Σχεδόν οι μισοί άνθρωποι ζουν πλέον σε πόλεις – Τι δείχνουν τα νέα στοιχεία για τον παγκόσμιο πληθυσμό
-
Το 2025, το 45% των 8,2 δισ. ανθρώπων παγκοσμίως ζει σε πόλεις, έναντι μόλις 20% το 1950, επιβεβαιώνοντας τη μακροχρόνια δυναμική της αστικοποίησης.
-
Οι αγροτικές περιοχές καταγράφουν τη μεγαλύτερη υποχώρηση, με το μερίδιό τους να μειώνεται από 40% σε 19% μέσα σε επτά δεκαετίες.
-
Οι κωμοπόλεις παραμένουν κρίσιμος ενδιάμεσος χώρος διαβίωσης, φιλοξενώντας το 36% του παγκόσμιου πληθυσμού, παρά τη σταδιακή συρρίκνωση του ποσοστού τους.
Στη διάρκεια των τελευταίων 70 ετών, ο τρόπος με τον οποίο ζει και κατανέμεται ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει αλλάξει ριζικά, αποκαλύπτοντας μια αθόρυβη αλλά βαθιά μετάβαση προς την αστική ζωή. Από το 1950 έως το 2025, ο παγκόσμιος πληθυσμός όχι μόνο υπερτριπλασιάστηκε, αλλά και αναδιανεμήθηκε ριζικά ως προς το πού ζουν οι άνθρωποι.
Το 1950, όταν ο παγκόσμιος πληθυσμός ανερχόταν σε περίπου 2,5 δισεκατομμύρια, μόλις το 20% των ανθρώπων ζούσε σε πόλεις. Οι αγροτικές περιοχές φιλοξενούσαν το 40% του πληθυσμού, ενώ ένα αντίστοιχο ποσοστό κατοικούσε σε κωμοπόλεις και μικρότερους οικισμούς. Επτά δεκαετίες αργότερα, το τοπίο έχει ανατραπεί. Το 2025, με τον παγκόσμιο πληθυσμό να φτάνει τα 8,2 δισεκατομμύρια, σχεδόν ένας στους δύο ανθρώπους (45%) ζει πλέον σε αστικό περιβάλλον.
Η άνοδος των πόλεων είναι εντυπωσιακή όχι μόνο σε απόλυτους αριθμούς, αλλά και ως δομική τάση. Η αστικοποίηση εξελίσσεται παράλληλα με την οικονομική ανάπτυξη, τη βιομηχανική και τεχνολογική πρόοδο, αλλά και τις αλλαγές στην εργασία, τις μεταφορές και τον τρόπο ζωής. Οι πόλεις λειτουργούν ως πόλοι ευκαιριών, συγκεντρώνοντας θέσεις εργασίας, υποδομές, εκπαίδευση και υπηρεσίες, γεγονός που ενισχύει διαρκώς τη δημογραφική τους έλξη.
Στον αντίποδα, οι αγροτικές περιοχές καταγράφουν τη μεγαλύτερη υποχώρηση. Το μερίδιό τους στον παγκόσμιο πληθυσμό μειώθηκε από 40% το 1950 σε μόλις 19% το 2025, αντανακλώντας τη μαζική αστική μετανάστευση, τη μηχανοποίηση της γεωργίας και τη συρρίκνωση των παραδοσιακών αγροτικών οικονομιών. Η πτώση αυτή εγείρει ερωτήματα για τη βιωσιμότητα της υπαίθρου, τη διατροφική ασφάλεια και τις κοινωνικές ανισότητες μεταξύ κέντρου και περιφέρειας.
Οι κωμοπόλεις, τέλος, παραμένουν ένας κρίσιμος αλλά συχνά υποτιμημένος ενδιάμεσος χώρος. Το 2025 φιλοξενούν το 36% του παγκόσμιου πληθυσμού, με το ποσοστό τους να υποχωρεί ελαφρώς σε σχέση με το 1950. Λειτουργούν, ωστόσο, ως γέφυρα μεταξύ αστικού και αγροτικού κόσμου, απορροφώντας μέρος της δημογραφικής πίεσης και διαμορφώνοντας νέες μορφές τοπικής ανάπτυξης.
Τα στοιχεία, όπως καταγράφονται στις World Urbanization Prospects 2025 των Ηνωμένων Εθνών, δείχνουν ότι η «αστική στροφή» δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο, αλλά μια βαθιά, μακροχρόνια μετάβαση. Το μεγάλο ζητούμενο για τις επόμενες δεκαετίες δεν θα είναι μόνο το πού ζουν οι άνθρωποι, αλλά το πώς μπορούν οι πόλεις να παραμείνουν βιώσιμες, ανθεκτικές και λειτουργικές για έναν διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό.
