Έλενα Καλλονά: Η Ελληνίδα που επανασχεδιάζει το μέλλον των intralogistics
Σε έναν κλάδο που παραδοσιακά κινείται με όρους δύναμης, ταχύτητας και ανδροκρατούμενων ισορροπιών, η Έλενα Καλλονά κατάφερε να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού. Από τη θέση της Managing Director της Jungheinrich Greece, οδήγησε την ελληνική θυγατρική του γερμανικού ομίλου σε διαρκή ανάπτυξη, ενισχύοντας τα οικονομικά μεγέθη, το ανθρώπινο δυναμικό και τη στρατηγική της παρουσία στην αγορά των intralogistics.
Η φετινή της διάκριση στη λίστα MPW in Business την βρήκε σε ένα αεροπλάνο, λίγο μετά την ανάληψη του νέου διεθνούς ρόλου της που έχει ως στόχο την επιτάχυνση της αυτοματοποίησης από σήμερα και μέχρι το 2030 για 15 χώρες σε Ευρώπη και Νότια Αφρική. Με περισσότερα από 30 χρόνια πορείας σε έναν απαιτητικό και διαρκώς μεταβαλλόμενο κλάδο, η Έλενα Καλλονά δεν εκπροσωπεί απλώς μια επιτυχημένη διοικητική διαδρομή. Εκπροσωπεί μια νέα αντίληψη ηγεσίας. Με τη δική της καθοδήγηση, η Jungheinrich Greece έγινε σημείο αναφοράς του γερμανικού ομίλου. Η νέα της διεθνής αποστολή δεν είναι μόνο μια προσωπική δικαίωση και αναγνώριση. Αντικατοπτρίζει επίσης τη δυναμική των Ελληνίδων στελεχών στη διεθνή επιχειρηματική σκηνή.
Συναντηθήκαμε σε ένα μικρό διάλειμμα από τα διαρκή της ταξίδια και μιλήσαμε για όλα. Για τον κλάδο των intralogistics, τις προκλήσεις της επόμενης ημέρας, το μέλλον της αυτοματοποίησης, τις γυναίκες, την ηγεσία.
Το πρώτο πράγμα που τη ρώτησα είναι τι σημαίνει ακριβώς ο κλάδος των intralogistics και logistics για κάποιον που είναι αδαής;
Έλενα Καλλονά: Έχεις δίκιο που ρωτάς, γιατί πολύς κόσμος μπερδεύεται. Σκέψου κάτι απλό: Είσαι στο σπίτι σου, κοιτάς σε ένα web-shop ένα ωραίο ζευγάρι παπούτσια και αποφασίζεις να πατήσεις το κουμπί και να φύγει η παραγγελία στο καλάθι. Από πίσω ξεκινά απευθείας όλη η διαδικασία του supply chain και των logistics. Υπάρχει ο τρόπος που αυτόματα ενδεχομένως θα βρεθεί γρήγορα το κουτί που παρήγγειλες μέσα στην αποθήκη. Θα φύγει η παραγγελία σου, θα μπει στη μεταφορική ή στον κούριερ και την άλλη μέρα το πρωί ιδανικά θα τη βρεις έξω από την πόρτα σου. Όλη αυτή είναι η διαδικασία των logistics. Μια συνεργασία από μηχανήματα, ανθρώπους, ράφια, software. Είναι πραγματικά πολύπλοκος ο μηχανισμός όλων εκείνων των στοιχείων που συνθέτουν τα logistics.
