DBRS: Σε θέση ισχύος εισέρχονται οι ευρωπαϊκές τράπεζες το 2027 – Γιατί ξεχωρίζει η Ελλάδα 

DBRS: Σε θέση ισχύος εισέρχονται οι ευρωπαϊκές τράπεζες το 2027 – Γιατί ξεχωρίζει η Ελλάδα 
The Morningstar DBRS logo is displayed on a smartphone placed on a reflective surface with an illustration of labels bearing different credit ratings projected onto it, in Creteil, France, on September 18, 2026, as the rating agency is due to publish its latest assessment of France's sovereign debt later that day. (Photo by Samuel Boivin/NurPhoto) (Photo by Samuel Boivin / NurPhoto via AFP) Photo: AFP
 Υψηλή κερδοφορία αλλά περιορισμένα περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης προβλέπει η έκθεση «European Banking Sector Outlook 2027» για τον ευρωπαϊκό κλάδο, ξεχωρίζοντας τις ελληνικές τράπεζες για τα κορυφαία επιτοκιακά περιθώρια και την αποδοτικότητά τους.   

Από θέση ισχύος  εισέρχονται στο 2027 οι ευρωπαϊκές τράπεζες, διατηρώντας υψηλά επίπεδα κερδοφορίας έπειτα από τις σχεδόν ιστορικές επιδόσεις του 2026, αν και τα περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης περιορίζονται καθώς οι προκλήσεις εντείνονται, σύμφωνα με την έκθεση «European Banking Sector Outlook 2027» του οίκου αξιολόγησης Morningstar DBRS (18 Νοεμβρίου 2026), την οποία υπογράφουν η Sonja Förster (Senior Vice President) και ο Marcos Alvarez (Managing Director). 

Παρά τη σταδιακή επιβράδυνση των ρυθμών ανόδου, η ευρεία αύξηση των εσόδων, η πειθαρχημένη διαχείριση του κόστους και η ήπια μόνο άνοδος του πιστωτικού κινδύνου στηρίζουν τις θετικές προοπτικές του κλάδου.

Το μακροοικονομικό περιβάλλον και οι γεωπολιτικές πιέσεις

Το λειτουργικό περιβάλλον παραμένει απαιτητικό, αλλά συνολικά ευνοϊκό. Το νέο ενεργειακό σοκ που συνδέεται με τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή ανέκοψε την πτωτική πορεία του πληθωρισμού του 2025, με τον πληθωρισμό στην Ευρωζώνη να ανέρχεται στο 4,0% τον Οκτώβριο του 2026 (το υψηλότερο επίπεδο από το 2023) και στο Ηνωμένο Βασίλειο στο 3,5% τον Σεπτέμβριο. 

Οι κεντρικές τράπεζες αντέδρασαν με αυξήσεις επιτοκίων, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), της Τράπεζας της Αγγλίας (BoE) και της σουηδικής Riksbank, συμπαρασύροντας ανοδικά και τα μακροπρόθεσμα επιτόκια.

Για το 2027, τα βασικά σενάρια της Morningstar DBRS προβλέπουν μέτρια ανάπτυξη μεταξύ 0,7% και 1,2% για τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς η μεταποίηση εξακολουθεί να πιέζεται από το υψηλό ενεργειακό κόστος, τους δασμούς και τον ανταγωνισμό από την Ασία. Αντίθετα, η Ιβηρική Χερσόνησος, η Ελλάδα, τμήματα της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και ορισμένες σκανδιναβικές χώρες συνεχίζουν να υπεραποδίδουν, με την Ισπανία να εκτιμάται ότι θα αναπτυχθεί κατά 1,9% το 2027. Ωστόσο, οι κίνδυνοι από τις υψηλές τιμές ενέργειας παραμένουν καθοδικοί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Παράλληλα, οι πολιτικοί και δημοσιονομικοί κίνδυνοι επανέρχονται στο προσκήνιο. Η διαφορά απόδοσης (spread) μεταξύ των γαλλικών και γερμανικών 10ετών κρατικών ομολόγων άγγιξε το ευρύτερο επίπεδό της από το 2011 τον Οκτώβριο του 2026, ενώ οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία τον Απρίλιο του 2027 και οι γενικές εκλογές σε Ισπανία και Ιταλία ενδέχεται να εντείνουν τη δημοσιονομική αβεβαιότητα και τη μεταβλητότητα στις αγορές. Παρ’ όλα αυτά, τα χαρτοφυλάκια κρατικού χρέους των ευρωπαϊκών τραπεζών εμφανίζουν πλέον μικρότερη έκθεση στη χώρα προέλευσής τους (home bias) σε σύγκριση με την κρίση χρέους της Ευρωζώνης, με μεγάλο μέρος τους να αποτιμάται στο αποσβέσιμο κόστος. Ειδικά οι μεγάλες γαλλικές τράπεζες διαθέτουν από τις χαμηλότερες άμεσες εκθέσεις σε εγχώρια κρατικά ομόλογα ως ποσοστό των κεφαλαίων τους CET1.

