Σιλβέστερ Σταλόνε για Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ: Πώς ο μεγάλος του αντίπαλος τον έκανε καλύτερο
- Ο Stallone αναγνωρίζει ότι η κόντρα με τον Schwarzenegger ώθησε και τους δύο να ανεβάσουν τον πήχη στις ταινίες δράσης.
- Ο Simon Sinek περιγράφει τον «άξιο αντίπαλο» ως κάποιον του οποίου οι δυνάμεις αποκαλύπτουν τα δικά μας περιθώρια βελτίωσης.
- Το όφελος προκύπτει όταν η αντιπαλότητα μετατοπίζεται από την ανάγκη να κερδίσουμε τον άλλον στην προσπάθεια να εξελίξουμε τις δικές μας δεξιότητες.
Στη δεκαετία του 1980 και στις αρχές του 1990, ο Sylvester Stallone και ο Arnold Schwarzenegger κυριαρχούσαν στη μεγάλη οθόνη, πρωταγωνιστώντας σε διαδοχικές υπερπαραγωγές δράσης. Το Χόλιγουντ έμοιαζε αρκετά μεγάλο για να χωρέσει δύο αστέρες με τέτοια απήχηση. Στα παρασκήνια, όμως, οι δύο ηθοποιοί βρίσκονταν σε μια σφοδρή και βαθιά προσωπική αντιπαλότητα.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις για την κόντρα τους, ο Schwarzenegger άφηνε αιχμές ότι ο Stallone χρησιμοποιούσε σωσίες, ενώ ο Stallone διοχέτευε ιστορίες για συγγενείς του αντιπάλου του με ναζιστικό παρελθόν. Αντάλλασσαν προσβολές σε τηλεοπτικές εκπομπές και ενσωμάτωναν υπαινιγμούς ο ένας για τον άλλον στις ταινίες τους. Ορισμένες συναντήσεις τους παραλίγο να καταλήξουν σε καβγά.
Η ένταση υποχώρησε όταν ο Schwarzenegger στράφηκε στην πολιτική και έκανε κινήσεις προσέγγισης. Αργότερα, οι δύο εμφανίστηκαν μαζί στις ταινίες The Expendables και σήμερα διατηρούν φιλικές σχέσεις.
Η επανεκτίμηση αυτής της ιστορίας από τον Stallone προσφέρει κάτι περισσότερο από ένα επεισόδιο χολιγουντιανού ανταγωνισμού: ένα μάθημα για το πώς ένας αντίπαλος μπορεί να μας ωθήσει να γίνουμε καλύτεροι.
«Εγώ ήμουν ωμή δύναμη, εκείνος μακιαβελικά ψύχραιμος»
Σε πρόσφατη συνέντευξή του στους New York Times, ο 80χρονος Stallone περιέγραψε με διαφορετικό βλέμμα τον παλιό του ανταγωνιστή.
«Ήταν μια πρόκληση», είπε. «Πίστευα ότι είχα καταφέρει κάτι. Και μετά βλέπω αυτόν τον άνθρωπο, αυτή την αμετακίνητη δύναμη, έναν άνθρωπο με τεράστια αυτοπεποίθηση, ακόμη μεγαλύτερη από τη δική μου, που αξιοποιούσε περισσότερο την ψυχολογία στον τρόπο με τον οποίο χειριζόταν τα πράγματα και ενεργούσε με μεγάλη πονηριά. Όχι με αρνητική έννοια, αλλά με οξυδέρκεια. Εγώ ήμουν ωμή δύναμη· εκείνος ήταν μακιαβελικά ψύχραιμος».
Η στρατηγική προσέγγιση του Schwarzenegger λειτουργούσε σαν καθρέφτης, αποκαλύπτοντας στον Stallone τις δικές του συγκριτικές αδυναμίες. Τότε, η εικόνα αυτή τον ενοχλούσε.
«Σκέφτηκα: αυτός είναι ο άνθρωπος με τον οποίο θα έχω προβλήματα. Και πράγματι είχαμε. Χτυπούσαμε διαρκώς ο ένας τον άλλον», ανέφερε.
Με την απόσταση των δεκαετιών, όμως, ο Stallone χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα της αντιπαλότητάς τους «φανταστικό».
«Μετανιώνω για κάποια από τα πράγματα που είπα γι’ αυτόν, αλλά με προκαλούσε δημιουργικά, όπως κι εγώ εκείνον. Μας ανάγκασε να ανεβάζουμε συνεχώς τον πήχη: μεγαλύτερα όπλα, περισσότερος θόρυβος, περισσότερη δράση, διαμελισμένα σώματα, τα πάντα, μέχρι που διαμορφώσαμε μια κατηγορία που δύσκολα θα ξαναεμφανιστεί με τον ίδιο τρόπο, αυτό το υπερβολικό σινεμά δράσης της δεκαετίας του ’80 στο οποίο πρωτοστατήσαμε».
Πίσω από την ένταση των Terminator και Rambo υπήρχε, επομένως, και η επιθυμία κάθε πρωταγωνιστή να ξεπεράσει τον άλλον.
«Είναι σαν ένας δημιουργικός γάμος, κατά κάποιον τρόπο. Σαν τον Ali και τον Frazier», είπε ο Stallone. «Χρειάζεσαι αυτό που σε κάνει να βγάζεις στην επιφάνεια περισσότερα από όσα θα μπορούσε οποιοσδήποτε άλλος».
Ο αντίπαλος ως καταλύτης εξέλιξης
Η σύγκριση με τον αθλητισμό είναι εύστοχη. Οι μεγάλες αντιπαλότητες συχνά συνδέονται με επιδόσεις που ξεπερνούν τα προηγούμενα όρια: Ali και Frazier, Nadal και Federer, Magic Johnson και Larry Bird, Messi και Ronaldo, αλλά και Yankees και Red Sox.
Η ίδια δυναμική μπορεί να λειτουργήσει στον κινηματογράφο και, σύμφωνα με τον συγγραφέα και στοχαστή της ηγεσίας Simon Sinek, σε πολλά άλλα επαγγελματικά πεδία.
Ο ίδιος έχει περιγράψει την έντονη ζήλια που αισθανόταν κάποτε για τον συγγραφέα και οργανωσιακό ψυχολόγο Adam Grant.
«Παρότι υπάρχουν πολλοί άλλοι που κάνουν παρόμοια δουλειά, για κάποιον λόγο είχα εμμονή μαζί του. Ήθελα να τον ξεπεράσω. Έλεγχα τακτικά τις διαδικτυακές κατατάξεις για να δω πώς πουλούσαν τα βιβλία μου και τα συνέκρινα με τα δικά του. Όχι με τις κατατάξεις οποιουδήποτε άλλου — μόνο με τις δικές του. Αν τα δικά μου ήταν ψηλότερα, χαμογελούσα αυτάρεσκα και ένιωθα ανώτερος. Αν τα δικά του ήταν ψηλότερα, συνοφρυωνόμουν και εκνευριζόμουν», έχει παραδεχθεί.
Η σύγκριση ήταν δυσάρεστη. Η εξέταση των λόγων που την προκαλούσαν, όμως, τον βοήθησε να αναγνωρίσει δεξιότητες που χρειαζόταν να καλλιεργήσει. Οι δυνάμεις του Grant αποκάλυπταν τις δικές του ανασφάλειες και αδυναμίες.
Αυτή είναι η βάση της έννοιας του «άξιου αντιπάλου» — του Worthy Rival — που αναπτύσσει ο Sinek: ενός ανθρώπου από τον οποίο μπορούμε να μάθουμε, ακριβώς επειδή κάνει ορισμένα πράγματα καλύτερα από εμάς.
Το ίδιο μάθημα ισχύει και στο γραφείο
Ένας τέτοιος αντίπαλος δεν χρειάζεται να εμφανίζεται σε κινηματογραφικές αφίσες ή στη σκηνή του TED.
Μπορεί να είναι ο συνάδελφος που χειρίζεται τους αριθμούς με ευκολία και κάνει τους υπόλοιπους να αμφιβάλλουν για τις δικές τους γνώσεις. Η συνεργάτιδα στο marketing που έχει πάντα μια εξαιρετική ιδέα στη συνάντηση. Ή εκείνος που κερδίζει αβίαστα την προσοχή και τη συμπάθεια των ανθρώπων γύρω του.
«Ένας άξιος αντίπαλος μπορεί να μας ωθήσει με τρόπους που ελάχιστοι άλλοι μπορούν — ούτε καν οι προπονητές, οι μέντορες ή οι σύμβουλοί μας», υποστηρίζει ο Sinek.
Η ουσιαστική διάκριση βρίσκεται στον στόχο. Ο παραδοσιακός ανταγωνισμός στρέφει την προσοχή στη νίκη, ενώ ένας άξιος αντίπαλος εμπνέει βελτίωση. Στην πρώτη περίπτωση, προέχει το αποτέλεσμα της σύγκρισης. Στη δεύτερη, η διαδικασία εξέλιξης.
Η ζήλια και η αντιπάθεια είναι δυσάρεστα συναισθήματα. Όταν περιορίζονται στην πικρία και στην απαξίωση του εαυτού μας, προσφέρουν ελάχιστα.
Όταν, όμως, αξιοποιούνται για να εντοπιστούν συγκεκριμένα περιθώρια βελτίωσης, ένας εκνευριστικά καλός αντίπαλος μπορεί να γίνει ισχυρό κίνητρο προόδου.
Για τον Stallone και τον Schwarzenegger, αυτό σήμαινε ταινίες όπως το Rocky IV και το Predator. Για άλλους, μπορεί να σημαίνει καλύτερη αναλυτική σκέψη, πιο δημιουργικές ιδέες ή μεγαλύτερη άνεση στην επικοινωνία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:
- Το Χάρβαρντ έφτιαξε ψηφιακούς κλώνους των καθηγητών του – Πώς εκπαιδεύουν νέους επιχειρηματίες
- «Τα Φιλαράκια»: Πόσα εκατομμύρια συνεχίζουν να κερδίζουν οι πρωταγωνιστές 20 χρόνια μετά το φινάλε
- «Σκεφτείτε τι θέλετε να γράφει η νεκρολογία σας»: Το πιο δυνατό μάθημα ζωής του Γουόρεν Μπάφετ στα 95 του
