Πότε θα ενηλικιωθεί η Ευρώπη;
Η κρίση στη Μέση Ανατολή είναι τέτοιου μεγέθους που σχηματοποιεί τη βάση επάνω στην οποία θα πορευθεί το διεθνές σύστημα τα επόμενα χρόνια. Στις τάξεις των γεωπολιτικών αναλυτών έχει ήδη γίνει σαφές ότι η φάση της πρώιμης παγκοσμιοποίησης ολοκληρώθηκε, αυτή που ξεκίνησε με την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων και την επικράτηση του ελεύθερου εμπορίου και έχει πλέον αντικατασταθεί με τη φάση του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γίνεται πια σαφές ότι η γεωπολιτική, τεχνολογική και εμπορική σύγκρουση ΗΠΑ και Κίνας θα ορίσει την ισορροπία του διεθνούς συστήματος για τις επόμενες δεκαετίες, ενώ δυνάμεις όπως η Ρωσία, η Ινδία, η Βραζιλία και άλλες θα διεκδικήσουν το μερίδιο ισχύος τους στο νέο κόσμο. Μέσα σε αυτό το κάδρο οι χώρες της Ευρώπης μοιάζει να λειτουργούν με λογισμικό 20ου αιώνα, λες και δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι ρυθμοί άλλαξαν, ο κόσμος έχει αλλάξει άρδην και ότι μοναδικός όρος επιβίωσης είναι η βαθύτερη οικονομική, ενεργειακή και κυρίως αμυντική ένωση.
Η χθεσινή Σύνοδος Κορυφής ανέδειξε για ακόμη μια φορά την θεσμική οβελτηρία, την αδυναμία λήψης αποφάσεων και κοινής δράσης στην επερχόμενη ενεργειακή κρίση αλλά κυρίως, την έλλειψη ενός ισχυρού διπλωματικού αποτυπώματος που μπορεί να δώσει στην Ευρώπη ενεργό ρόλο σε μια περιοχή όπως αυτή της Μέσης Ανατολής που την επηρεάζει σημαντικά. Οι ευρωπαίοι ηγέτες και κυρίως ο γαλλογερμανικός άξονας που για δεκαετίες αποτελούσε την ατμομηχανή της Ένωσης οφείλουν να συνειδηοποιήσουν ότι τώρα είναι η ευκαιρία για την ανάληψη ρόλου. Και μπορεί ο πόλεμος αυτός να μην εμπλέκει το ΝΑΤΟ – το θέμα της φύλαξης όμως των στενών του Ορμούζ επηρεάζει σημαντικά τις ευρωπαϊκές οικονομίες.
Οι εν πολλοίς σπασμωδικές και ανεξήγητες αποφάσεις του αμερικανού Προέδρου έρχονται να επιβεβαιώσουν με τον πιο ευανάγνωστο τρόπο ότι οι εποχές που οι ΗΠΑ αποτελούσαν τον αμυντικό εγγυητή για την Ευρώπη έχουν παρέλθει – μπορεί να το λέει με έναν άγαρμπο και άκομψο τρόπο, όμως τα ψέματα τελείωσαν. Ευτυχώς η Ελλάδα στην παρούσα φάση μοιάζει να βρίσκεται στην σωστή πλευρά της ιστορίας, αφού λόγω της Τουρκικής απειλής έχει αναπτύξει στρατιωτικές δυνατότητες που λίγες χώρες έχουν στην ήπειρο, ενώ και οι αμυντικές της συνεργασίες υποδηλώνουν ότι η χώρα καταλαβαίνει τους κινδύνους αλλά και τις ευκαιρίες που φέρει η γεωγραφική της θέση. Στο τέλος της ημέρας φαίνεται ότι η «ενηλικίωση» της Ευρώπης αργεί και πως στα επόμενα χρόνια θα κινητοποιηθούν και θα συνασπιστούν οι «πρόθυμοι», όπως φάνηκε από τα γεγονότα της Κύπρου, την ώρα που οι άλλοι θα σφυρίζουν αδιάφορα. Οι εποχές άλλαξαν, όποιος προσαρμοστεί γρηγορότερα θα επιβιώσει στο νέο, δύσκολο και πολύ ανταγωνιστικό νέο κόσμο.