Εσύ, βέβαια, ξεκίνησες από μια οικογενειακή επιχείρηση. Από μικρό παιδί κυκλοφορούσες ανάμεσα σε παλέτες, περονοφόρα, αποθήκες. Πότε συνειδητοποιείς ότι αυτή η επιχείρηση πιθανόν να είναι στη συνέχεια η δική σου επαγγελματική διαδρομή;
Νομίζω, σε δεύτερο χρόνο. Στην αρχή ο πατέρας μου, και πολύ σωστά, με είχε στην αποθήκη να ξεχωρίζω ανταλλακτικά, να σηκώνω τηλέφωνα, να μεταφέρω γραμμές, να γράφω προσφορές, να εισπράττω επιταγές. Ήμουν η χαμηλότερα αμειβόμενη εργαζόμενη. Πέρασα από όλα τα τμήματα της εταιρείας, χωρίς να συνειδητοποιώ τότε ότι μαθαίνω και, άρα, αργότερα δεν θα μπορούσαν εύκολα να με αμφισβητήσουν. Σε δεύτερο χρόνο, όταν άρχισα να ασχολούμαι με το κομμάτι του customer service, κατάλαβα ότι με ενδιαφέρει πολύ και σκέφτηκα «χμ, ίσως να είναι και κάτι που μου αρέσει να κάνω».
Ήταν μια μαθητεία. Πώς ήταν για ένα νέο κορίτσι να δουλεύει με τον πατέρα του σε μια οικογενειακή επιχείρηση που ξεκίνησε ο δικός του πατέρας;
Είχε πολύ ενδιαφέρον στην αρχή. Η επιχείρηση ιδρύθηκε το 1957. Πολύ αργότερα ο πατέρας μου ξεκίνησε να εργάζεται μαζί με τον δικό του πατέρα και στη συνέχεια πήρα και εγώ σειρά. Ο πατέρας μου υπήρξε δάσκαλος. Επειδή, μάλιστα, από πολύ μικρή δεν ήξερα να εκφράσω αλλιώς την επιθυμία μου, παρά μόνο να ασχολούμαι με εργαλεία, αυτό που με συνεπήρε ήταν να βλέπω τα μηχανήματα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθομαι με ένα κατσαβίδι και μια πένσα, και να προσπαθώ να φτιάχνω κάποια μικρά πράγματα που μου ανέθεταν από το συνεργείο. Μου έκανε τεράστιο κέφι.
Μαστροχαλάστρια;
Μαστροχαλάστρια, βεβαίως, και το 1997, όταν άρχισαν τα μηχανήματα VNA στενών διαδρομών να γίνονται λίγο πιο αυτόματα και να χρειάζεται υπολογιστής για να μπορέσεις να τα σετάρεις, θυμάμαι ότι πήγαινα στις αποθήκες των πελατών και έκανα ρυθμίσεις μηχανημάτων και επισκευές.
Στη συνέχεια πώς εξελίχθηκε η συνύπαρξη της παλαιάς γενιάς με τη νέα;
Ήταν εκρηκτικές κάποιες στιγμές που βιώσαμε μέσα στην εταιρεία. Ήμασταν και οι δύο έντονοι χαρακτήρες, οπότε υπήρχαν κόντρες και διαφωνίες στον τρόπο με τον οποίο χειριζόμασταν τους πελάτες. Παραδοσιακά, οι αντιπρόσωποι είτε μηχανημάτων είτε αυτοκινήτων είχαν τη νοοτροπία του «πουλάω κάτι, αποκομίζω κέρδος απ’ αυτό που πουλάω» και τίποτα παραπάνω. Η νοοτροπία της εξυπηρέτησης του πελάτη ήταν σε δεύτερη μοίρα. Το customer service, το customer experience ήρθαν σιγά σιγά στην πορεία. Εγώ είχα δει την ανάγκη ότι εκεί πρέπει να εστιάσουμε, για να γίνουμε μια επιτυχημένη επιχείρηση. Και έτσι έγινε μια μεγάλη έκρηξη, και το 1999 είπα «παραιτούμαι, φεύγω, αλλά θα έρθει η στιγμή που θα με παρακαλέσεις να ξαναγυρίσω».
(γέλιο) Πόσο καιρό κράτησε αυτή η αποχώρηση;
Κάτι λιγότερο από έναν χρόνο. Μέχρι που με πήρε [ο πατέρας μου] τηλέφωνο και μου είπε «έλα εδώ να μιλήσουμε». Έβαλα τους όρους που ήθελα, ο πατέρας μου τους αποδέχτηκε, ξεκίνησα να στήνω το customer service, με επίκεντρο τον πελάτη. ∆ιεκδίκησα το διαφορετικό και το ξεκίνησα.
Και πότε αναλαμβάνεις εσύ τα ηνία;
Όταν μας εξαγόρασε η πολυεθνική εταιρεία. Πριν ήταν πολύ ενεργός ο πατέρας μου στην επιχείρηση. Ήταν «όνομα» στην ελληνική αγορά και οι πελάτες αγόραζαν το όνομα «Καλλονάς». Ένα «όνομα» που εξακολουθεί και σήμερα να είναι σημαντικό στον κλάδο.
Πώς προέκυψε η εξαγορά σας από τη Jungheinrich;
Η Jungheinrich βρισκόταν ήδη στην Ελλάδα με δικό της υποκατάστημα από τον Απρίλιο του 2000. Τότε ήμασταν ανταγωνιστές. Εκπροσωπούσαμε την εταιρεία Steinbock, η οποία, όμως, στη Γερμανία είχε στο μεταξύ απορροφηθεί από τη Jungheinrich. Και επειδή ως αντιπρόσωποι σημειώναμε μεγαλύτερο όγκο πωλήσεων από τη Jungheinrich, μας πλησίασαν με την ιδέα της εξαγοράς.
Τι σήμανε για τον πατέρα σου η εξαγορά από μια γερμανική πολυεθνική;
Ήταν πάρα πολύ δύσκολο για τον πατέρα μου. Έκλεισε η συμφωνία το 2002 και τους πρώτους έξι μήνες ήταν «ταύρος εν υαλοπωλείω». Ήταν κάτι δικό του από τον πατέρα του και έπρεπε να παραδώσει τον έλεγχο. ∆εν μπόρεσε καν να παραμείνει ως σύμβουλος που του πρότειναν οι Γερμανοί λόγω ονόματος και πελατολογίου. Έμεινε μόνο έξι μήνες.
Ήταν η εξαγορά μια απόφαση που περισσότερο βάρυνε εσένα, φαντάζομαι…
Έσπρωξα τα πράγματα προς τα εκεί, διότι υπήρχε ήδη η Jungheinrich στην Ελλάδα, που ήταν ο κύριος ανταγωνιστής ως απευθείας θυγατρική, οπότε τα πράγματα ήταν μονόδρομος στο πού θα πήγαινε η αγορά και πού η δική μας εταιρεία. Και έτσι, ναι, παρασκηνιακά το έσπρωξα προς τα εκεί.
Πλέον, έχουν περάσει 25 χρόνια που βρίσκεσαι στο «τιμόνι» της Jungheinrich στην Ελλάδα, μιας θυγατρικής πολυεθνικής εταιρείας. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισες αυτά τα 25 χρόνια;
Θα σου δώσω την εύκολη απάντηση. Καμία και πάρα πολλές. Καμία, γιατί για μένα κάθε πρόκληση είναι ευκαιρία αλλαγής. Και πάρα πολλές, γιατί, για παράδειγμα, ήρθε η στιγμή που έπρεπε να βάλουμε το βαρύ και δύσκολο λογισμικό SAP στην εταιρεία, δεν γνωρίζαμε τις διαδικασίες, έπρεπε να αλλάξουμε νοοτροπία, τρόπο σκέψης και δουλειάς. Ίσως αυτή ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση. Όλες οι υπόλοιπες ήταν αντιμετωπίσιμες. Και μεγάλη πρόκληση, βεβαίως, ήταν η κρίση της ελληνικής οικονομίας. Το 2009 ήταν η τελευταία πολύ καλή χρονιά για τον κλάδο μας και το 2012 όλη η αγορά υποχώρησε δραματικά. Ήταν εξαιρετικά δύσκολη περίοδος.
Η κρίση, δηλαδή, αποτυπώθηκε έντονα και στην αγορά των logistics.
Βεβαίως. Και θυμάμαι, είχα γεννήσει την κόρη μου το 2012 και έπειτα από 40 περίπου μέρες βρέθηκα μπροστά στο διοικητικό συμβούλιο της Jungheinrich να υποστηρίζω γιατί δεν πρέπει να κλείσει το υποκατάστημα στην Ελλάδα.
