Georgie Holt: Η CEO που χρησιμοποίησε τεχνητή νοημοσύνη για να «απολύσει» τον εαυτό της μιλά στο Fortune Greece

Υπάρχει μια κλασική επαγγελματική παράνοια που βασανίζει τους σύγχρονους managers. Ποιον θα αντικαταστήσει η τεχνητή νοημοσύνη; Η Georgie Holt αποφάσισε να ξεκινήσει την έρευνα από το δικό της γραφείο.

Αντί να προστατεύσει το status της, η CEO της FlightStory έκανε κάτι σχεδόν σκανδαλώδες. Χαρτογράφησε τις ώρες της, δημιούργησε εργαλεία για να αναλάβουν κομμάτια της δουλειάς της και επιχείρησε να «απολύσει» την operational εκδοχή του εαυτού της. Είναι το είδος του πειράματος που απαιτεί τεχνολογική περιέργεια, μια εντυπωσιακή απουσία επαγγελματικού εγωισμού και αρκετά γερό στομάχι, ώστε να αναρωτηθείς πού ακριβώς βρίσκεται η αξία σου όταν ένα μηχάνημα μπορεί να αναλάβει όσα σε έκαναν μέχρι χθες απαραίτητη.

Η Georgie Holt δεν έφτασε σε αυτό το ερώτημα τυχαία. Έπειτα από περισσότερες από δύο δεκαετίες στα media, με διαδρομή από τη Hearst και το Stylist Group μέχρι την Acast, όπου συμμετείχε στη διεθνή ανάπτυξη της εταιρείας την περίοδο της εισαγωγής της στο χρηματιστήριο, βρίσκεται σήμερα στο τιμόνι της FlightStory.

Πρόκειται για την εταιρεία πίσω από το «The Diary of a CEO», το podcast που δημιούργησε το 2017 ο Βρετανός επιχειρηματίας Steven Bartlett και εξελίχθηκε από προσωπικό ημερολόγιο γύρω από την επιχειρηματικότητα σε μια παγκόσμια πλατφόρμα μακροσκελών συζητήσεων με κορυφαίους επιχειρηματίες, επιστήμονες, αθλητές και προσωπικότητες της δημόσιας ζωής. Το 2025 αναδείχθηκε δεύτερο δημοφιλέστερο podcast παγκοσμίως στο Spotify, ενώ έχει ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο προβολές και ακροάσεις. Μέχρι τις 2 Οκτωβρίου 2026 αριθμούσε 20.1 εκατομμύρια συνδρομητές στο YouTube και περισσότερες από 100 εκατομμύρια προβολές και ακροάσεις τον μήνα.

Η FlightStory επιχειρεί τώρα να απαντήσει σε ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα. Μπορεί η επιτυχία που χτίστηκε γύρω από μία ισχυρή προσωπικότητα να μετατραπεί σε επαναλαμβανόμενο επιχειρηματικό μοντέλο για την επόμενη γενιά δημιουργών;

Μιλώντας στο Fortune Greece, η Georgie Holt εξηγεί τι πρέπει να «ξεμάθει» ένας επιτυχημένος ηγέτης, πού σταματούν τα δεδομένα και αρχίζει η ανθρώπινη κρίση και γιατί το μέλλον της τεχνολογίας, παραδόξως, ίσως μας αναγκάσει να θυμηθούμε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Χτίσατε την καριέρα σας στον χώρο των εφημερίδων, των περιοδικών και των πλατφορμών podcast, προτού περάσετε στην επιχειρηματικότητα. Ποιο ένστικτο από τα παραδοσιακά μέσα αποδείχθηκε πιο πολύτιμο στην οικονομία των δημιουργών;

Να σκέφτομαι με όρους brand, όχι περιεχομένου.

Τα περιοδικά δεν πουλούσαν ποτέ πραγματικά περιεχόμενο. Πουλούσαν μια ταυτότητα. Οι άνθρωποι δεν αγόραζαν έναν τίτλο για τα άρθρα του. Τον αγόραζαν επειδή έλεγε κάτι για το ποιοι ήταν και για τον κόσμο στον οποίο ήθελαν να ανήκουν. Το ίδιο το brand του εντύπου ήταν το περιουσιακό στοιχείο. Το περιεχόμενο, οι εκδηλώσεις, τα προϊόντα, οι συνεργασίες και το κύρος χτίζονταν όλα πάνω σε αυτή την ταυτότητα.

