Η μπλόφα Μητσοτάκη και το ντόμινο εξελίξεων
Η χώρα έχει ήδη εισέλθει σε μια ιδιότυπη προεκλογική περίοδο. Όχι επειδή προκηρύχθηκαν εκλογές, αλλά επειδή καλλιεργήθηκε συστηματικά η αίσθηση ότι το Μέγαρο Μαξίμου εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο πρόωρης προσφυγής στις κάλπες το φθινόπωρο. Και μόνο αυτή η αίσθηση αρκούσε για να πυροδοτήσει εξελίξεις: την Πέμπτη η Μαρία Καρυστιανού ανακοινώνει το νέο της κόμμα, ενώ την επόμενη εβδομάδα ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποιεί τη δική του πολιτική παρουσίαση. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτή ήταν εξαρχής η στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αν δηλαδή, μέσω της επιμελώς ασαφούς στάσης του και χωρίς να διαψεύσει ποτέ κατηγορηματικά τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, κατάφερε να εμπεδώσει στο πολιτικό σύστημα την πεποίθηση ότι οι κάλπες θα στηθούν μετά τη ΔΕΘ. Η απάντηση φαίνεται να είναι καταφατική. Η πολιτική πιάτσα το έχει σχεδόν προεξοφλήσει και όλοι κινούνται πλέον σε προεκλογικούς ρυθμούς.
Αυτό, όμως, έχει και μια δεύτερη ανάγνωση: όσοι σπεύδουν να μπουν από τώρα στο παιχνίδι, χάνουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και εκτίθενται νωρίτερα στη δοκιμασία της φθοράς. Μέσα στους επόμενους μήνες θα αναγκαστούν να τοποθετηθούν, να συγκρουστούν, να μετρηθούν πολιτικά και δημοσκοπικά. Υπό αυτή την έννοια, η «μπλόφα» του Μαξίμου φαίνεται πως πέτυχε. Το κλίμα αυτό προκαλεί ήδη αλυσιδωτές ανακατατάξεις στα μικρότερα κόμματα. Στον ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν όλοι αναμένουν ένα νεύμα από τον Αλέξη Τσίπρα, ένα σήμα που, ωστόσο, δύσκολα θα έρθει με τον τρόπο που το φαντάζονται. Ο πρώην Πρωθυπουργός χρειάστηκε δεκαπέντε χρόνια για να αποδεσμευτεί από ένα σύστημα φραξιών και εσωκομματικών ισορροπιών και δεν δείχνει διατεθειμένος να το μεταφέρει αυτούσιο σε ένα νέο πολιτικό εγχείρημα. Πιθανότερο μοιάζει να κινηθεί επιλεκτικά: μεμονωμένα στελέχη θα τον ακολουθήσουν όταν έρθει η ώρα, είτε παραιτούμενα από τις έδρες τους είτε μέσω προσωπικών προσκλήσεων προς πρόσωπα εκτός Βουλής. Ανοιχτό παραμένει και το μέλλον της Νέας Αριστεράς, η οποία μέχρι στιγμής δεν δείχνει να αποκτά ουσιαστική πολιτική δυναμική, ενώ σχηματισμοί τύπου Κασσελάκη δύσκολα φαίνεται να φτάσουν αυτόνομα μέχρι την κάλπη.
Αναταράξεις θα υπάρξουν, όμως, και στον χώρο δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας. Η κάθοδος της Καρυστιανού αναμένεται να επηρεάσει τόσο την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου όσο και τη Νίκη, καθώς απευθύνονται σε συγγενείς δεξαμενές ψηφοφόρων. Εκτός κι αν το νέο εγχείρημα καταφέρει να κινητοποιήσει ένα διαφορετικό ακροατήριο: πολίτες που είχαν αποστασιοποιηθεί από τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις και παρέμειναν στον «καναπέ». Πιέσεις ενδέχεται να δεχθεί και η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου. Παραμένει, τέλος, ο μεγάλος άγνωστος παράγοντας: οι προθέσεις του Αντώνη Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός αποτελεί τη μοναδική περίπτωση που θα μπορούσε να προκαλέσει ουσιαστικές, «μασίφ» διαρροές από τη Νέα Δημοκρατία προς τα δεξιά της.
Με τα σημερινά δεδομένα, οι επόμενες εκλογές ενδέχεται να θυμίσουν εκείνες του Μαΐου του 2012: έντονος κατακερματισμός, πολυδιάσπαση δυνάμεων και δυσκολία σχηματισμού κυβέρνησης. Αν όμως οδηγηθούμε σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, τα διλήμματα θα γίνουν αναπόφευκτα πιο σκληρά και οι πολιτικές τοποθετήσεις πιο καθαρές. Η οικονομία ανέκαθεν απεχθανόταν την πολιτική αβεβαιότητα. Και ακριβώς η σχετική απουσία της ήταν εκείνη που δημιούργησε το σταθερό υπόβαθρο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η προσπάθεια δημοσιονομικής και οικονομικής σταθεροποίησης της χώρας τα τελευταία επτά χρόνια. Αυτό, τελικά, ίσως αποδειχθεί και το κεντρικό διακύβευμα της μεθεπόμενης κάλπης.
