Εργασία: Το κρυφό κόστος των 9,6 τρισ. δολαρίων και γιατί μας αφορά όλους
Στις αίθουσες διοίκησης ανά τον κόσμο, τα στελέχη επενδύουν στην καινοτομία, στην τεχνητή νοημοσύνη και στην ανάπτυξη. Ωστόσο, κάτω από αυτές τις στρατηγικές, εξελίσσεται μια λιγότερο ευχάριστη ιστορία. Ένα εργατικό δυναμικό που ολοένα και περισσότερο αποσυνδέεται, απομακρύνεται και σε πολλές περιπτώσεις έχει ήδη στραμμένο το βλέμμα του στην επόμενη ευκαιρία. Γιατί; Γιατί για χρόνια, η δέσμευση των εργαζομένων αντιμετωπιζόταν ως κάτι σχεδόν διακοσμητικό παρά το γεγονός ότι συνδέεται με την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα. Η έρευνα της Gallup ανατρέπει ακριβώς αυτή τη βολική παρανόηση. Στην πρώτη της κιόλας σελίδα, δείχνει με ωμό τρόπο ότι η δέσμευση των εργαζομένων είναι ένας από τους πιο σκληρούς δείκτες επιχειρηματικής υγείας. Οι εταιρείες που βρίσκονται στο ανώτερο τεταρτημόριο δέσμευσης καταγράφουν 23% υψηλότερη κερδοφορία, 18% υψηλότερη παραγωγικότητα στις πωλήσεις, 78% λιγότερες απουσίες και 63% λιγότερα ατυχήματα.
Με απλά λόγια οι μη employee engagement (δεσμευμένοι εργαζόμενοι) κοστίζουν στην παγκόσμια οικονομία περίπου 9,6 τρις. δολάρια ετησίως σε χαμένη παραγωγικότητα. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κόστος φτάνει τα 2 τρις. δολ. Κι όμως, παρά τις επενδύσεις σε εταιρική κουλτούρα, παροχές και ψηφιακό μετασχηματισμό, η δέσμευση των εργαζομένων δεν έχει ακολουθήσει τον ρυθμό των αλλαγών στον κόσμο της εργασίας.
Αν το engagement είναι τόσο σημαντικό, γιατί παραμένει τόσο αδύναμο; Το δεύτερο κεφάλαιο της έρευνας δίνει μια εξαιρετικά ανησυχητική, για τις επιχειρήσεις, απάντηση. Μόλις το 19% των εργαζομένων δηλώνει εξαιρετικά ικανοποιημένο από τον εργοδότη του ως τόπο εργασίας, ενώ το 51% είτε αναζητά ενεργά νέα θέση είτε παρακολουθεί στενά άλλες ευκαιρίες. Πρόκειται για μια εικόνα όχι απλώς χαμηλής αφοσίωσης, αλλά ενεργής ψυχολογικής απομάκρυνσης. Ένας στους δύο εργαζομένους βρίσκεται ήδη, έστω και νοητικά, έξω από την εταιρεία. Αυτό σημαίνει ότι ένα τεράστιο κομμάτι του εργατικού δυναμικού δεν επενδύει πλήρως στο παρόν, επειδή εξετάζει το μέλλον του αλλού.Αυτό το εύρημα έχει πολύ βαθύτερη σημασία από τη συνηθισμένη ανάγνωση περί τάσης για job hopping, λέει η έρευνα της Gallup. Δεν πρόκειται απλώς για μια γενιά που βαριέται εύκολα ή για μια αγορά εργασίας που έχει γίνει πιο κινητική. Το report δείχνει ότι το πρόβλημα είναι οργανωτικό. Όταν μόνο το 47% των εργαζομένων λέει ότι γνωρίζει τι ακριβώς αναμένεται από εκείνον στη δουλειά, η επιχείρηση δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα διάθεσης αλλά πρόβλημα καθοδήγησης.
Όταν μόλις το 31% αισθάνεται ότι κάποιος ενθαρρύνει την ανάπτυξή του, τότε δεν έχουμε έλλειμμα φιλοδοξίας αλλά έλλειμμα δομικής επένδυσης στον άνθρωπο. Και όταν μόνο το 28% πιστεύει ότι η γνώμη του μετράει, μεγάλο μέρος του προσωπικού βιώνει την εργασία ως σχέση χαμηλής επιρροής, όπου καλείται να εκτελεί χωρίς να συμμετέχει ουσιαστικά. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση της έρευνας. Η αποσύνδεση δεν περιγράφεται ως ψυχολογική αδυναμία του εργαζομένου, αλλά ως οργανωτική αποτυχία του περιβάλλοντος εργασίας. Ο disengaged εργαζόμενος δεν είναι, σε αυτή την ανάγνωση, ένας αδιάφορος άνθρωπος που απλώς δεν προσπαθεί αρκετά. Είναι συχνά το προϊόν ενός συστήματος που δεν προσφέρει σαφήνεια, ανάπτυξη, αναγνώριση και αίσθηση συμμετοχής. Η ευθύνη, επομένως, μετατοπίζεται. Αν υπάρχει ένα σημείο όπου συγκεντρώνεται το πρόβλημα, αυτό είναι το management. Οι managers ευθύνονται για έως και το 70% της διαφοροποίησης στο επίπεδο δέσμευσης των ομάδων, αναφέρει η έρευνα.
