Τρία πολιτικά ερωτήματα για μετά το καλοκαίρι

Ο Ιούνιος ήταν ο μήνας κατά τον οποίο αποτυπώθηκαν δημοσκοπικά οι δύο νέες πολιτικές κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού, οι οποίες φαίνεται να μεταβάλλουν τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού. Και καθώς το καλοκαίρι προδιαγράφεται ως περίοδος κρίσιμων αποφάσεων για τον χρόνο των εκλογών, είναι αναγκαίο να σταθμιστεί πώς αυτά τα νέα δεδομένα αναδιατάσσουν τον πολιτικό χάρτη ενόψει της κάλπης.

Πρώτο ερώτημα: υπάρχει περιθώριο περαιτέρω συσπείρωσης για τη Νέα Δημοκρατία; Όλες οι τελευταίες μετρήσεις την καταγράφουν κοντά στο ποσοστό των ευρωεκλογών. Αυτό διασφαλίζει μεν την πρωτιά της, την κρατά όμως σε απόσταση από τον πήχη της αυτοδυναμίας. Είναι αλήθεια ότι ένα μέρος των ψηφοφόρων απομακρύνεται σχεδόν αναπόφευκτα λόγω φθοράς και κόπωσης έπειτα από δύο διαδοχικές τετραετίες. Ωστόσο, η ένταση της προεκλογικής πόλωσης και τα σκληρά διλήμματα που θα τεθούν στην τελική ευθεία είναι πιθανό να επαναφέρουν, έστω διστακτικά, ένα τμήμα όσων σήμερα δηλώνουν αναποφάσιστοι. Η αυτοδυναμία, συνεπώς, παραμένει δύσκολος στόχος, όχι όμως ανέφικτος.

Δεύτερο ερώτημα: Τσίπρας και Καρυστιανού ήρθαν για να μείνουν; Για τον πρώτο, η απάντηση μοιάζει πλέον πιο ξεκάθαρη. Ο πρώην πρωθυπουργός κυριαρχεί στον χώρο της Αριστεράς, απορροφώντας μεγάλο μέρος του ζωτικού χώρου του ΣΥΡΙΖΑ και ασκώντας παράλληλα πίεση στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο εξακολουθεί να δυσκολεύεται να ανακάμψει. Η στρατηγική του φαίνεται να είναι η κατάληψη του χώρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με την ανάδειξη νέων και άφθαρτων προσώπων που δεν παραπέμπουν στο κυβερνητικό παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ. Για τη Μαρία Καρυστιανού, η τάση καταγράφεται επίσης θετική. Φαίνεται να προσελκύει σημαντικό τμήμα των αντισυστημικών ψηφοφόρων, πιέζοντας ταυτόχρονα την Πλεύση Ελευθερίας και την Ελληνική Λύση. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτή η δυναμική μπορεί να αποδειχθεί διατηρήσιμη μέχρι τις εκλογές: αν θα καταφέρει να συγκροτήσει μια συνεκτική ομάδα στελεχών και, κυρίως, αν η ίδια θα πείσει ότι μπορεί να σταθεί με επάρκεια στον ρόλο της πολιτικής αρχηγού.

Τρίτο ερώτημα: μπορεί το πολιτικό σύστημα να επαναφέρει στην κάλπη όσους απείχαν; Εδώ η απάντηση είναι πιο σύνθετη. Στην Ελλάδα η αποχή έχει πλέον παγιωθεί ως μορφή πολιτικής στάσης. Μέχρι στιγμής, δεν έχει εμφανιστεί κάποιος παίκτης με τα χαρακτηριστικά ενός πραγματικού game changer, ικανού να κινητοποιήσει μαζικά, ιδίως νεότερες ηλικίες, προς την κάλπη. Με άλλα λόγια, τα εκλογικά «κουκιά» παραμένουν λίγο-πολύ μετρημένα και το παιχνίδι διεξάγεται κυρίως γύρω από εκείνους που παραμένουν σταθεροί στο εκλογικό τους ραντεβού. Ο ενθουσιασμός λείπει και η εκλογική διαδικασία δεν φαίνεται, προς το παρόν, να γεννά ισχυρό ρεύμα συμμετοχής. Εκτός κι αν στο μεταξύ προκύψει κάτι που θα αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Μέχρι στιγμής, πάντως, τίποτε δεν το προμηνύει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:

• «Carspreading»: Γιατί τα μεγάλα SUV «απειλούν» τον δημόσιο χώρο στην Ευρώπη
• Σχεδόν 4 εκατ. ευρώ για το Μεταφορικό Ισοδύναμο Καυσίμων στα νησιά
• Σουηδία: Το κράτος «μπαίνει» με 60% στο νέο πυρηνικό στοίχημα