Τα Ίμια, 30 χρόνια μετά: Μνήμη ή πολιτική εκμετάλλευση;
Ξαφνικά τα κόμματα στη βουλή θυμήθηκαν την κρίση των Ιμίων αρχίζοντας να αναμοχλεύουν πάθη που είχαμε ξεχάσει. Στην Ελλάδα μπορεί να σκοτωνόμαστε για κάθε είδους θέμα όμως ειδικά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, τουλάχιστον τα κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία 30 χρόνια, έχουν ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις βασικές επιλογές. Οπότε μια φαγωμάρα για το τι πήγε στραβά στην κρίση των Ιμίων, ή το εάν η Τουρκία «γκρίζαρε το Αιγαίο», δεν ξέρω σε τι ακριβώς βοηθάει. Σήμερα περισσότερο από ποτέ, η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να ανακυκλώνει τραύματα αντί να επεξεργάζεται μαθήματα.
Μια ζαλισμένη αντιπολίτευση
21/01/2026Η κρίση των Ιμίων υπήρξε μια τραγωδία. Τρεις αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος. Αυτό από μόνο του αρκεί για να επιβάλλει σιωπή, σεβασμό και σοβαρότητα. Οι επέτειοι υπάρχουν πρωτίστως για να τιμούμε τους πεσόντες — όχι για να δίνουμε συνέχεια στις κραυγές που τότε δεν βοήθησαν και σήμερα δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα. Ωστόσο, η μνήμη δεν είναι μόνο τελετουργία. Είναι και ευθύνη. Και αν κάτι οφείλει να κάνει μια ώριμη δημοκρατία τριάντα χρόνια μετά, είναι να κοιτάξει ψύχραιμα τι πήγε λάθος. Πώς λήφθηκαν οι πολιτικές αποφάσεις, πώς λειτούργησαν οι στρατιωτικοί μηχανισμοί, πώς καλύφθηκε η κρίση από τα μέσα ενημέρωσης. Ποιοι πλειοδότησαν σε πατριωτικές κορώνες και ποιοι υποτίμησαν τον κίνδυνο. Όχι για να αποδοθούν εκ των υστέρων ευθύνες, αλλά για να μην επαναληφθούν τα ίδια σφάλματα σε ένα πολύ πιο σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον.
Το 2026 δεν είναι 1996. Ο κόσμος μας αλλάζει ριζικά: ένας πόλεμος μαίνεται στην καρδιά της Ευρώπης στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή η κατάσταση είναι πάντα έκρυθμη, οι συμμαχίες είναι υπό αμφισβήτηση, το ίδιο και το διεθνές δίκαιο. Σε αυτό το περιβάλλον, η εθνική ασφάλεια δεν εξαντλείται σε σημαίες και συνθήματα, αλλά απαιτεί στρατηγική, συμμαχίες, τεχνογνωσία και ψυχραιμία. Υπό αυτή την έννοια, η αναμόχλευση των Ιμίων ως πεδίου πολιτικής αντιπαράθεσης δεν ενισχύει τη χώρα, αλλά την εγκλωβίζει στο παρελθόν. Τριάντα χρόνια μετά τα Ίμια, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος φώναξε περισσότερο τότε. Είναι αν σήμερα μπορούμε να συζητήσουμε λιγότερο με το θυμικό και περισσότερο με τη λογική. Γιατί οι προκλήσεις που βρίσκονται μπροστά μας είναι πολύ πιο σοβαρές — και πολύ πιο επικίνδυνες — από εκείνες του 1996.
