Από το Ντουμπάι, στην Ευρώπη: Αυτοί είναι οι νέοι προορισμοί των εκατομμυριούχων του κόσμου
- 21/06/2026, 13:22
- SHARE
- Η παγκόσμια αβεβαιότητα ωθεί ολοένα και περισσότερους εύπορους πολίτες να αναζητούν δεύτερη κατοικία ή νέα χώρα εγκατάστασης.
- Περίπου 140.000 εκατομμυριούχοι μετακινήθηκαν το 2025, ενώ ο αριθμός αναμένεται να φτάσει τις 165.000 το 2026.
- Φορολογία, γεωπολιτικοί κίνδυνοι και πολιτική αστάθεια επηρεάζουν τις αποφάσεις μετεγκατάστασης.
Η διεθνής αβεβαιότητα δεν επηρεάζει μόνο τις αγορές και τις επιχειρήσεις. Επηρεάζει πλέον και τις αποφάσεις των πιο εύπορων ανθρώπων του πλανήτη σχετικά με το πού θα ζήσουν, θα επενδύσουν και θα διατηρήσουν την περιουσία τους.
Σύμφωνα με στοιχεία της New World Wealth, περίπου 140.000 εκατομμυριούχοι μετακινήθηκαν σε άλλη χώρα το 2025, καταγράφοντας ιστορικό υψηλό. Για το 2026 ο αριθμός εκτιμάται ότι θα αυξηθεί περαιτέρω, φτάνοντας τους 165.000.
Την ίδια στιγμή, η αγορά της επενδυτικής μετανάστευσης εξελίσσεται σε μια ιδιαίτερα προσοδοφόρα δραστηριότητα. Η IMI υπολογίζει ότι ο συνολικός κύκλος εργασιών του κλάδου άγγιξε τα 40 δισ. δολάρια το 2025, σχεδόν διπλάσιος σε σχέση με το 2019.
Πίσω από τους αριθμούς βρίσκεται μια νέα πραγματικότητα: ακόμη και οι πιο πλούσιοι πολίτες δεν θεωρούν πλέον δεδομένη τη σταθερότητα χωρών που μέχρι πρόσφατα αποτελούσαν ασφαλή καταφύγια για κεφάλαια και επενδύσεις.
Οι παραδοσιακοί προορισμοί χάνουν μέρος της λάμψης τους
Μέχρι πρόσφατα, προορισμοί όπως το Ντουμπάι, το Χονγκ Κονγκ, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνταν σχεδόν αυτονόητες επιλογές για όσους αναζητούσαν ένα ευνοϊκό φορολογικό και επιχειρηματικό περιβάλλον.
Ωστόσο, η γεωπολιτική αστάθεια, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, αλλά και οι αλλαγές στη φορολογική πολιτική αρκετών χωρών έχουν αρχίσει να μεταβάλλουν τις ισορροπίες.
Στο Ντουμπάι, το οποίο τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε μαγνήτη για εύπορους επενδυτές από τη Νότια Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην επενδυτική μετανάστευση παρατηρούν πλέον αυξημένο ενδιαφέρον και από πολίτες δυτικών χωρών.
Στη Βρετανία, πολλοί εύποροι κάτοικοι ξεκίνησαν να εξετάζουν εναλλακτικές επιλογές μετά την πανδημία, υποβάλλοντας αιτήσεις σε δεκάδες προγράμματα που προσφέρουν διαμονή ή υπηκοότητα μέσω επενδύσεων.
Φορολογία, πολιτική και «δεύτερο διαβατήριο»
Στην Ευρώπη, η φορολογία αναδεικνύεται σε έναν από τους σημαντικότερους λόγους μετακίνησης πλούσιων πολιτών.
Σύμφωνα με στοιχεία της Henley & Partners, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ισπανία βρέθηκαν για πρώτη φορά το 2025 μεταξύ των χωρών που κατέγραψαν μεγαλύτερη εκροή εύπορων κατοίκων από ό,τι εισροή.
Παράλληλα, ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κατοικεί περισσότερο από το ένα τρίτο των ατόμων με περιουσία άνω των 30 εκατ. δολαρίων παγκοσμίως, παρατηρείται αύξηση του ενδιαφέροντος για απόκτηση δεύτερης κατοικίας ή ακόμη και δεύτερης υπηκοότητας.
Όπως επισημαίνουν στελέχη της αγοράς, οι ανησυχίες για τις πολιτικές εξελίξεις, η ανάγκη ύπαρξης εναλλακτικής βάσης εγκατάστασης και η δυνατότητα ταξιδιών με διαφορετικό διαβατήριο αποτελούν πλέον βασικά κίνητρα για πολλούς εύπορους Αμερικανούς.
Οι «χρυσές βίζες» γίνονται πιο δύσκολες
Η αυξημένη ζήτηση δεν σημαίνει ότι η πρόσβαση στα προγράμματα επενδυτικής μετανάστευσης γίνεται ευκολότερη.
Αντίθετα, αρκετές κυβερνήσεις προχωρούν σε αυστηρότερους ελέγχους και περιορισμούς. Η Ισπανία κατήργησε το 2025 το πρόγραμμα χορήγησης άδειας διαμονής μέσω αγοράς ακινήτου αξίας 500.000 ευρώ, ενώ το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκρινε ότι το πρόγραμμα επενδυτικής υπηκοότητας της Μάλτας παραβιάζει το κοινοτικό δίκαιο.
Παράλληλα, η Πορτογαλία αυστηροποίησε τις προϋποθέσεις πολιτογράφησης, αυξάνοντας σημαντικά τον απαιτούμενο χρόνο παραμονής, ενώ και άλλες χώρες επανεξετάζουν αντίστοιχα καθεστώτα.
Την ίδια ώρα, νέα κράτη επιχειρούν να καλύψουν το κενό. Ο Άγιος Βικέντιος και οι Γρεναδίνες εγκαινίασαν νέο πρόγραμμα υπηκοότητας μέσω επένδυσης, ενώ χώρες όπως το Ουζμπεκιστάν, οι Μαλδίβες και το Ναουρού εξετάζουν αντίστοιχες πρωτοβουλίες.
Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας παγκόσμιας αγοράς «κινητικότητας πλούτου», όπου η υπηκοότητα, η φορολογική έδρα και η κατοικία μετατρέπονται ολοένα και περισσότερο σε στρατηγικές επιλογές διαχείρισης κινδύνου.