γειτονιά, θα ενταχθεί στον καθημερινό χάρτη της πόλης και θα παραμένει επίκαιρο ακόμη και όταν ο αρχικός θόρυβος θα έχει κοπάσει.
«Θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα μέρος που να μπαίνει στη ζωή σου και να σε κάνει να θέλεις να επιστρέφεις ξανά και ξανά», τονίζει ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος.
Κάποια μέρη γίνονται δημοφιλή επειδή είναι καινούργια. Άλλα επειδή είναι όμορφα. Και κάποια λίγα επειδή καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια αίσθηση οικειότητας από την πρώτη στιγμή, σαν να υπήρχαν ανέκαθεν εκεί. Έξι μήνες μετά το άνοιγμά του, το Ζιγκοάλα μοιάζει να διεκδικεί τη θέση του ως ένα νέο σημείο αναφοράς για μια πόλη που εξακολουθεί να ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό της.
