Γιατί οι τενίστες βγάζουν κραυγές σε κάθε χτύπημα;
- Επιστημονικές μελέτες αποδεικνύουν ότι οι αθλητές που φωνάζουν κατά την εκτέλεση, αυξάνουν τη δύναμη του χτυπήματός τους κατά 3,8% και την ταχύτητα του σερβίς κατά 4,9%.
- Ο θρυλικός προπονητής Νικ Μπολετιέρι θεωρούσε την έντονη εκπνοή ως ένα κρίσιμο εργαλείο, καθώς βοηθά στον συγχρονισμό της αναπνοής και την απελευθέρωση της συσσωρευμένης έντασης.
- Παρά τις αντιδράσεις που προκαλούν τα υψηλά ντεσιμπέλ, με θρύλους όπως η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα να κάνουν λόγο ακόμα και για «κλέψιμο», ο χαρακτηριστικός ήχος έχει καθιερωθεί από τις δεκαετίες του ’70 και του ’90.
Στο τένις, ένα άθλημα όπου κυριαρχεί η σιωπή του κοινού, ο ήχος της μπάλας στη ρακέτα διακόπτεται συχνά από την έντονη, υψίσυχνη εκπνοή των παικτών. Αν και πολλοί θεωρούν το “βογκητό” απλώς έναν τρόπο εκτόνωσης, τα δεδομένα δείχνουν ότι βελτιώνει αισθητά την ικανότητα στο χτύπημα.
Σύμφωνα με έρευνες, οι αθλητές που χρησιμοποιούν τη φωνή τους την ώρα της επαφής με το μπαλάκι, χτυπούν κατά 3,8% πιο δυνατά σε σχέση με τους πιο «αθόρυβους» συναδέλφους τους, ενώ η ταχύτητα στο σερβίς τους βελτιώνεται κατά 4,9%.
Για τη λειτουργία του σώματος και του μυαλού, αυτή η πρακτική λειτουργεί ως ένα άμεσο, φυσικό ενισχυτικό απόδοσης. Ο φημισμένος προπονητής Νικ Μπολετιέρι, ο οποίος ανέδειξε μερικούς από τους πιο «θορυβώδεις» παίκτες της ιστορίας, εστίαζε στο γεγονός ότι η κραυγή βοηθά στον απόλυτο συγχρονισμό της αναπνοής με την κίνηση. Όπως τόνιζε, πρόκειται για μια κρίσιμη «ψυχολογική και φυσιολογική απελευθέρωση της έντασης», η οποία αυξάνει τη συγκέντρωση και μεγιστοποιεί την παραγωγή δύναμης.
Ένα ιστορικό «ντόμινο» μιμήσεων
Πέρα από τα επιστημονικά οφέλη, η φωνή στο κορτ αποτελεί πλέον και μια βαθιά ριζωμένη συνήθεια που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Όπως οι άνθρωποι υιοθετούν εκφράσεις από το περιβάλλον τους, έτσι και οι τενίστες «κληρονομούν» τις συνήθειες των ινδαλμάτων τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Σερένα Γουίλιαμς, η κάτοχος 73 τίτλων singles, της οποίας η χαρακτηριστική εκπνοή επηρεάστηκε άμεσα από το είδωλό της, την πρώην σταρ του τένις Μόνικα Σέλες. Η Σέλες υπήρξε μία από τις πρώτες εξαιρετικά εκφραστικές παίκτριες που εκλαΐκευσαν αυτή την πρακτική στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και του ’90.
Βέβαια, οι πραγματικοί πρωτεργάτες του «φωνητικού» τένις ήταν θρύλοι των ’70s, όπως ο Τζίμι Κόνορς και ο Τζον ΜακΕνρό. Εκείνοι έστρωσαν τον δρόμο για τις ηχηρές επιστροφές σύγχρονων κορυφαίων παικτών, όπως ο Ρότζερ Φέντερερ, ο Νόβακ Τζόκοβιτς και φυσικά, η Μαρία Σαράποβα.
Τα ντεσιμπέλ που φέρνουν γκρίνια
Δεν λείπουν, ωστόσο, οι αντιδράσεις. Οι κραυγές της Σαράποβα έχουν καταγραφεί να αγγίζουν τα 101 ντεσιμπέλ —ήχος που ισοδυναμεί με τη λειτουργία μιας μηχανής του γκαζόν— προκαλώντας συχνά τα παράπονα των αντιπάλων της.
Το 2009, η σπουδαία Μαρτίνα Ναβρατίλοβα έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει αυτή τη συνήθεια ως μορφή «κλεψίματος», ζητώντας την απαγόρευσή της, καθώς εμποδίζει τον αντίπαλο να ακούσει τον ήχο της μπάλας κατά την επαφή με τη ρακέτα. Αντίστοιχα, στο Australian Open του 2012, η Ανιέσκα Ραντβάνσκα αποκάλεσε τις φωνές της Σαράποβα «ενοχλητικές» και «υπερβολικά δυνατές».
Μέχρι σήμερα, πάντως, οι αξιωματούχοι του αθλήματος δεν έχουν προχωρήσει σε επίσημη απαγόρευση. Έτσι, έμπειροι επαγγελματίες και ανερχόμενα ταλέντα συνεχίζουν να ενδίδουν σε αυτή τη φυσική παρόρμηση, αποδεικνύοντας πως στο σύγχρονο τένις, η δύναμη δεν κρύβεται μόνο στους μύες, αλλά και στις φωνητικές χορδές.
πηγή φωτό: Wikimedia Commons
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:
Πηγή: Mental Floss
