Τι επιδιώκουν Τραμπ, Πούτιν και Σι από τη συνάντησή τους στη Σεντζέν της Κίνας
- 18/11/2026, 12:45
- SHARE
Την Πέμπτη 19/11, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ θα συναντηθούν στη Σεντζέν.
Η οικοδέσποινα Κίνα χαρακτήρισε την τριμερή συνάντηση «εξαιρετικής σημασίας», ωστόσο το εύρος των θεμάτων που φέρεται να βρίσκονται υπό συζήτηση —από την αποπυρηνικοποίηση και το εμπόριο έως τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία— υποδηλώνει μια ρευστή ατζέντα.
Ειδικοί του Ατλαντικού Συμβουλίου (Atlantic Council) αναλύουν τι επιδιώκει ο κάθε συμμετέχων από αυτή τη συνάντηση, καθώς και τι θα πρέπει να προσέξουν οι σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ που βρίσκονται εκτός των συνομιλιών.
Οι επιδιώξεις του Βλαντίμιρ Πούτιν
Σύμφωνα με τον Τζον Ε. Χερμπστ, ανώτερο διευθυντή του Κέντρου Ευρασίας του Atlantic Council και πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία, ο Πούτιν έχει κάθε λόγο να χαμογελά καθώς οδεύει προς την τριμερή συνάντηση. Αυτή τη στιγμή, ο Ρώσος πρόεδρος και πολλοί Ρώσοι αναλυτές πιστεύουν ότι έχουν μετατρέψει την κυβέρνηση Τραμπ σε έναν de facto αρωγό της πολεμικής προσπάθειας της Μόσχας.
Οι αποδείξεις γι’ αυτό περιλαμβάνουν την υπογραφή συμφωνίας με τη Ρωσία για αυξημένες εξαγωγές ντίζελ, την άρση των κυρώσεων που προβλέπονταν στο νομοσχέδιο του Λίντσεϊ Γκράχαμ, τη διακοπή των δορυφορικών δυνατοτήτων Starlink και Starshield από το Κίεβο, καθώς και τη συμφωνία για την πραγματοποίηση της τριμερούς συνάντησης με τον Σι που πρότεινε ο ίδιος ο Πούτιν.
Στόχος του Πούτιν με την πρόταση αυτής της συνάντησης είναι να δημιουργήσει ένα περιβάλλον τύπου Γιάλτας, όπου οι μεγάλες δυνάμεις καθορίζουν τη μοίρα των «μικρότερων» εθνών. Στην προκειμένη περίπτωση, το έθνος αυτό είναι η Ουκρανία, και ο Πούτιν θα ήθελε τη στήριξη του Σι προκειμένου να ενθαρρύνει τον Τραμπ να συνεχίσει να ασκεί πίεση στο Κίεβο. Όταν ο Τραμπ αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην τριμερή που πρότεινε ο Πούτιν, δήλωσε επιδέξια ότι ήθελε να συζητήσει τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων με τους προέδρους της Ρωσίας και της Κίνας. Ωστόσο, αναχωρώντας για την Ασία τη Δευτέρα, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι θα συζητήσει για τα πυρηνικά όπλα, το Ιράν και το «αγαπημένο του θέμα», την Ουκρανία.
Αν και ο Σι θα τηρήσει μια προσεκτική στάση στη στήριξή του προς τον Πούτιν για το ουκρανικό, πιθανότατα θα φανεί χρήσιμος, ενώ παράλληλα δεν φαίνεται να έχει καμία πρόθεση να συζητήσει τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών. Η συντακτική ομάδα της εφημερίδας Wall Street Journal, η οποία συχνά υποστηρίζει τον Τραμπ, τον είχε προτρέψει να αποφύγει την τριμερή όταν αυτή ανακοινώθηκε δημόσια, καταλήγοντας σε κύριο άρθρο της στις 15 Νοεμβρίου στο απαισιόδοξο συμπέρασμα ότι «ο πραγματικός στόχος του κ. Τραμπ είναι να κατευνάσει τον κ. Πούτιν». Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη το γεγονός ότι ο Πούτιν χαμογελά.
Οι στόχοι και οι ανησυχίες του Σι Τζινπίνγκ
Όπως επισημαίνει η Μέλανι Χαρτ, ανώτερη διευθύντρια του Παγκόσμιου Κέντρου για την Κίνα (Global China Hub) του Ατλαντικού Συμβουλίου και πρώην ανώτερη σύμβουλος για την Κίνα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο Σι ελπίζει να πετύχει δύο πράγματα από τη σύνοδο κορυφής αυτής της εβδομάδας: να επιδείξει τη διπλωματική του ισχύ ως οικοδεσπότης και να αποφύγει τις εκπλήξεις.
Από την οπτική γωνία του Πεκίνου, το γεγονός ότι ο Τραμπ περίμενε στον διάδρομο προσγείωσης στην αεροπορική βάση Andrews για να υποδεχθεί προσωπικά τον Σι κατά την άφιξή του αποτέλεσε αναμφισβήτητα τη μεγαλύτερη νίκη της Κίνας στη σύνοδο της Ουάσιγκτον τον Σεπτέμβριο. Η κίνηση αυτή του Τραμπ έσπασε το πρωτόκολλο, στέλνοντας στο Πεκίνο το μήνυμα ότι η Ουάσιγκτον βλέπει πλέον την Κίνα ως ισότιμη δύναμη, άξια της ύψιστης διπλωματικής τιμής και του σεβασμού. Κανένας Αμερικανός πρόεδρος δεν είχε υποδεχθεί ποτέ με αυτόν τον τρόπο τον Κινέζο ομόλογό του — μάλιστα, το μοναδικό άλλο επίσημο δείπνο που παρέθεσε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια αυτής της θητείας ήταν για τον Βασιλιά Κάρολο, τον οποίο δεν υποδέχθηκε στον διάδρομο προσγείωσης.
Η τριμερής σύνοδος προσφέρει μια παρόμοια ευκαιρία. Φέρνοντας τους προέδρους των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε κινεζικό έδαφος, ο Σι θέλει να δείξει στον κινεζικό λαό ότι κινείται στα υψηλότερα κλιμάκια της παγκόσμιας διπλωματίας. Αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο ενόψει του Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας τον επόμενο χρόνο, όπου τα στελέχη του κόμματος θα επιλέξουν τη νέα ηγεσία και πιθανότατα θα παραχωρήσουν στον Σι μια πρωτοφανή τέταρτη θητεία. Ο Σι προσπαθεί να συσσωρεύσει όσο το δυνατόν περισσότερο πολιτικό κεφάλαιο ενόψει του 2027, και μια επιτυχημένη τριμερής συνάντηση θα ενισχύσει τη θέση του. Εδώ ακριβώς έγκειται και ο κίνδυνος: το Πεκίνο ανησυχεί έντονα για το τι μπορεί να πουν ο Τραμπ και ο Πούτιν καθώς θα στέκονται εκατέρωθεν του Σι στη Σεντζέν.
Οι Κινέζοι διπλωμάτες εργάζονται πυρετωδώς για να σκηνοθετήσουν κάθε λεπτομέρεια της συνάντησης, ώστε να αποφευχθούν εκπλήξεις που θα μπορούσαν να φέρουν σε δύσκολη θέση τον Σι. Ωστόσο, αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο με τον Τραμπ και τον Πούτιν, οι οποίοι προσέρχονται με τις δικές τους ατζέντες και δεν συνηθίζουν να ακολουθούν σενάρια. Η Κίνα αναζητά το θέαμα και όχι την ουσία, και για το Πεκίνο, το μόνο καλό θέαμα είναι το αυστηρά ελεγχόμενο.
Η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ
Ο Άντριου Λ. Πικ, διευθυντής της Πρωτοβουλίας Εθνικής Ασφάλειας Adrienne Arsht και της Πρωτοβουλίας Γεωστρατηγικής του Κέντρου Scowcroft στο Atlantic Council, καθώς και πρώην ανώτερος διευθυντής για ευρωπαϊκές και ρωσικές υποθέσεις στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, εκτιμά ότι επειδή η σύνοδος προγραμματίστηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι εντυπώσεις και η δημιουργία προηγουμένου θα είναι σημαντικότερα από οποιαδήποτε απτά αποτελέσματα.
Ο Αμερικανός πρόεδρος θα θέσει σίγουρα το ζήτημα του Ιράν. Ακόμη και χωρίς συμφωνία, η εικόνα του Σι και του Πούτιν να συζητούν για το Ιράν με τον Τραμπ θα προκαλέσει ανησυχία στην Τεχεράνη και καχυποψία απέναντι στους φίλους της στη Μόσχα και το Πεκίνο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα επειδή ο Σι μοιράζεται παρόμοια συμφέροντα με τις ΗΠΑ, όπως το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ —κάτι που θα μείωνε τις τιμές της ενέργειας— και η αποτροπή απόκτησης πυρηνικών όπλων από το Ιράν. Η Κίνα θα ήταν θετική σε αυτές τις συζητήσεις, καθώς επιθυμεί να αναδειχθεί σε εγγυητή της ασφάλειας στη Μέση Ανατολή, ωθώντας τα κράτη της περιοχής να στραφούν προς την Ανατολή.
Ο Τραμπ ενδέχεται επίσης να θέσει το ζήτημα των τριμερών συνομιλιών για τον έλεγχο των στρατηγικών πυρηνικών όπλων. Αν και η Κίνα αρνούνταν πάντα να συμμετάσχει σε μια διευρυμένη συνθήκη New START, η δημιουργία προηγουμένου μέσω συζητήσεων σε τριμερές επίπεδο θα μπορούσε να διευκολύνει τη συνέχιση του διαλόγου στο μέλλον και ίσως να εξασφαλίσει τη ρωσική συναίνεση για τη συμπερίληψη της Κίνας.
Επιπλέον, ο Τραμπ ίσως θίξει το ουκρανικό, αν και τα οφέλη εκεί θα είναι λιγότερο άμεσα, καθώς τα συμφέροντα της Κίνας ευθυγραμμίζονται περισσότερο με αυτά της Ρωσίας. Παρόλο που το Πεκίνο θα ήθελε χαμηλότερες τιμές ενέργειας, θα υποστήριζε μια τακτική ρωσική νίκη που δεν θα καθιστούσε τη Ρωσία υπερδύναμη, αλλά θα της επέτρεπε να διατηρήσει το κύρος της και την επιρροή της στην ασφάλεια της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Παρ’ όλα αυτά, η εμπλοκή της Κίνας στις συνομιλίες δημιουργεί ένα χρήσιμο προηγούμενο για το μέλλον. Εάν η Ουάσιγκτον χρειαστεί τη βοήθεια του Πεκίνου για να πείσει τη Μόσχα να μετριάσει τις θέσεις της στο Ντονμπάς ή τις απαιτήσεις της για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, η Κίνα θα ζητήσει ανταλλάγματα. Επειδή η διευθέτηση του πολέμου αφορά τόσο την Ευρώπη όσο και τις ΗΠΑ, ένα τέτοιο αίτημα θα πρέπει να γίνει σε συλλογικό πλαίσιο με την παρουσία των Ευρωπαίων, ώστε να μοιραστούν το κόστος των ανταλλαγμάτων που θα ζητήσει το Πεκίνο.
Τα πυρηνικά ζητήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων
Η Αλεξάνδρα Μαρίν, αναπληρώτρια διευθύντρια και ερευνήτρια στο Κέντρο Scowcroft του Ατλαντικού Συμβουλίου, αναφέρει ότι σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, ένα από τα θέματα της ατζέντας στη Σεντζέν θα είναι «η μείωση των πυρηνικών όπλων στον κόσμο». Αν και ο Τραμπ χρησιμοποιεί τον όρο «αποπυρηνικοποίηση», πιθανότατα δεν στοχεύει στην πλήρη απομάκρυνση των πυρηνικών όπλων από μια περιοχή, αλλά σε μια τριμερή συμφωνία ελέγχου των εξοπλισμών, παρόμοια με εκείνη που επιδίωξε στην πρώτη του θητεία, όταν η Κίνα αρνήθηκε να ενταχθεί στη συνθήκη New START, η οποία έκτοτε έχει λήξει.
Μόλις τον περασμένο μήνα, εκπρόσωπος του κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε ότι δεν είναι «ούτε δίκαιο, ούτε λογικό, ούτε ρεαλιστικό» να ζητείται από την Κίνα να συμμετάσχει σε τριμερείς διαπραγματεύσεις πυρηνικού αφοπλισμού σε αυτό το στάδιο. Το Πεκίνο επικαλείται συχνά τη διαφορά μεγέθους μεταξύ του δικού του πυρηνικού οπλοστασίου και εκείνων των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση είναι παραπλανητική, καθώς η Κίνα βρίσκεται εν μέσω της ταχύτερης πυρηνικής επέκτασης στην ιστορία της και προβλέπεται να διαθέτει περισσότερες από χίλιες πυρηνικές κεφαλές έως το 2030. Γενικότερα, το Πεκίνο αντιμετώπιζε ανέκαθεν με σκεπτικισμό τις συμφωνίες ελέγχου εξοπλισμών —δεν υπέγραψε ποτέ τη Συνθήκη Μερικής Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών του 1963, θεωρώντας την προσπάθεια ΗΠΑ και ΕΣΣΔ να εμποδίσουν την Κίνα να αποκτήσει πυρηνικά— και είναι απίθανο να συζητήσει περιορισμούς τώρα.