Πέρασα χρόνια μέσα σε αυτές τις επιχειρήσεις. Μου έμαθαν πώς οι θεσμοί χτίζουν το κύρος ενός brand και πώς αυτό ενισχύεται σωρευτικά μέσα στις δεκαετίες. Στη συνέχεια, τα social media και τα podcasts μού έδειξαν τι συμβαίνει όταν η δωρεάν διανομή και τα νέα formats μετατρέπονται σε οχήματα για μια νέα κατηγορία περιουσιακών στοιχείων στα media, τους δημιουργούς.

Η οικονομία των δημιουργών μπορεί να διδαχθεί από τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Διαθέτει εξαιρετικό ταλέντο και τεράστια απήχηση, αλλά ελάχιστη αρχιτεκτονική brand. Οι περισσότεροι δημιουργοί εξακολουθούν να δουλεύουν από βίντεο σε βίντεο και από post σε post, αντιμετωπίζοντας την απήχησή τους σαν να είναι η ίδια η επιχείρηση. Η απήχηση δεν είναι η επιχείρηση. Η επιχείρηση είναι ένας κόσμος brand με τον οποίο οι άνθρωποι ταυτίζονται και στον οποίο θέλουν να ανήκουν. Η απήχηση είναι νοικιασμένη. Η αίσθηση του ανήκειν είναι ιδιόκτητη.

Επομένως, το ένστικτο που έφερα μαζί μου είναι η ματιά του συντάκτη πάνω σε ολόκληρο τον κόσμο ενός brand, όχι μόνο στο επόμενο κομμάτι περιεχομένου. Τι αντιπροσωπεύει αυτό το brand ή αυτό το πρόσωπο; Ποια είναι η οπτική που κανένας άλλος δεν μπορεί να οικειοποιηθεί; Πώς μπορεί να προχωρήσει πέρα από το feed ή το εκάστοτε θέμα, δημιουργώντας κοινότητα και πνευματική ιδιοκτησία που θα επιβιώσουν περισσότερο από τον αλγόριθμο;

Αυτή είναι τώρα η δουλειά μας. Να μετατρέπουμε το ανθρώπινο IP σε κόσμους brand, στους οποίους οι άνθρωποι νιώθουν ότι ανήκουν, και όχι απλώς σε περιεχόμενο που καταναλώνουν.

Ο δημιουργός είναι το νέο brand. Εκείνοι που το κατανοούν δεν θα χτίσουν απλώς κοινά. Θα χτίσουν θεσμούς.

Σε έναν κόσμο ατελείωτου περιεχομένου, η ανθρώπινη κρίση, το γούστο, τα βιώματα και η ατέλεια αποκτούν μεγαλύτερη αξία.

Έπειτα από χρόνια σε ηγετικές θέσεις μέσα σε εδραιωμένους οργανισμούς, τι χρειάστηκε να «ξεμάθετε» όταν αναλάβατε να δημιουργήσετε κάτι χωρίς να υπάρχει ήδη μια δομή γύρω σας;

Πιθανότατα την αντίληψη ότι προηγείται η δομή. Στους εδραιωμένους οργανισμούς υπάρχουν διαδικασίες, προηγούμενα και συχνά ολόκληρες ομάδες σχεδιασμένες για να σου υποδεικνύουν πώς πρέπει να γίνει κάτι. Όταν δημιουργείς κάτι από το μηδέν, η αναμονή για να στηθεί αυτή η υποδομή μπορεί να μετατραπεί σε δικαιολογία για να μην κινηθείς.

Έχω εμμονή με αυτό που αποκαλούμε «νοοτροπία ιδρυτή», δηλαδή την αίσθηση του επείγοντος, την ανάληψη ευθύνης και το ένστικτο για δράση. Εάν κάτι πρέπει να γίνει, δεν περνάς τρεις εβδομάδες προσπαθώντας να αποφασίσεις σε τίνος την αρμοδιότητα εμπίπτει. Το δοκιμάζεις, μαθαίνεις από αυτό και χτίζεις τη διαδικασία εκ των υστέρων.

Εσωτερικά χρησιμοποιούμε τη φράση «μην είσαι ρομαντικός», που σημαίνει ότι πρέπει να είσαι διατεθειμένος να ανατρέψεις κάτι ακόμη και όταν λειτουργεί, επειδή η επιτυχία μπορεί να κάνει τους οργανισμούς υπερβολικά προστατευτικούς απέναντι στις χθεσινές απαντήσεις. Έμαθα ότι η δομή πρέπει να διευκολύνει τη δυναμική της εξέλιξης και όχι να την υποκαθιστά.

Το «The Diary of a CEO» προσέφερε στη FlightStory μια εξαιρετικά ισχυρή απόδειξη ότι το μοντέλο μπορεί να λειτουργήσει. Ποια στοιχεία της επιτυχίας του έχουν μετατραπεί σε επαναλαμβανόμενη μεθοδολογία και ποια είναι αδύνατον να αναπαραχθούν, επειδή συνδέονται αποκλειστικά με τον Steven Bartlett;

Το «The Diary of a CEO» μάς δίδαξε ότι τα media παγκόσμιας κλάσης που χτίζονται γύρω από δημιουργούς δεν βασίζονται μόνο στο ένστικτο. Υπάρχει εξαιρετικά μεγάλη επιστημονική δουλειά πίσω από τον εντοπισμό ταλέντων, την κατανόηση των πολιτισμικών στιγμών και τη μελέτη της συμπεριφοράς του κοινού.

Έχουμε αναπτύξει δική μας τεχνολογία, όπως το Guest Radar και το Creator Radar, ώστε να περιορίσουμε τις εικασίες. Μία ακόμη θεμελιώδης αρχή μας είναι το «εξάλειψε τις εικασίες».

Μπορούμε να εξετάζουμε τεράστιες ποσότητες δεδομένων, να εντοπίζουμε ανθρώπους με υψηλές προοπτικές και συζητήσεις που αρχίζουν να υπεραποδίδουν, να δοκιμάζουμε ιδέες και να κατανοούμε σε πραγματικό χρόνο τι μας λέει το κοινό. Η μεθοδολογία μπορεί απολύτως να επαναληφθεί.

Αυτή η διάκριση είναι πραγματικά σημαντική. Ο δημιουργός δεν είναι ένας αναλώσιμος παρουσιαστής που τοποθετείται πάνω σε ένα format. Ο ίδιος είναι το IP. Η κρίση, η περιέργεια, η κοσμοθεωρία και η σχέση του με το κοινό είναι όσα τον κάνουν να ξεχωρίζει. Επομένως, η δουλειά μας δεν είναι να κατασκευάσουμε ακόμη έναν Steven Bartlett. Είναι να δημιουργήσουμε την υποδομή που θα επιτρέψει σε έναν ακόμη εξαιρετικό άνθρωπο να εξελιχθεί στην πληρέστερη δυνατή εκδοχή του εαυτού του.

Τα δεδομένα μπορούν να σας δείξουν τι είναι πιθανό να αποδώσει, όχι όμως απαραίτητα τι αξίζει να δημιουργηθεί. Όταν οι αριθμοί διαφωνούν με τη δημοσιογραφική σας κρίση, ποιο από τα δύο εμπιστεύεστε;

Και τα δύο, αλλά για διαφορετικές δουλειές. Αγαπώ τα δεδομένα επειδή εξαλείφουν τις εικασίες και τα χρησιμοποιούμε εκτενώς στη FlightStory για να εντοπίζουμε δημιουργούς, να κατανοούμε τη συμπεριφορά του κοινού και να δοκιμάζουμε τι αρχίζει να βρίσκει ανταπόκριση προτού γίνει προφανές. Δεν θα ήθελα ποτέ να επιστρέψω σε μια εποχή κατά την οποία κάθε δημοσιογραφική απόφαση βασιζόταν αποκλειστικά στο ένστικτο.

Τα δεδομένα, όμως, κοιτούν εκ φύσεως προς τα πίσω. Μπορούν να σου δείξουν σε τι έχουν ήδη ανταποκριθεί οι άνθρωποι και να σου δώσουν ενδείξεις για το τι ενδέχεται να θέλουν στη συνέχεια.

Δεν μπορούν, ωστόσο, να σου πουν πλήρως τι θα έπρεπε να υπάρχει και ποιο πρέπει να είναι το επόμενο βήμα σου. Εκεί αποκτούν σημασία η ανθρώπινη κρίση και το γούστο.

Εάν δημιουργείς μόνο ό,τι έχει ήδη επικυρώσει ο αλγόριθμος, στο τέλος τα πάντα συγκλίνουν και μέσα από τη συνεχή βελτιστοποίηση καταλήγεις στην ομοιομορφία. Ορισμένες από τις σημαντικότερες δημιουργικές αποφάσεις απαιτούν από κάποιον να πει «γνωρίζω ότι τα στοιχεία δεν είναι ακόμη απολύτως επαρκή, αλλά πιστεύω ότι αυτό έχει σημασία».

Επομένως, δεν θεωρώ ότι το μέλλον είναι μια σύγκρουση μεταξύ δεδομένων και ενστίκτου. Το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα βρίσκεται στο να γνωρίζεις ακριβώς πού πρέπει να σταματούν τα δεδομένα και πού πρέπει να ξεκινά η ανθρώπινη κρίση.

Ένας CEO δεν θα πρέπει να φιλοδοξεί να είναι το πιο αναντικατάστατο επιχειρησιακό στέλεχος της εταιρείας.

Ποιο χαρακτηριστικό σας βοήθησε να εξελιχθείτε στα πρώτα χρόνια της καριέρας σας, αλλά αργότερα χρειάστηκε να το αποβάλετε για να ηγηθείτε αποτελεσματικά;

Το να είμαι ο άνθρωπος που μπορούσε πάντα να φέρει εις πέρας μια δουλειά.

Στην αρχή της καριέρας σου, αυτό είναι εξαιρετικά πολύτιμο. Χτίζεις εμπιστοσύνη επειδή είσαι γρήγορος, αξιόπιστος, γνωρίζεις όλες τις λεπτομέρειες και είσαι πρόθυμος να εμπλακείς σε οτιδήποτε. Για μεγάλο διάστημα, πιστεύω ότι συνέδεα το να είμαι χρήσιμη με το να συμμετέχω σε όλα. Σε μεγάλη κλίμακα, όμως, αυτό μετατρέπεται σε ένα πολύ κακό μοντέλο ηγεσίας.

Εάν κάθε σημαντική απόφαση πρέπει ακόμη να περνά από εσένα, δεν έχεις δημιουργήσει έναν οργανισμό υψηλών επιδόσεων. Έχεις δημιουργήσει ένα σημείο συμφόρησης. Και, ίσως ακόμη σημαντικότερο, στερείς από τους άλλους την ευκαιρία να αναπτύξουν τη δική τους κρίση.

Χρειάστηκε να περάσω από το ερώτημα «πώς μπορώ να το λύσω;» στο «τι χρειάζεται η ομάδα από εμένα για να το λύσει εξαιρετικά;».

Η προσοχή μου είναι πιθανότατα ο πιο περιορισμένος πόρος που διαθέτω ως CEO. Θέλω να τη διοχετεύω εκεί όπου μπορώ να έχω δυσανάλογα μεγάλο αντίκτυπο, στους ανθρώπους μας, στον σκοπό μας και στην κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να κινηθεί στη συνέχεια η επιχείρηση.

Χρησιμοποιήσατε συνειδητά την τεχνητή νοημοσύνη για να απομακρύνετε τον εαυτό σας από ορισμένες πτυχές του ρόλου σας. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να μάθετε να εμπιστεύεστε την τεχνολογία ή να αποδεχθείτε ότι η επιχείρηση μπορούσε να λειτουργεί χωρίς τη συμμετοχή σας σε κάθε απόφαση;

Έθεσα στον εαυτό μου την πρόκληση να δω πόσο μεγάλο μέρος της επιχειρησιακής διάστασης του ρόλου μου ως CEO θα μπορούσα να καταργήσω χρησιμοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη.

Καταγράψαμε πού διοχέτευα τον χρόνο μου και δημιουργήσαμε εργαλεία για τομείς όπως οι προσλήψεις και η επικοινωνία. Ένα από αυτά τα πειράματα ήταν το Scout, ένα εξατομικευμένο GPT που δημιούργησα για να συνδράμει στη διαδικασία προσλήψεων. Συνολικά, κατάφερα να εξοικονομήσω περίπου 20 με 25 ώρες την εβδομάδα.

Η τεχνολογία ήταν στην πραγματικότητα το ευκολότερο μέρος. Το δύσκολο ερώτημα ήταν το εξής. Εάν η επιχείρηση δεν με χρειάζεται για αυτά τα πράγματα, πού ακριβώς δημιουργώ αξία; Αυτό ήταν τελικά και το συναρπαστικό στοιχείο που έπρεπε να ανακαλύψω.

Ένας CEO δεν θα πρέπει να φιλοδοξεί να είναι το πιο αναντικατάστατο επιχειρησιακό στέλεχος της εταιρείας. Η αξία μου θα πρέπει να βρίσκεται ολοένα περισσότερο στα πράγματα στα οποία η τεχνολογία υστερεί περισσότερο, όπως η κρίση, οι σχέσεις, το γούστο, η κατανόηση του ευρύτερου πλαισίου, η φαντασία, η ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι την ατμόσφαιρα ενός χώρου, η ειλικρίνεια, οι ευτυχείς συγκυρίες και το μακροπρόθεσμο όραμα. Εμείς τα αποκαλούμε «τις αναντικατάστατες ανθρώπινες αξίες».

Επομένως, δεν θεωρώ ότι η τεχνητή νοημοσύνη κάνει την ηγεσία λιγότερο ανθρώπινη. Εάν χρησιμοποιηθεί σωστά, πιστεύω ότι προσφέρει στους ηγέτες την ευκαιρία —και την ευθύνη— να γίνουν πολύ πιο ανθρώπινοι.

Τα media που δημιουργούνται από ανθρώπους θα γίνουν μια πιο premium εμπειρία, ακριβώς επειδή είναι δυσκολότερο να παραχθούν.

Καθώς η τεχνητή νοημοσύνη κάνει την παραγωγή άρτιου περιεχομένου σχεδόν αβίαστη, τι θα κάνει μια ιστορία να μοιάζει πραγματικά πολύτιμη και όχι απλώς καλοφτιαγμένη;

Οδεύουμε προς έναν κόσμο στον οποίο το τεχνικά άρτιο συνθετικό περιεχόμενο θα είναι απεριόριστο. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να κάνει τα πράγματα ταχύτερα, καθαρότερα και περισσότερο βελτιστοποιημένα, και αυτό θα δημιουργήσει τεράστια αξία.

Όσο, όμως, το περιεχόμενο γίνεται ευκολότερο στην παραγωγή, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτά ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από αυτό.

Αποκαλώ αυτή τη συνέπεια «Synthetic Tax», δηλαδή «φόρο του συνθετικού περιεχομένου». Καθώς αυξάνεται το περιεχόμενο που παράγεται από την τεχνητή νοημοσύνη, κινδυνεύει να γίνει δυσδιάκριτο από οτιδήποτε άλλο. Αυτό που αποκτά μεγαλύτερη αξία είναι να γνωρίζεις ποιος βρίσκεται πίσω από αυτό και γιατί έχουν σημασία η κοσμοθεωρία και η κρίση του.

Μια οικονομική άποψη αποκτά διαφορετική σημασία όταν προέρχεται από κάποιον που έχει ρισκάρει τα δικά του χρήματα υποστηρίζοντας αυτή τη θέση. Μια συζήτηση αποκτά διαφορετική σημασία όταν ο άνθρωπος που θέτει την ερώτηση έχει κάτι να διακινδυνεύσει κάνοντάς την. Από τη στιγμή που, μέσω των μεγάλων γλωσσικών μοντέλων, μπορούμε να λάβουμε απάντηση σε οποιαδήποτε ερώτηση στον κόσμο και από οποιαδήποτε περσόνα επιθυμούμε, γιατί εξακολουθούμε να θέλουμε να παρακολουθούμε έναν άνθρωπο να θέτει μια ερώτηση και έναν άλλον να την απαντά;

Σε έναν κόσμο ατελείωτου περιεχομένου, η ανθρώπινη κρίση, το γούστο, τα βιώματα και η ατέλεια αποκτούν μεγαλύτερη αξία.

Η απήχηση δεν είναι η επιχείρηση. Η επιχείρηση είναι ένας κόσμος με τον οποίο οι άνθρωποι ταυτίζονται και στον οποίο θέλουν να ανήκουν. Η απήχηση είναι νοικιασμένη. Η αίσθηση του ανήκειν είναι ιδιόκτητη.

Έχετε μιλήσει για τον καθορισμό «αντι-αξιών» στην ηγεσία, δηλαδή συμπεριφορών τις οποίες ένας οργανισμός αρνείται να ανεχθεί. Ποια συμπεριφορά δικαιολογείται συχνότερα όταν προέρχεται από ένα στέλεχος με υψηλές επιδόσεις;

Οι επιχειρήσεις μπορούν να γίνουν εξαιρετικά ικανές στο να εκλογικεύουν την καταστροφική συμπεριφορά όταν κάποιος πετυχαίνει εξαιρετικά αποτελέσματα. Λέμε στον εαυτό μας ότι τα αποτελέσματα δικαιολογούν το εγώ, την έλλειψη συνεργασίας ή τον τρόπο με τον οποίο αυτό το άτομο κάνει τους γύρω του να αισθάνονται. Δεν πιστεύω ότι τα δικαιολογούν.

Αυτός είναι εν μέρει ο λόγος για τον οποίο θεωρώ χρήσιμες τις αντι-αξίες. Οι περισσότερες εταιρείες μπορούν να σου απαριθμήσουν τις συμπεριφορές στις οποίες φιλοδοξούν, όπως η ακεραιότητα, η φιλοδοξία και η συνεργασία. Μπορεί, όμως, να είναι πολύ πιο αποκαλυπτικό να προσδιορίσουν τις συμπεριφορές που απλώς αρνούνται να ανεχθούν.

Για εμένα, οι υψηλές επιδόσεις δεν περιορίζονται στο αποτέλεσμα που παράγει ένα άτομο. Πρέπει να εξετάζεις τι δημιουργεί γύρω του. Ευημερούν οι άνθρωποι που συνεργάζονται μαζί του;

Δημιουργεί ενέργεια ή την απορροφά; Περιορίζει την πρόσβαση στις πληροφορίες ή δημιουργεί γνώση; Εάν κάποιος παράγει αποτελέσματα, αλλά υποβαθμίζει συστηματικά την απόδοση της ομάδας γύρω του, δεν θα τον χαρακτήριζα εξαρχής στέλεχος υψηλών επιδόσεων.

Έπειτα από μια καριέρα αφιερωμένη στην πρόβλεψη των αλλαγών στα μέσα ενημέρωσης, ποια ευρέως αποδεκτή πρόβλεψη για το μέλλον τους πιστεύετε ότι θα αποδειχθεί λανθασμένη;

Ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα καταστήσει την ανθρώπινη δημιουργία λιγότερο πολύτιμη.

Κατά την τελευταία δεκαετία, το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα ήταν η διανομή. Εάν μπορούσες να προσεγγίσεις τους ανθρώπους ταχύτερα και αποτελεσματικότερα, μπορούσες να κερδίσεις. Η διανομή, όμως, είναι πλέον καθολικά διαθέσιμη και η τεχνητή νοημοσύνη καθιστά το περιεχόμενο απεριόριστο. Όταν όλοι μπορούν να δημιουργήσουν οτιδήποτε, το ίδιο το περιεχόμενο παύει να βρίσκεται σε έλλειψη. Αυτό που γίνεται σπάνιο είναι η ανθρώπινη πατρότητα πίσω από τη δημιουργία του, δηλαδή η κρίση, το γούστο, το κύρος, τα βιώματα και η εμπιστοσύνη.

Επομένως, δεν πιστεύω ότι η επόμενη εποχή των media θα ανήκει σε εκείνον που μπορεί να παράγει και να αυτοματοποιεί το περισσότερο περιεχόμενο. Τα media που καθοδηγούνται από ανθρώπους θα μετατραπούν σε μια πιο premium εμπειρία, ακριβώς επειδή είναι δυσκολότερο να δημιουργηθούν. Εκεί όπου απαιτείται η μεγαλύτερη ανθρώπινη προσπάθεια θα δημιουργηθεί και η πραγματική αξία του μέλλοντος.

Πιστεύω ότι η επόμενη εταιρεία media αξίας ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων θα μπορούσε να χτιστεί γύρω από έναν άνθρωπο. Η ισχύς μετακινείται από τα formats και τα δίκτυα προς το ανθρώπινο IP, δηλαδή προς ανθρώπους τους οποίους το κοινό επιλέγει να εμπιστεύεται, στους οποίους επιστρέφει και γύρω από τους οποίους δημιουργεί κοινότητες.

Φωτογραφίες: Προσωπικό Αρχείο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

• Paul Wesley: Ο Stefan Salvatore του Vampire Diaries εξηγεί γιατί «δεν μπορείς να χτίσεις μια εταιρεία μόνο πάνω στην αναγνωρισιμότητα»
• Candace Bushnell: Η δημιουργός του «Sex and the City» αποκαλύπτει στο Fortune Greece τι κάνει μια γυναίκα πραγματικά ισχυρή σήμερα
• Evy Poumpouras: Τι διδάσκει μια πρώην πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ στους CEOs της λίστας Fortune 500