Την ίδια στιγμή, οι δημοσιονομικές πιέσεις ωθούν τις κυβερνήσεις στην επιβολή έκτακτων τραπεζικών φόρων. Το Ηνωμένο Βασίλειο διπλασίασε την επιπλέον τραπεζική εισφορά στο 6% για 15 μήνες από τον Ιανουάριο του 2027, ανεβάζοντας τον συνολικό φορολογικό συντελεστή στα τραπεζικά κέρδη στο 31% — εξέλιξη πιστωτικά αρνητική αλλά διαχειρίσιμη, χωρίς αναμενόμενες ουσιαστικές επιπτώσεις στον δανεισμό ή τις διανομές. Στην Ισπανία, ο τραπεζικός φόρος λήγει στο τέλος του 2026 και η τύχη του θα κριθεί από τις εκλογές του Νοεμβρίου 2026, ενώ οι ιταλικές τράπεζες απορροφούν πρόσθετες εισφορές βάσει του προϋπολογισμού του 2026, οι οποίες αναμένεται να αυξηθούν το 2027. Πρόσθετες φορολογικές επιβαρύνσεις επηρεάζουν επίσης τράπεζες με σημαντική παρουσία στην Ανατολική Ευρώπη.

Πιστοληπτικές αξιολογήσεις με θετικό πρόσημο

Κατά τη διάρκεια του 2026, η ισχυρή κερδοφορία, η υγιής ποιότητα ενεργητικού και η ισχυρή κεφαλαιοποίηση στήριξαν τις πιστοληπτικές αξιολογήσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών. 

Το 40% των ενεργειών αξιολόγησης του οίκου ήταν θετικές —με τη συντριπτική πλειονότητα να εντοπίζεται στη Νότια Ευρώπη χάρη στη βιώσιμη κερδοφορία και τη μείωση των παλαιών μη εξυπηρετούμενων δανείων— έναντι μόλις 9% αρνητικών. 

Για το 2027, η θετική τάση αναμένεται να διατηρηθεί, καθώς το 23% των αξιολογήσεων φέρει Θετική προοπτική (Positive trend) έναντι μόλις 6% με Αρνητική προοπτική.

Κερδοφορία, επιτοκιακά περιθώρια και έσοδα από προμήθειες

Στο πρώτο εξάμηνο του 2026, τα μέσα καθαρά κέρδη των ευρωπαϊκών τραπεζών αυξήθηκαν κατά 14,5% σε ετήσια βάση, καθώς η άνοδος σε όλες τις κατηγορίες εσόδων ξεπέρασε τη συγκρατημένη αύξηση των λειτουργικών εξόδων, ενώ το κόστος κινδύνου αυξήθηκε ελαφρώς. Τα καθαρά έσοδα από τόκους (NII) ενισχύθηκαν κατά 10,4% συνολικά, καταγράφοντας άνοδο σε όλες τις χώρες του δείγματος εκτός από τη Σουηδία, ενώ τα καθαρά επιτοκιακά περιθώρια (NIM) διευρύνθηκαν σε 8 από τις 13 χώρες.

Για το 2027, η κερδοφορία εκτιμάται ότι θα βελτιωθεί περαιτέρω, αλλά με ηπιότερους ρυθμούς. Τα καθαρά έσοδα από τόκους θα υποστηριχθούν από τα ελαφρώς υψηλότερα περιθώρια μετά τις αυξήσεις των βασικών επιτοκίων και τη συνεχιζόμενη πιστωτική επέκταση. 