Ώσπου, φέτος, μετά από 25 χρόνια σταθερής ανάπτυξης και μετασχηματισμού της Jungheinrich Greece, ενισχύοντας το αποτύπωμά σας στην ελληνική αγορά intralogistics, έρχεται η μεγάλη δικαίωση. Η πρόταση από τη Jungheinrich να αναλάβεις τη θέση της Vice President Automation & Warehouse Equipment (AWE) EMEA, παράλληλα με τα καθήκοντά σου στην Ελλάδα.
Μεγάλη δικαίωση και αναγνώριση της σκληρής δουλειάς, του κόπου, αν θες. Κοίταξε, η Jungheinrich έχει δύο πυλώνες: τα ανυψωτικά μηχανήματα, τα κλασικά που όλοι γνωρίζουμε, Industrial Trucks και Services, και το Automation και Warehouse Equipment, που ανέλαβα. Καλούμαι κυρίως να χτίσω στρατηγική για την επιτάχυνση της αυτοματοποίησης από σήμερα και μέχρι το 2030 σε 15 χώρες σε Ευρώπη και Νότια Αφρική.
Μπορείς να μας περιγράψεις την αυτοματοποίηση στην αγορά των intralogistics; Και τι σημαίνει πρακτικά το Automation και Warehouse Equipment που ανέλαβες;
Η αυτοματοποίηση στα intralogistics αφορά πλέον κάτι πολύ περισσότερο από μεμονωμένα μηχανήματα. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο εξοπλισμός αποθήκης, αυτοματοποιημένα συστήματα αποθήκευσης‑ανάκτησης (ASRS), τεχνολογίες shuttle και conveyor, mobile robots και λογισμικό intralogistics συνδυάζονται σε ενιαίες, ευέλικτες και επεκτάσιμες λύσεις. Με απλά λόγια, το Automation & Warehouse Equipment είναι ο τρόπος με τον οποίο η Jungheinrich βοηθά τις αποθήκες και τα κέντρα διανομής να λειτουργούν πιο αποδοτικά, με μεγαλύτερη ασφάλεια και καλύτερη αξιοποίηση των δεδομένων, σε ένα περιβάλλον που γίνεται διαρκώς πιο απαιτητικό και data‑driven. Ο ρόλος μου είναι να μεταφράζω τη στρατηγική της αυτοματοποίησης σε συγκεκριμένες δομές, ομάδες και τρόπους συνεργασίας: να χτίζουμε τις δυνατότητες που στηρίζουν την ταχεία ανάπτυξη των αυτοματοποιημένων λύσεων και να τις προσαρμόζουμε εύκολα στις ανάγκες κάθε πελάτη.
Ωραία, και πώς αντιλαμβάνεσαι, με αφορμή τον διεθνή πλέον ρόλο σου, όλες αυτές τις αλλαγές που φέρνει η επιτάχυνση της αυτοματοποίησης στον κλάδο σας;
Είναι αλλαγές που έρχονται και δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν. Πάντα, όταν έχουμε τεχνολογικές εξελίξεις, αλλάζουν γρήγορα πάρα πολλά πράγματα γύρω μας. Θεωρώ ότι αυτό δεν πρέπει να μας φοβίζει και το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να κοιτάμε πού δημιουργούνται ευκαιρίες. Το στοίχημα της αυτοματοποίησης των αποθηκών είναι πλέον μονόδρομος. Και αυτό διότι υπάρχει labour shortage και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα σιγά σιγά, ειδικά στις πιο βασικές θέσεις των αποθηκών. Οπότε αυτό που πάμε να κάνουμε με την αυτοματοποίηση είναι να δώσουμε λύσεις.
Εντούτοις, η μεγάλη αγωνία των εργαζομένων είναι πόσες θέσεις εργασίας θα χαθούν επειδή ακριβώς αυτοματοποιούνται πάρα πολλές διαδικασίες. Ποια είναι η απάντησή σου σε αυτό;
Σίγουρα θα χαθούν κάποιες θέσεις εργασίας. Από εκεί και πέρα, όμως, δημιουργούνται νέες. Θα δημιουργηθούν −στον δικό μας κλάδο, για παράδειγμα, με τα mobile robots− θέσεις εργασίας για ανθρώπους που πρέπει να τα χειριστούν, να τα οργανώσουν, να τα επισκευάσουν. Θα χρειαστούν επίσης άνθρωποι να κάνουν ανάλυση δεδομένων. Και, βέβαια, μια επιχείρηση θα αποτύχει αν δεν φροντίζει να κάνει διαρκώς το απαραίτητο reskilling και upskilling των εργαζομένων της.
Στη Jungheinrich Greece θυμάμαι ότι έχετε αρκετές γυναίκες εργαζόμενες. Γυναίκες τεχνικούς έχετε;
Στις διοικητικές θέσεις έχουμε καλό ποσοστό γυναικών, πάνω από 50%. ∆υστυχώς, δεν έχουμε γυναίκες τεχνικούς, γιατί δεν μας στέλνουν αντίστοιχα βιογραφικά. Και είναι κρίμα γιατί οι θέσεις τεχνικών, όπως είπα, έχουν αλλάξει. Μπορείς να καθίσεις με έναν υπολογιστή και να ρυθμίσεις ένα αυτόματο μηχάνημα.
Θέλω να περάσουμε σε ένα προσφιλές σου θέμα: την ηγεσία, η οποία όπως είπες στο MPW Summit, είναι ευθύνη. Πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ την ευθύνη σήμερα;
Η μεγαλύτερη ευθύνη είναι οι άνθρωποι γύρω μας. Συνεργάτες, προμηθευτές, πελάτες, που κοιτούν προς τη δική μας κατεύθυνση για να στηριχθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη. Οι άνθρωποί μας.
Έλενα, έχουμε πια όλο και περισσότερες γυναίκες σε θέσεις ευθύνης στον επιχειρηματικό στίβο. Ποια προτροπή δίνεις στις νέες κοπέλες προκειμένου να επιταχύνουν το δρόμο για την κορυφή;
Οι γυναίκες έχουμε μάθει από τις οικογένειές μας, αλλά και από τον τρόπο που μας μεγαλώνουν, να είμαστε πολύ πιο απολογητικές, και αυτό μας κάνει να φαινόμαστε αδύναμες, κάτι που δεν ισχύει. ∆ηλαδή, η ευγένεια συχνά προσλαμβάνεται ως αδυναμία. Άρα, θα έλεγα να δουλεύουν σκληρά, να διαβάζουν, να μαθαίνουν και να μην είναι απολογητικές.
Πλέον, λόγω των νέων σου καθηκόντων, ταξιδεύεις πολύ. Αναρωτιέμαι, σε έναν κόσμο πολυπαραγοντικό και αβέβαιο, με έντονη γεωπολιτική αστάθεια και οικονομική ανασφάλεια, πώς μπορεί κανείς να βαδίσει με αισιοδοξία στο μέλλον;
Είμαι εκ φύσεως πολύ αισιόδοξος άνθρωπος. Την αβεβαιότητα πρέπει να την πάρουμε ως δεδομένη. Καλούμαστε όλοι να είμαστε ευέλικτοι και προσαρμοστικοί. Και επειδή το ανέφερες, δεν θα σταματήσω να ταξιδεύω, αλλά στην παρούσα φάση τουλάχιστον δεν θα πάω και στη Μέση Ανατολή (γελάει).
Έλενα, σε ευχαριστώ πάρα πολύ.
Και εγώ Αναστασία.
*Η συνέντευξη δημοσιεύεται στο νέο τεύχος του Fortune Greece που κυκλοφορεί από την Παρασκευή 29/05 στα περίπτερα.
** Φωτογραφίες: Στέφανος Παπαδόπουλος
H ON LINE ΕΚΔΟΣΗ TOY FORTUNE GREECE ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΗ ME ENA ΜΟΝΟ KΛΙΚ ΣΤΟ Fortune Members
Δείτε τον χάρτη με τα σημεία πώλησης!
Δείτε την συζήτηση του Most Powerful Women Summit 2026 με την συμμετοχή της Έλενας Καλλονά:
