WSJ: Το Ιράν θεωρεί ότι κερδίζει και ανεβάζει τον πήχη – Σκληροί όροι για το τέλος του πολέμου
- Το Ιράν εμφανίζεται απρόθυμο για κατάπαυση πυρός, θεωρώντας ότι έχει στρατηγικό πλεονέκτημα
- Θέτει σκληρούς όρους: αποζημιώσεις, αποχώρηση ΗΠΑ και έλεγχο των Στενά του Ορμούζ
- Αναλυτές προειδοποιούν για κλιμάκωση και ιστορικά λάθη τύπου Πόλεμος Ιράν–Ιράκ
Το Ιράν εμφανίζεται να ενισχύει τη διαπραγματευτική του στάση στη σύγκρουση με τις ΗΠΑ, θεωρώντας ότι βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση και επιδιώκοντας να επιβάλει σκληρούς όρους για τον τερματισμό του πολέμου, σύμφωνα με ανάλυση της Wall Street Journal.
Η Τεχεράνη εκτιμά ότι μπορεί να προκαλεί σημαντικό κόστος στους αντιπάλους της με σχετικά περιορισμένες απώλειες, γεγονός που, όπως σημειώνουν αναλυτές, ενισχύει την αυτοπεποίθησή της και μειώνει τα κίνητρα για άμεση αποκλιμάκωση.
Μαξιμαλιστικά αιτήματα και σκληρή ρητορική
Ιρανοί αξιωματούχοι έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν εξετάζουν επί του παρόντος διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον, επιμένοντας στην «τιμωρία των επιτιθέμενων». Μεταξύ των βασικών όρων που θέτει η Τεχεράνη περιλαμβάνονται:
- Καταβολή αποζημιώσεων από τις ΗΠΑ και συμμάχους τους
- Αποχώρηση αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από τη Μέση Ανατολή
- Αλλαγή του καθεστώτος διέλευσης στα Στενά του Ορμούζ, με επιβολή τελών στα πλοία
Οι απαιτήσεις αυτές θεωρούνται εξαιρετικά δύσκολο να γίνουν αποδεκτές από τις ΗΠΑ ή τα κράτη του Κόλπου.
Το δίλημμα της Ουάσινγκτον
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δεσμευθεί ότι θα διασφαλίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, ακόμη και με στρατιωτικά μέσα, χαρακτηρίζοντας πιθανή επιχείρηση ως «χαμηλού ρίσκου».
Ωστόσο, στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι, στη σύγχρονη εποχή των drones και των προηγμένων πυραυλικών συστημάτων, μια τέτοια επιχείρηση θα ήταν πιο σύνθετη και χρονοβόρα απ’ ό,τι παρουσιάζεται.
Γεωπολιτικές συνέπειες
Η προοπτική ελέγχου των Στενά του Ορμούζ από το Ιράν θεωρείται μη αποδεκτή από τη διεθνή κοινότητα, καθώς θα επηρέαζε κρίσιμα τις ενεργειακές ροές προς μεγάλες οικονομίες όπως η Κίνα, η Ινδία και η Ιαπωνία.
Αναλυτές εκτιμούν ότι ακόμη και αν προέκυπτε μια τέτοια κατάσταση, δεν θα ήταν βιώσιμη, καθώς θα οδηγούσε σε νέο κύκλο συγκρούσεων.
Τα μαθήματα του παρελθόντος
Η ανάλυση υπενθυμίζει ότι η ιρανική στρατηγική έχει ιστορικά χαρακτηριστεί από ακαμψία, όπως στον Πόλεμος Ιράν–Ιράκ, όταν η Τεχεράνη καθυστέρησε να αποδεχθεί κατάπαυση πυρός παρά το υψηλό κόστος.
Το καθεστώς δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εικόνα ισχύος και στην αποφυγή εντυπώσεων αδυναμίας, ακόμη και όταν αυτό συνεπάγεται παρατεταμένες συγκρούσεις.
Εσωτερικές ισορροπίες και κίνδυνοι
Παράλληλα, η σύγκρουση ενδέχεται να ενισχύσει το εσωτερικό αφήγημα της ιρανικής ηγεσίας, δημιουργώντας έναν νέο «ιδρυτικό μύθο» αντίστοιχο με εκείνον του πολέμου με το Ιράκ.
Ωστόσο, αναλυτές προειδοποιούν ότι η κλιμάκωση δεν είναι μονομερής διαδικασία: όπως το Ιράν μπορεί να αυξήσει την πίεση, το ίδιο μπορούν να πράξουν και οι ΗΠΑ.