Στις χώρες όπου κυριαρχούν τα δάνεια κυμαινόμενου επιτοκίου —όπως η Πορτογαλία, οι σκανδιναβικές χώρες, η Ελλάδα, η Ισπανία και η Ιταλία— τα υψηλότερα επιτόκια μετακυλίονται σχετικά γρήγορα στις αποδόσεις των δανείων. Αντίστοιχα, η σταδιακή ανατιμολόγηση των δανείων σταθερού επιτοκίου στηρίζει τα περιθώρια σε Γαλλία και Γερμανία, ενώ οι βρετανικές τράπεζες επωφελούνται από τις δομικές αντισταθμίσεις κινδύνου (structural hedges). 

Ωστόσο, ο εντεινόμενος ανταγωνισμός για την προσέλκυση καταθέσεων και το υψηλότερο κόστος χονδρικής χρηματοδότησης περιορίζουν τη διεύρυνση των περιθωρίων. Τον Σεπτέμβριο του 2026, το μέσο επιτόκιο στις νέες προθεσμιακές καταθέσεις νοικοκυριών στην Ευρωζώνη ήταν κατά 59 μονάδες βάσης υψηλότερο σε ετήσια βάση, ενώ τα επιτόκια swap του ευρώ αυξήθηκαν από τις αρχές του 2026 κατά περίπου 110 μονάδες βάσης τη βραχυπρόθεσμη καμπύλη και κατά 70 μονάδες βάσης τη 10ετία. Αν και τα υψηλότερα επιτόκια δανεισμού ενδέχεται να περιορίσουν τη ζήτηση, ιδίως για στεγαστικά δάνεια σταθερού επιτοκίου, η μέτρια πιστωτική ανάπτυξη αναμένεται να συνεχίσει να στηρίζει τα έσοδα από τόκους.

Τα έσοδα εκτός τόκων αποτέλεσαν επίσης βασικό μοχλό ανόδου το 2026, καταγράφοντας διψήφια αύξηση σε ορισμένες αγορές χάρη στη διαχείριση περιουσιακών στοιχείων (asset management), τη διαχείριση πλούτου (wealth management) και τις ασφαλιστικές εργασίες, όπου αρκετές τράπεζες σημείωσαν ρεκόρ καθαρών εισροών. Στις κεφαλαιαγορές η εικόνα ήταν μεικτή, καθώς η μεταβλητότητα ενίσχυσε τις συναλλαγές μετοχών, αλλά έπληξε τα έσοδα από σταθερό εισόδημα, νομίσματα και εμπορεύματα (FICC), ιδίως το τρίτο τρίμηνο του 2026. Για το 2027, τα έσοδα από προμήθειες αναμένεται να συνεχίσουν να αυξάνονται με πιο συγκρατημένο ρυθμό, με τους κινδύνους να κλίνουν προς τα κάτω σε περίπτωση διόρθωσης των αποτιμήσεων των περιουσιακών στοιχείων, οι οποίες έχουν οδηγηθεί υψηλότερα λόγω των προσδοκιών γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη.

Λειτουργικά έξοδα και η επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης

Στο πρώτο εξάμηνο του 2026, τα λειτουργικά έξοδα αυξήθηκαν πολύ πιο αργά από τα έσοδα, διατηρώντας θετική ψαλίδα λειτουργικής αποτελεσματικότητας. Το 2027 η αύξηση του κόστους αναμένεται να επιταχυνθεί καθώς ο πληθωρισμός μεταφέρεται στους μισθούς —ιδίως σε χώρες όπου λήγουν ή ανανεώνονται συλλογικές συμβάσεις εργασίας στο τέλος του 2026— ενώ προστίθενται οι επενδύσεις σε τεχνολογία, κανονιστική συμμόρφωση, επιχειρησιακή ανθεκτικότητα και ενοποίηση δραστηριοτήτων. Παρ’ όλα αυτά, τα μέτρα αποδοτικότητας, η απλοποίηση διαδικασιών και η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης (AI) εκτιμάται ότι θα συγκρατήσουν την αύξηση των εξόδων χαμηλότερα από την άνοδο των εσόδων στις περισσότερες τράπεζες.

