Brainstorm Health Summit 2026: Επαναπροσδιορίζοντας την εργασία, τη γήρανση και την παραγωγικότητα
Σε μια περίοδο όπου η μακροζωία επαναπροσδιορίζει όχι μόνο τα συστήματα υγείας αλλά και τα ίδια τα όρια της παραγωγικής ηλικίας, η σχέση μεταξύ εργασίας, ηλικίας και ανάπτυξης τίθεται εκ νέου στο επίκεντρο. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς η παράταση του εργασιακού βίου, αλλά η δημιουργία συνθηκών που επιτρέπουν στους ανθρώπους να παραμένουν ενεργοί, δημιουργικοί και παραγωγικοί σε βάθος χρόνου.
Στο πλαίσιο αυτό, το πάνελ «The Longevity Economy: Rethinking Work, Aging & Productivity», με τους Γιάννη Μαστρογεωργίου, Ειδικό Γραμματέα Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού, Γιώργο Φράγκο, Partner, Human Capital Leader της Deloitte, και Εύη Χατζηανδρέου, Scientific Director του Nao Longevity & Wellbeing Hub, και τη Μαρία Ακριβού, Senior Editor του Fortune Greece, στον ρόλο της συντονίστριας, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Brainstorm Health την Τετάρτη 18 Μαρτίου στη Μεγάλη Βρεταννία, ανέδειξε τη μακροζωία όχι μόνο ως δημογραφική πρόκληση, αλλά και ως δυνητικό μοχλό οικονομικής και κοινωνικής αναδιάρθρωσης.
Η συζήτηση εστίασε στο πώς η οικονομία της μακροζωίας μπορεί να μεταφραστεί σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, όπου η ενεργή γήρανση, η αναβάθμιση δεξιοτήτων και η προσαρμογή των οργανισμών συνθέτουν ένα περιβάλλον στο οποίο η ηλικία δεν λειτουργεί ως περιορισμός, αλλά ως παράγοντας αξίας.
Ανοίγοντας τη συζήτηση, ο Γιάννης Μαστρογεωργίου έδωσε το ευρύτερο πλαίσιο, περιγράφοντας μια πραγματικότητα στην οποία η Ευρώπη —και ιδιαίτερα η Ελλάδα— καλείται να διαχειριστεί ταυτόχρονα την υπογεννητικότητα και την ενεργό γήρανση. Όπως επισήμανε, η αλλαγή αυτή επηρεάζει ήδη τη δομή της εργασίας, την παραγωγικότητα και την κοινωνική οργάνωση, ενώ συνδέεται άμεσα και με τον τρόπο που η τεχνητή νοημοσύνη αναδιαμορφώνει το εργασιακό περιβάλλον. «Από τον 20ό αιώνα της ταχύτητας και της δύναμης μπαίνουμε πλέον σε μια εποχή σκέψης, εμπειρίας και σοφίας», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η αξία της πολυετούς γνώσης και της εμπειρίας αποκτά νέα σημασία στην εποχή των αλγορίθμων.
Στο ίδιο πνεύμα, ο ίδιος στάθηκε στην ανάγκη να επαναπροσδιοριστεί συνολικά ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εργασιακό βίο. Όπως σημείωσε, το παραδοσιακό σχήμα εκπαίδευση, εργασία, σύνταξη δεν ανταποκρίνεται πια στις σύγχρονες συνθήκες, καθώς οι άνθρωποι θα μπαινοβγαίνουν διαρκώς σε φάσεις μάθησης, επαγγελματικής δραστηριότητας και επανατοποθέτησης. Η συζήτηση για τη μακροζωία, τόνισε, δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στη βιολογική διάσταση, αλλά πρέπει να περιλαμβάνει και την ψυχική υγεία, το νόημα και τη δυνατότητα του ατόμου να παραμένει ενεργό και ουσιαστικά συνδεδεμένο με την κοινωνία και την οικονομία.
Από την πλευρά του, ο Γιώργος Φράγκος μετέφερε τη συζήτηση στο εσωτερικό των οργανισμών, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο οι επιχειρήσεις καλούνται να διαχειριστούν μια αγορά εργασίας όπου πλέον συνυπάρχουν τέσσερις και πέντε διαφορετικές γενιές — μαζί με μια «έκτη γενιά», όπως είπε, την ίδια την τεχνητή νοημοσύνη. «Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούν να συνυπάρξουν διαφορετικές γενιές στην εργασία — είναι ότι πλέον είναι υποχρεωμένες να συνυπάρξουν», ανέφερε, επισημαίνοντας πως το παλιό μοντέλο που επιχειρούσε να βάλει όλους τους εργαζόμενους στο ίδιο καλούπι, δεν ανταποκρίνεται πια στις ανάγκες της εποχής.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι επιχειρήσεις που θέλουν να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα οφείλουν να δημιουργήσουν πιο ευέλικτα περιβάλλοντα, ικανά να αναγνωρίζουν τις διαφορετικότητες και να αξιοποιούν την εμπειρία ως στρατηγικό πλεονέκτημα. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην αξία του tacit knowledge, της άρρητης δηλαδή γνώσης που δεν μεταφέρεται εύκολα ούτε κωδικοποιείται απλά, αλλά ενσωματώνεται στην κρίση, στην εμπειρία και στην πρακτική κατανόηση σύνθετων καταστάσεων. Σε αυτό το περιβάλλον, πρόσθεσε, η πιο κρίσιμη δεξιότητα είναι το adaptability — η ικανότητα δηλαδή να ξεχνάς όσα ήξερες, να μαθαίνεις καινούργια και να προσαρμόζεσαι συνεχώς σε νέα δεδομένα.
Η Εύη Χατζηανδρέου έφερε στο τραπέζι την επιστημονική διάσταση της συζήτησης, θέτοντας ως προϋπόθεση για κάθε παρέμβαση στον χώρο της μακροζωίας την τεκμηρίωση. «Στην υγεία δεν κάνουμε τίποτα αν δεν είναι evidence-based», υπογράμμισε, προειδοποιώντας ότι γύρω από το longevity αναπτύσσεται ήδη ένα ισχυρό εμπορικό hype, το οποίο συχνά θολώνει τα όρια ανάμεσα στην επιστήμη και την υπόσχεση. Όπως εξήγησε, η ουσία της υγιούς μακροζωίας βρίσκεται στη συμπίεση της νοσηρότητας, δηλαδή στη μείωση των ετών που ένα άτομο περνά με ασθένεια πριν από το τέλος της ζωής του, καθώς και στη διαχείριση του κινδύνου με στόχο όχι μόνο την έγκαιρη διάγνωση, αλλά τη συνολική μείωση της πιθανότητας εμφάνισης νόσων.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η τοποθέτησή της για τη μακροζωία ως επένδυση με μετρήσιμο κοινωνικό και οικονομικό αποτύπωμα. Όπως τόνισε, «η υγιής μακροζωία είναι επένδυση που δίνει μέρισμα», καθώς κάθε επιπλέον χρόνος υγιούς ζωής δημιουργεί αξία όχι μόνο για το άτομο, αλλά και για την οικονομία, μέσα από τη διατήρηση της λειτουργικότητας, της γνώσης, της κοινωνικής συμμετοχής και της παραγωγικότητας. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η ψυχική υγεία, οι σχέσεις και η κοινωνικότητα δεν αποτελούν δευτερεύοντα στοιχεία, αλλά κεντρικούς παράγοντες της μακροζωίας.
Στο τελευταίο μέρος της συζήτησης, η προσοχή στράφηκε στον ρόλο των επιχειρήσεων και στα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχουν τα σύγχρονα προγράμματα well-being. Οι παρεμβάσεις, όπως φάνηκε από τις τοποθετήσεις, δεν μπορούν να εξαντλούνται σε αποσπασματικές παροχές ή μεμονωμένα benefits, αλλά απαιτούν έναν βαθύτερο οργανωσιακό μετασχηματισμό. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς η ύπαρξη εργαλείων ευεξίας, αλλά ο σχεδιασμός ενός συνεκτικού περιβάλλοντος εργασίας που ενισχύει το αίσθημα συμμετοχής, την ευελιξία, τη νοηματοδότηση της δουλειάς και την ουσιαστική σύνδεση του ανθρώπου με τον οργανισμό.
Δείτε όλη τη συζήτηση:
Δείτε όλες τις συζητήσεις από το Brainstorm Health Summit 2026 στο Youtube
