Πίεση από ΗΠΑ, φόβος για το Ιράν: Το μεγάλο δίλημμα των χωρών του Κόλπου
-
Τα κράτη του Κόλπου δέχονται επιθέσεις από ιρανικούς πυραύλους και drones.
-
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ πιέζουν για μεγαλύτερη συμμετοχή των αραβικών συμμάχων.
-
Οι χώρες της περιοχής φοβούνται ότι θα παρασυρθούν σε έναν πόλεμο που δεν ελέγχουν.
-
Η σύγκρουση απειλεί κρίσιμες ενεργειακές και υδάτινες υποδομές στον Κόλπο.
κλιμάκωση του πολέμου μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και των ΗΠΑ έχει μετατρέψει τις χώρες του Κόλπου σε πεδίο πίεσης και στρατηγικών υπολογισμών.
Από την έναρξη της σύγκρουσης, ιρανικοί πύραυλοι και drones έχουν πλήξει κράτη της περιοχής, δημιουργώντας έντονη ανησυχία για πιθανή επέκταση του πολέμου.
Οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης παραδέχθηκαν ότι περίπου το 40% της δύναμης πυρός τους στράφηκε κατά του Ισραήλ, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των επιθέσεων κατευθύνθηκε προς τα κράτη του Κόλπου. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περισσότερα από 2.000 βλήματα έχουν εκτοξευθεί εναντίον χωρών της περιοχής.
Πίεση από Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ
Και οι δύο πλευρές της σύγκρουσης επιχειρούν να αξιοποιήσουν τα πλήγματα στον Κόλπο για να ενισχύσουν τη στρατηγική τους.
Η Τεχεράνη ελπίζει ότι οι επιθέσεις θα ωθήσουν τις αραβικές χώρες να απομακρυνθούν από την Ουάσιγκτον, ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπαθούν να πιέσουν τους συμμάχους τους να συμμετάσχουν ενεργότερα στη σύγκρουση.
Ο βασικός σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Ιράν, Καμάλ Χαράζι, δήλωσε ότι οι επιθέσεις θα συνεχιστούν με στόχο να πιεστούν οι χώρες του Κόλπου να επηρεάσουν τον Ντόναλντ Τραμπ ώστε να αποσυρθεί από τον πόλεμο.
Την ίδια στιγμή, ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ άσκησε ανοιχτή πίεση στους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή, προειδοποιώντας ότι θα υπάρξουν συνέπειες αν δεν συμμετάσχουν στον «κοινό αγώνα» εναντίον του Ιράν.
Ωστόσο, οι κυβερνήσεις του Κόλπου έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν επιθυμούν να εμπλακούν στον πόλεμο.
Ο φόβος ενός πολέμου που δεν ελέγχουν
Για τις χώρες της περιοχής, η είσοδος στη σύγκρουση θα μπορούσε να δημιουργήσει μακροχρόνιες συνέπειες.
Όπως σημειώνουν αναλυτές, οι αραβικές κυβερνήσεις γνωρίζουν ότι οι αμερικανικές δυνάμεις μπορεί κάποια στιγμή να αποχωρήσουν από τη Μέση Ανατολή, ενώ το Ιράν θα παραμείνει μόνιμος γείτονας.
Ο ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κουβέιτ, Μπάντερ Αλ Σαΐφ, σημειώνει ότι η περιοχή θα χρειαστεί να διαχειριστεί τις συνέπειες του πολέμου ακόμη και μετά την αποχώρηση των εξωτερικών δυνάμεων.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες κάποια στιγμή θα φύγουν από την περιοχή. Το Ιράν όμως θα παραμείνει γείτονας», επισημαίνει.
Ο ρόλος της Σαουδικής Αραβίας
Πολλές μικρότερες χώρες του Κόλπου φαίνεται να περιμένουν τις κινήσεις της Σαουδικής Αραβίας, η οποία αποτελεί τη σημαντικότερη περιφερειακή δύναμη.
Ωστόσο, μια ενδεχόμενη εμπλοκή του Ριάντ θα μπορούσε να ανοίξει πολλαπλά μέτωπα, ιδιαίτερα απέναντι στους Χούθι της Υεμένης, που υποστηρίζονται από το Ιράν.
Η Σαουδική Αραβία διαθέτει επίσης μια εναλλακτική οδό εξαγωγής πετρελαίου μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, ωστόσο και αυτή θεωρείται ευάλωτη σε επιθέσεις.
Ανησυχία για κρίσιμες υποδομές
Οι επιθέσεις έχουν αρχίσει να πλήττουν κρίσιμες υποδομές στην περιοχή.
Μια μονάδα αφαλάτωσης στο ιρανικό νησί Κεσμ χτυπήθηκε, γεγονός που οδήγησε το Ιράν να απαντήσει πλήττοντας εγκατάσταση αφαλάτωσης στο Μπαχρέιν.
Οι εξελίξεις αυτές αυξάνουν τους φόβους ότι η σύγκρουση μπορεί να επεκταθεί σε υποδομές νερού, οι οποίες είναι ζωτικής σημασίας για τις χώρες του Κόλπου.
Επιπτώσεις στην παγκόσμια ενέργεια
Η στρατηγική του Ιράν φαίνεται να επηρεάζει ήδη τις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές.
Οι μεταφορές ενέργειας μέσω του Στενού του Ορμούζ έχουν σχεδόν σταματήσει, θέτοντας σε κίνδυνο περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου.
Παράλληλα, η εταιρεία QatarEnergy διέκοψε την παραγωγή της μετά από επιθέσεις σε εγκαταστάσεις της, γεγονός που εκτόξευσε τις τιμές φυσικού αερίου στην Ευρώπη.
Ο υπουργός Ενέργειας του Κατάρ προειδοποίησε ότι το πετρέλαιο θα μπορούσε να φτάσει έως και 150 δολάρια το βαρέλι εάν συνεχιστούν οι διαταραχές στις εξαγωγές.
Η στρατηγική της αναμονής
Παρά τις πιέσεις και τις οικονομικές επιπτώσεις, οι κυβερνήσεις του Κόλπου φαίνεται να επιλέγουν μια στρατηγική προσεκτικής ουδετερότητας.
Οι ηγέτες της περιοχής φοβούνται ότι η άμεση εμπλοκή σε έναν πόλεμο που δεν ελέγχουν θα μπορούσε να τους παγιδεύσει σε μια μακροχρόνια σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες.
Ωστόσο, όπως προειδοποιούν ορισμένοι αναλυτές, και η αδράνεια ενδέχεται να εγκυμονεί κινδύνους, καθώς οι επιθέσεις συνεχίζονται και η αστάθεια στην περιοχή εντείνεται.