Το 2026 οι ευρωπαϊκές τράπεζες πέρασαν από τον πειραματισμό στην ευρείας κλίμακας εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης στην ανάπτυξη λογισμικού, τους ελέγχους οικονομικού εγκλήματος, την εξυπηρέτηση πελατών και τη διαχείριση κινδύνων. Επειδή όμως η τεχνητή νοημοσύνη συνεπάγεται υψηλό κόστος, οι τράπεζες άρχισαν να περιορίζουν τις δαπάνες, ιδίως στα αυτόνομα συστήματα (agentic AI), όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος ανεξέλεγκτης διόγκωσης του κόστους. Συνολικά, η τεχνητή νοημοσύνη αναμένεται να συγκρατήσει το κόστος το 2027, με επιπτώσεις στην απασχόληση που θα εκδηλωθούν κυρίως μέσω φυσικής αποχώρησης, επιβράδυνσης προσλήψεων και ανακατανομής προσωπικού, και σε μικρότερο βαθμό μέσω απολύσεων. Ταυτόχρονα, αυξάνονται οι λειτουργικοί κίνδυνοι (μοντέλων, κυβερνοασφάλειας, λογοδοσίας και τρίτων παρόχων), όπως ανέδειξαν δύο πρόσφατα ευρωπαϊκά περιστατικά παραβίασης μέσω πλατφορμών τρίτων συνεργατών που οδήγησαν σε μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση και δόλιες συναλλαγές.

Ποιότητα ενεργητικού και ομαλοποίηση του κόστους κινδύνου

Η ποιότητα του ενεργητικού παρέμεινε σε γενικές γραμμές ισχυρή, με τους δείκτες δανείων Σταδίου 3 (Stage 3) να υποχωρούν σε 9 από τις 12 χώρες το πρώτο εξάμηνο του 2026. Ωστόσο, εστίες κινδύνου παραμένουν σε ενεργοβόρους κλάδους, στα εμπορικά ακίνητα, στην καταναλωτική πίστη, στη χρηματοδοτική μίσθωση αυτοκινήτων (auto leasing), στις πιστωτικές κάρτες στο Ηνωμένο Βασίλειο, στον κλάδο οπτικών ινών σε Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και σε ορισμένα χαρτοφυλάκια της Λατινικής Αμερικής (τα οποία εξηγούν και το υψηλό κόστος κινδύνου στην Ισπανία).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το κόστος κινδύνου (CoR) έχει πλέον ξεπεράσει το χαμηλότερο σημείο του. Στο πρώτο εξάμηνο του 2026, το σταθμισμένο μέσο κόστος κινδύνου αυξήθηκε σε ετήσια βάση σε 8 από τις 13 χώρες —με πιο έντονη άνοδο σε Αυστρία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο— αντανακλώντας προβλέψεις για συγκεκριμένους κλάδους, επικαιροποιήσεις μοντέλων και πρόσθετα αποθέματα ασφαλείας (overlays) για γεωπολιτικούς και ενεργειακούς κινδύνους. Μοναδικές εξαιρέσεις αποτέλεσαν οι τράπεζες της Πορτογαλίας και της Ελλάδας, οι οποίες συνέχισαν να επωφελούνται από αποδεσμεύσεις προβλέψεων. Για το 2027, το κόστος κινδύνου αναμένεται να κινηθεί σταδιακά ανοδικά καθώς εξαντλούνται οι αποδεσμεύσεις προβλέψεων και τα υψηλότερα επιτόκια και ενεργειακά κόστη πιέζουν την ικανότητα αποπληρωμής των δανειοληπτών. Παρ’ όλα αυτά, εκτιμάται ότι οι περισσότερες τράπεζες θα παραμείνουν εντός των στόχων τους για τον οικονομικό κύκλο, στηριζόμενες στα αυστηρά κριτήρια χορηγήσεων, τις σταθερές αγορές εργασίας και τα υφιστάμενα αποθέματα ασφαλείας.