Από την πλευρά του, ο Πούτιν δεν έχει κανένα κίνητρο να πιέσει τον Σι να προσέλθει στο τραπέζι, ενώ από πέρυσι η Ρωσία υποστηρίζει ότι οποιοδήποτε πολυμερές πυρηνικό πλαίσιο πρέπει να περιλαμβάνει και τα οπλοστάσια του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας, συνδέοντας παράλληλα οποιαδήποτε συμμετοχή της με τη συνέχιση των αμερικανικών παραχωρήσεων στην Ουκρανία.
Ελλείψει μιας δεσμευτικής συμφωνίας, η συνάντηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο μετριοπαθή αποτελέσματα, όπως μια συμφωνία κοινοποίησης εκτοξεύσεων πυραύλων μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου ή μια κοινή επιβεβαίωση των τριών χωρών για μη διεξαγωγή πυρηνικών δοκιμών στο μέλλον. Δυστυχώς, ακόμη και αυτά τα βήματα φαντάζουν απίθανα και ο Τραμπ δύσκολα θα φύγει από τη Σεντζέν με μια χειροπιαστή συμφωνία.
Η οπτική της Ουκρανίας
Για τους Ουκρανούς, όπως εξηγεί η Μιροσλάβα Γκονγκάτζε, μη μόνιμη ανώτερη ερευνήτρια στο Κέντρο Ευρασίας του Ατλαντικού Συμβουλίου και πρώην επικεφαλής του γραφείου Ανατολικής Ευρώπης της Voice of America, αυτή η συνάντηση αποτελεί μια ανησυχητική υπενθύμιση ότι το παλιό σύστημα πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, όπου οι ισχυροί αποφασίζουν για τη μοίρα των μικρότερων εθνών, κάθε άλλο παρά νεκρό είναι. Οι Ουκρανοί γνωρίζουν καλά τις συνέπειες τέτοιων διευθετήσεων από την ιστορία τους, καθώς οι αποφάσεις της Γιάλτας το 1945 καθόρισαν το μέλλον τους για γενιές χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Σήμερα, υπάρχει ο φόβος ότι η Ουκρανία μπορεί να μετατραπεί ξανά σε διαπραγματευτικό χαρτί για μια νέα παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων, φόβος που ενισχύεται από την πρόθεση του Τραμπ να συζητήσει το ουκρανικό με τον Πούτιν και τον Σι.
Ενώ ο Πούτιν επιδιώκει την αναγνώριση της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης και την αποδοχή της σφαίρας επιρροής της, και ο Τραμπ εστιάζει στη σύναψη συμφωνιών μεταξύ μεγάλων δυνάμεων ανεξαρτήτως κόστους, η παράταση του πολέμου εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Κίνας. Ένας παρατεταμένος πόλεμος αποδυναμώνει τη Ρωσία, εξαντλεί την Ευρώπη και αποσπά την προσοχή των ΗΠΑ από τον Ινδο-Ειρηνικό, ενισχύοντας τη διεθνή θέση του Πεκίνου, το οποίο αποφεύγει να εγκρίνει ανοιχτά τη ρωσική εδαφική επιθετικότητα, παρέχοντας όμως στη Μόσχα κρίσιμη οικονομική και πολιτική στήριξη. Παρ’ όλα αυτά, οι Ουκρανοί δεν παρακολουθούν απλώς την ιστορία να επαναλαμβάνεται· έχουν περάσει χρόνια αντιστεκόμενοι σε αυτή ακριβώς τη λογική της κυριαρχίας των μεγάλων δυνάμεων, πληρώνοντας τεράστιο ανθρώπινο τίμημα και αποδεικνύοντας ότι ακόμη και οι ισχυρότερες δυνάμεις δεν μπορούν να υπαγορεύσουν το μέλλον ενός έθνους αποφασισμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Πώς βλέπουν τη συνάντηση οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι
Ο Ντάνιελ Φριντ, διακεκριμένος ερευνητής της οικογένειας Weiser στο Ατλαντικό Συμβούλιο και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για ευρωπαϊκές και ευρασιατικές υποθέσεις, σημειώνει ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και οι πολίτες των χωρών που είναι πιο εκτεθειμένες στη ρωσική επιθετικότητα θα παρακολουθούν στενά για να δουν αν η «Σύνοδος των Τριών Μεγάλων» θα επιχειρήσει να κλείσει συμφωνίες ερήμην τους, ειδικά για την Ουκρανία.
Αναμένονται αναφορές σε μια «Γιάλτα του 21ου αιώνα», ενώ οι Ευρωπαίοι θα δουν με σκεπτικισμό την πιθανή αντιμετώπιση του Πούτιν ως ισότιμου συνομιλητή από τους ηγέτες των ΗΠΑ και της Κίνας, τη στιγμή που η Ρωσία εντείνει τον σκιώδη πόλεμο κατά της Ευρώπης και τις απειλές κατά χωρών της ανατολικής πτέρυγας, με πιο πρόσφατη την Εσθονία. Αν και ενδέχεται να χαιρετίσουν προσεκτικά τυχόν επιτεύγματα στον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, μια σύνοδος χωρίς σημαντικές ανακοινώσεις θα τους προκαλέσει μάλλον ανακούφιση.
Αν και Αμερικανοί πρόεδροι στο παρελθόν, όπως ο Ρίτσαρντ Νίξον στις αρχές της δεκαετίας του 1970, συνεργάστηκαν επιδέξια με ηγέτες μεγάλων δυνάμεων, ο Τραμπ οδηγεί αυτή την πρακτική στα άκρα. Φαίνεται να έλκεται από δικτάτορες, να εντυπωσιάζεται από την ισχύ του Σι και του Πούτιν και να πιστεύει ότι οι μεγάλες δυνάμεις ξεχωρίζουν και ότι η ισχύς είναι το μόνο μέτρο που μετράει. Όπως το έθεσε ωμά ο νέος προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, Στίβεν Μίλερ, ο κόσμος από την αρχή του χρόνου κυβερνάται από τη δύναμη και την ισχύ, ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε πρόσφατα «σταματήστε να επικαλείστε νόμους σε ανθρώπους με σπαθιά». Οι Ευρωπαίοι, γνωρίζοντας πού οδήγησε αυτού του είδους η σκέψη τον 20ό αιώνα, αντιμετωπίζουν την εκδοχή του «ρεαλισμού» των μεγάλων δυνάμεων του Τραμπ με απογοήτευση και ανησυχία.
Η στάση των συμμάχων και εταίρων στην Ανατολική Ασία
Τέλος, ο Ρικ Χένε, μη μόνιμος ανώτερος ερευνητής στην Πρωτοβουλία Ασφάλειας Ινδο-Ειρηνικού του Κέντρου Scowcroft στο Ατλαντικό Συμβούλιο και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου και της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας (DIA), υπογραμμίζει ότι η πρώτη τριμερής συνάντηση μεταξύ των ηγετών ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας θα προκαλέσει αβεβαιότητα και νευρικότητα στους εταίρους των ΗΠΑ στον Ινδο-Ειρηνικό, παρόλο που είναι απίθανο να προκύψουν ουσιαστικές συμφωνίες. Παρά τη διακήρυξη του κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών ότι η συνάντηση αποσκοπεί στη διαφύλαξη της παγκόσμιας ειρήνης και τη στρατηγική σταθερότητα, οι αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες και τα στρατηγικά συμφέροντα που χωρίζουν τις τρεις δυνάμεις είναι πάρα πολλά.
Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ θα αισθάνονται έντονη ανησυχία, καθώς το κλασικό δίλημμα της «εγκατάλειψης ή παγίδευσης» συνοδεύει κάθε σύνοδο στην οποία δεν συμμετέχουν. Συγκεκριμένα, η Ταϊβάν ανησυχεί για την αναστολή των πωλήσεων όπλων, η Ιαπωνία για την ευθυγράμμιση Ρωσίας-Κίνας, η Νότια Κορέα για την πυρηνική ενίσχυση της Βόρειας Κορέας και τους στενότερους δεσμούς της με τη Ρωσία, και οι Φιλιππίνες για τις πολυάριθμες διαμάχες στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Όλοι επιθυμούν σταθερότητα στις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας, αλλά όχι εις βάρος της αποτρεπτικής ισχύος. Επομένως, ακόμη πιο σημαντικές από την ίδια τη σύνοδο θα είναι οι επακόλουθες συνομιλίες των ΗΠΑ με τους συμμάχους τους στον Ινδο-Ειρηνικό, ώστε να διασφαλιστεί η στρατηγική συνοχή και να κατευναστούν ως προς τις αμερικανικές δεσμεύσεις για συλλογική άμυνα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:
- Χρέος: Πώς η Ελλάδα …άφησε την πρώτη θέση – Το επόμενο στοίχημα για την οικονομία
- Fortune Greece Exclusive: Το μήνυμα του Mark Cuban στους Έλληνες επιχειρηματίες
- DBRS στο Fortune Greece: Τι θα ξεκλειδώσει τον επόμενο γύρο αναβαθμίσεων για τις ελληνικές τράπεζες
- Γεωργιάδης στο Fortune Greece: Τι λέει για τους φόρους σε καπνικά, αλκοόλ και προϊόντα με ζάχαρη ή αλάτι