Κεφαλαιακή επάρκεια και συγχωνεύσεις

Οι ευρωπαϊκές τράπεζες εισέρχονται στο 2027 με ισχυρά κεφαλαιακά αποθέματα, αν και το περιθώριο ασφαλείας στενεύει. Στο τέλος Ιουνίου 2026, ο μέσος δείκτης κεφαλαίων CET1 παρέμεινε πάνω από το 15% —ελαφρώς χαμηλότερα σε σχέση με το τέλος του 2025— προσφέροντας μέσο κεφαλαιακό απόθεμα περίπου 450 μονάδων βάσης πάνω από τις εποπτικές απαιτήσεις, παρά τις διανομές-ρεκόρ στους μετόχους, την αύξηση των σταθμισμένων ως προς τον κίνδυνο στοιχείων ενεργητικού (RWA) και τις εξαγορές. Οι ισπανικές τράπεζες συνέχισαν να καταγράφουν τον χαμηλότερο μέσο δείκτη CET1 μεταξύ των μεγάλων αγορών. Το 2027 οι διανομές αναμένεται να παραμείνουν υψηλές αλλά με βραδύτερο ρυθμό αύξησης, ενώ οι δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας θα υποχωρήσουν σταδιακά χωρίς να διαφαίνεται κίνδυνος κεφαλαιακού ελλείμματος στον κλάδο. 

Οι αναθεωρήσεις εσωτερικών μοντέλων προκάλεσαν μεταβλητότητα στα RWA ιδίως στις σκανδιναβικές τράπεζες (οδηγώντας δύο τράπεζες σε παύση ή αναστολή επαναγοράς ιδίων μετοχών), ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο η εφαρμογή της Βασιλείας 3.1 και η αυξημένη φορολογία θα επιβαρύνουν τη δημιουργία κεφαλαίου. Αντίθετα, η πανευρωπαϊκή άσκηση προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων (stress test) του 2027, που θα διαρκέσει από τον Ιανουάριο έως το τέλος Ιουλίου 2027, θα περιλαμβάνει μια νέα ενότητα για τον κλιματικό κίνδυνο, η οποία όμως δεν θα επηρεάσει τα βασικά αποτελέσματα ούτε θα έχει άμεσες κεφαλαιακές επιπτώσεις.

Στον τομέα των εξαγορών και συγχωνεύσεων, η δραστηριότητα υπήρξε έντονη το 2026 και αναμένεται να συνεχιστεί το 2027. Η Ιταλία παραμένει το επίκεντρο της εγχώριας ενοποίησης (με την πρόταση της Intesa Sanpaolo για την Banca Monte dei Paschi di Siena και την πρόταση της Crédit Agricole για συνένωση της Crédit Agricole Italia με την Banco BPM), ενώ καταγράφηκαν στοχευμένες εξαγορές στη διαχείριση περιουσίας, τις ασφάλειες και την εξειδικευμένη χρηματοδότηση (όπως η απόκτηση της Evelyn Partners από τη NatWest, της Athlon από την BNP Paribas και των Entercard και Stabelo από τη Swedbank). Ωστόσο, οι μεγάλες διασυνοριακές συγχωνεύσεις αναμένεται να παραμείνουν η εξαίρεση λόγω της ημιτελούς Τραπεζικής Ένωσης, των εθνικών εμποδίων στη ροή κεφαλαίων και ρευστότητας και των πολιτικών παρεμβάσεων. Ως εναλλακτική, οι τράπεζες στρέφονται σε μειοψηφικές συμμετοχές, κοινοπραξίες και στρατηγικές συνεργασίες, εν αναμονή και της νομοθετικής δέσμης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το πρώτο τρίμηνο του 2027 που στοχεύει στην άρση ορισμένων φραγμών.

Η εικόνα και οι προοπτικές της Ελλάδας

Ιδιαίτερα ξεχωριστή είναι η θέση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος —το οποίο εκπροσωπείται στο δείγμα της Morningstar DBRS από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες (Τράπεζα Πειραιώς, Alpha Bank, Eurobank και Εθνική Τράπεζα)— καθώς η Ελλάδα αναδεικνύεται ως μία από τις αγορές με τις ισχυρότερες επιδόσεις στην Ευρώπη σε βασικούς δείκτες αποδοτικότητας και περιθωρίων, παρά ορισμένες επιμέρους προκλήσεις.

Σε μακροοικονομικό επίπεδο, η Ελλάδα κατατάσσεται μεταξύ των χωρών της Ευρώπης που συνεχίζουν να υπεραποδίδουν αναπτυξιακά, σε αντίθεση με τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν στασιμότητα στη μεταποίηση. Παράλληλα, οι ελληνικές τράπεζες συγκαταλέγονται στους βασικούς ωφελημένους της Νότιας Ευρώπης όσον αφορά τις θετικές ενέργειες πιστοληπτικής αξιολόγησης, χάρη στην υψηλή και διατηρήσιμη κερδοφορία και τη συνεχή μείωση των παλαιών μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Όσον αφορά τους δείκτες λειτουργικής αποτελεσματικότητας και κερδοφορίας, τα διαγράμματα της έκθεσης καταδεικνύουν την εντυπωσιακή θέση της Ελλάδας: Η χώρα διαθέτει τον χαμηλότερο (άρα τον καλύτερο) δείκτη κόστους προς έσοδα (Efficiency Ratio) μεταξύ και των 13 ευρωπαϊκών χωρών του δείγματος, παραμένοντας κάτω από το 40% τόσο το πρώτο εξάμηνο του 2025 (περίπου 34%) όσο και το πρώτο εξάμηνο του 2026 (περίπου 37-38%), τη στιγμή που χώρες όπως η Γαλλία, το Βέλγιο και η Γερμανία κινούνται μεταξύ 55% και 71%. Την ίδια ώρα, η απόδοση ιδίων κεφαλαίων (Return on Equity) των ελληνικών τραπεζών παραμένει σε υψηλά επίπεδα, περίπου στο 14% το πρώτο εξάμηνο του 2025 και κοντά στο 13% το πρώτο εξάμηνο του 2026.

Στο μέτωπο των επιτοκιακών εσόδων, η Ελλάδα καταγράφει το υψηλότερο καθαρό επιτοκιακό περιθώριο (NIM) σε ολόκληρη την Ευρώπη. Συγκεκριμένα, το ελληνικό NIM διαμορφώθηκε πάνω από το 2,80% το πρώτο εξάμηνο του 2025 και παρέμεινε στην κορυφή της ευρωπαϊκής κατάταξης πάνω από το 2,60% το πρώτο εξάμηνο του 2026, ξεπερνώντας την Πορτογαλία, την Αυστρία και την Ισπανία. Επιπλέον, επειδή στην ελληνική αγορά κυριαρχούν τα δάνεια κυμαινόμενου επιτοκίου, οι αυξήσεις των βασικών επιτοκίων μετακυλίονται σχετικά γρήγορα στις αποδόσεις των δανείων, ενισχύοντας περαιτέρω τα καθαρά έσοδα από τόκους ενόψει του 2027.

Στον τομέα της ποιότητας ενεργητικού και των προβλέψεων, η Ελλάδα παρουσιάζει διττή εικόνα. Από τη μία πλευρά, ο δείκτης δανείων Σταδίου 3 (Stage 3) παραμένει ο υψηλότερος στην Ευρώπη, αν και κατέγραψε αισθητή βελτίωση υποχωρώντας από περίπου 4,0% το πρώτο εξάμηνο του 2025 σε περίπου 3,6% το πρώτο εξάμηνο του 2026. Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα και η Πορτογαλία αποτέλεσαν τις μοναδικές εξαιρέσεις στην Ευρώπη όπου το κόστος κινδύνου (CoR) υποχώρησε το πρώτο εξάμηνο του 2026 (στην Ελλάδα μειώθηκε από περίπου 0,90% σε περίπου 0,58%), καθώς οι ελληνικές τράπεζες συνέχισαν να επωφελούνται από αποδεσμεύσεις προβλέψεων. Ωστόσο, η Morningstar DBRS επισημαίνει έναν ειδικό εγχώριο κίνδυνο: η νομοθετική ρύθμιση για τη μετατροπή των δανείων σε ελβετικό φράγκο (CHF) ενδέχεται να οδηγήσει σε αύξηση του δείκτη μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων στην Ελλάδα.

Τέλος, ο ελληνικός τραπεζικός κλάδος συμμετέχει ενεργά και στη στρατηγική επέκταση μέσω εξαγορών σε τομείς υψηλών προμηθειών, με την έκθεση να αναδεικνύει χαρακτηριστικά την εξαγορά των ασφαλιστικών δραστηριοτήτων ζωής της Eurolife από τη Eurobank (η οποία αξιολογείται με Σταθερή τάση), επιβεβαιώνοντας τη στροφή προς τη διαφοροποίηση των εσόδων πέραν των παραδοσιακών τραπεζικών εργασιών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ: