Evy Poumpouras: Τι διδάσκει μια πρώην πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ στους CEOs της λίστας Fortune 500

Για περισσότερα από δώδεκα χρόνια, η δουλειά της Evy Poumpouras ήταν να αναγνωρίζει πότε κάποιος έλεγε την αλήθεια, πότε έλεγε ψέματα και πότε ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν ήταν αυτός που φαινόταν. Πρόκειται για μια αρκετά χρήσιμη δεξιότητα αν είσαι πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ. Όπως αποδεικνύεται, είναι εξίσου χρήσιμη και αν διοικείς μια εταιρεία.

Μεγαλωμένη στο Κουίνς της Νέας Υόρκης από Έλληνες μετανάστες γονείς, η Evy Poumpouras έμαθε από νωρίς τι σημαίνει να κερδίζεις τη θέση σου στον κόσμο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Hofstra, έκανε μεταπτυχιακό στην Εγκληματολογική Ψυχολογία, και αργότερα στη Δημοσιογραφία στο Columbia University. Πριν όμως βρεθεί στα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα ή στις έδρες των πανεπιστημίων, πέρασε από τη Νέα Υόρκη της πρώτης γραμμής ως αστυνομικός της NYPD.

Η καθοριστική στροφή της ζωής της ήρθε όταν πέρασε τις πύλες της Ακαδημίας της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ (U.S. Secret Service). Για δώδεκα χρόνια, ως Ειδική Πράκτορας, βρισκόταν στην προστασία των Αμερικανών προέδρων Μπιλ Κλίντον, Τζορτζ Μπους (του πρεσβύτερου και του νεότερου) και Μπαράκ Ομπάμα. Εκπαιδεύτηκε ως ανακρίτρια και χειρίστρια πολυγράφου, αποκτώντας σπάνια εξειδίκευση στην αποκωδικοποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Παρασημοφορημένη με το Μετάλλιο Ανδρείας για τη δράση της ως διασώστρια πρώτης γραμμής στην κόλαση της 11ης Σεπτεμβρίου, έμαθε ότι η ψυχραιμία και η γρήγορη κρίση δεν είναι απλώς θεωρητικά προσόντα σε ένα βιογραφικό, αλλά ο μοναδικός τρόπος για να γυρίσεις το βράδυ σπίτι σου.

Σήμερα, αυτή η εμπειρία της στο πεδίο αποτελεί τη βάση για τη στρατηγική που μοιράζεται με ηγέτες σε όλο τον κόσμο. Ως αναλύτρια εθνικής ασφάλειας του NBC News, παρουσιάστρια του podcast AgentX, διεθνής ομιλήτρια, καθηγήτρια εγκληματολογίας στο City University της Νέας Υόρκης και συγγραφέας του διεθνούς best-seller «Becoming Bulletproof», το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά ως «Γίνε Άτρωτος» από τις Εκδόσεις Κάκτος, η Evy Poumpouras δεν διδάσκει management από την ασφάλεια μιας θεωρητικής έδρας.

Μιλώντας στο Fortune Greece, αποδομεί τα corporate κλισέ για την ανθεκτικότητα, ενώ παράλληλα, αναλύει τους κινδύνους της δημόσιας έκθεσης στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και εξηγεί πώς μπορεί ένας ηγέτης να διοικεί αποτελεσματικά χωρίς να χάνει την ανθρώπινη πλευρά του.

Η επιτυχία και η σκληρή προσπάθεια χτίζουν ανθεκτικότητα. Μήπως όμως, την ίδια στιγμή, διαβρώνουν αθόρυβα την ενσυναίσθηση ενός ηγέτη; Ποιο είναι το πιο επικίνδυνο τυφλό σημείο που φέρνει μαζί της η επιτυχία;

Η επιτυχία δεν χτίζει την ανθεκτικότητα. Ο αγώνας τη χτίζει. Είναι η σκληρή δουλειά που προηγείται της επιτυχίας.

Οι συνθήκες που σε διαμορφώνουν δεν είναι εκείνες στις οποίες όλα πηγαίνουν καλά. Είναι εκείνες στις οποίες αποτυγχάνεις, απογοητεύεσαι και αναρωτιέσαι αν μπορείς να συνεχίσεις.

Αυτός ήταν και ο σκοπός της Ακαδημίας Εκπαίδευσης της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ. Δεν επρόκειτο να μας δείξει σε τι ήμασταν καλοί, αλλά να αποκαλύψει τις αδυναμίες μας. Ήσουν ψυχικά εξαντλημένος, σωματικά καταπονημένος και ανά πάσα στιγμή μπορούσες να αποκλειστείς από το πρόγραμμα. Τα λάθη σου δεν κρύβονταν, «ξεσκεπάζονταν» μπροστά σε όλους.

Ήταν σχεδιασμένο ακριβώς με αυτόν τον τρόπο. Οι εκπαιδευτές ήθελαν να δουν ποιος πραγματικά είσαι κάτω από συνθήκες ακραίας πίεσης και να διαπιστώσουν αν μπορούσες να συνεχίσεις, παρά την ταπείνωση και την ντροπή που ένιωθες εξαιτίας μιας κακής επίδοσης. Εκείνοι που κατάφερναν να ολοκληρώσουν την εκπαίδευση δεν ήταν όσοι δεν δυσκολεύτηκαν ποτέ. Ήταν όσοι ήταν διατεθειμένοι να παραμείνουν στη μάχη ακόμη και όταν η διαδικασία ήταν επώδυνη.

Τούτου λεχθέντος, η επιτυχία μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ηγείσαι και, από την οπτική των άλλων, αυτό μπορεί ορισμένες φορές να μοιάζει με έλλειψη ενσυναίσθησης.

Όσο ανεβαίνεις στην ιεραρχία, τόσο περισσότερο η προσοχή σου διασπάται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Ηγείσαι περισσότερων ανθρώπων, καλείσαι να ισορροπήσεις αντικρουόμενες προτεραιότητες και επωμίζεσαι μεγαλύτερη ευθύνη. Η δουλειά σου δεν είναι να απορροφάς τα συναισθήματα όλων. Είναι να ασκείς ορθή κρίση και να διατηρείς την αποστολή σε εξέλιξη. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις χάσει εντελώς την ενσυναίσθησή σου. Σημαίνει ότι ο ρόλος σου έχει αλλάξει.

Μια ακόμη αλλαγή αφορά τα χαρακτηριστικά που αναζητούν οι επιτυχημένοι ηγέτες στους ανθρώπους γύρω τους. Δεν αναζητούν ανθρώπους που έχουν όλες τις απαντήσεις. Αναζητούν κάποιον που μπορεί να σκεφτεί, να επιλύσει προβλήματα, να προσαρμοστεί και να παραμείνει συγκεντρωμένος όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελε. Θέλουν ανθρώπους που αναλαμβάνουν την ευθύνη και όχι ανθρώπους που περιμένουν κάποιον να τους σώσει.

Γνωρίζω έναν πολύ επιτυχημένο δικηγόρο στη Νέα Υόρκη, ο οποίος προσλαμβάνει αποκλειστικά δικηγόρους που έχουν εργαστεί στο παρελθόν ως σερβιτόροι. Όχι επειδή η εξυπηρέτηση σε ένα εστιατόριο σε κάνει καλύτερο δικηγόρο, αλλά επειδή αυτού του είδους η εργασία σε διδάσκει να διαχειρίζεσαι ταυτόχρονα διαφορετικές προτεραιότητες, να συναναστρέφεσαι δύσκολους ανθρώπους, να δουλεύεις υπό πίεση και να εκτελείς μια δουλειά που πολλοί θεωρούν κατώτερή τους. Η πρώτη μου δουλειά ήταν ως σερβιτόρα και καταλαβαίνω απόλυτα τι ακριβώς βλέπει σε αυτούς τους ανθρώπους.

Όλοι θέλουν τον τίτλο, όμως πολλοί λιγότεροι είναι διατεθειμένοι να τον κερδίσουν. Οι άνθρωποι που χτίζουν εξαιρετικές σταδιοδρομίες δεν κυνηγούν την επιτυχία. Είναι αφοσιωμένοι στο να γίνονται καλύτεροι. Βρίσκουν νόημα στην ίδια τη δουλειά και, σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία, όταν επικεντρώνεσαι σε αυτό, η επιτυχία συνήθως ακολουθεί.

Πρόσφατα, ακυρώσατε την έκδοση του βιβλίου σας στην Τουρκία όταν σας ζητήθηκε να αφαιρέσετε την αναφορά στη Σφαγή της Χίου. Στις επιχειρήσεις, ο συμβιβασμός θεωρείται δείγμα στρατηγικής ωριμότητας. Πού τραβάτε τη γραμμή ανάμεσα σε μια αναγκαία υποχώρηση και σε έναν συμβιβασμό που παραβιάζει τις προσωπικές σας αξίες;

Πιστεύω στον συμβιβασμό. Πιστεύω στη διαπραγμάτευση. Και τα δύο απαιτούν ταπεινότητα. Και τα δύο απαιτούν να παραμερίσεις το εγώ σου. Οι περισσότερες διαφωνίες δεν επιλύονται επειδή η μία πλευρά κερδίζει, επιλύονται επειδή και οι δύο πλευρές είναι πρόθυμες να παραχωρήσουν κάτι.

Αυτό ήταν που με έκανε αποτελεσματική ως ανακρίτρια. Δεν προσπαθούσα να κάνω τους ανθρώπους να δουν τον κόσμο με τον δικό μου τρόπο, ήθελα να καταλάβω πώς έβλεπαν εκείνοι τον δικό τους κόσμο.

Μου προσφέρθηκε η ευκαιρία να εκδώσω το βιβλίο μου στην Τουρκία. Η συμφωνία είχε υπογραφεί, η μετάφραση είχε ολοκληρωθεί και όλα ήταν έτοιμα για την κυκλοφορία. Ο εκδότης μού ζήτησε να αφαιρέσω ορισμένες παραγράφους από τον επίλογο, στις οποίες γινόταν αναφορά στη Σφαγή της Χίου του 1822.

Ήταν η περίοδος κατά την οποία, στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, το νησί της Χίου καταστράφηκε. Δεκάδες χιλιάδες κάτοικοί του δολοφονήθηκαν, υποδουλώθηκαν ή εκτοπίστηκαν, με αποτέλεσμα ένας ακμαίος ελληνικός πληθυσμός να περιοριστεί σε μόλις λίγες χιλιάδες επιζώντες.

Η Χίος είναι το νησί από το οποίο κατάγεται ο πατέρας μου. Επομένως, για εμένα δεν επρόκειτο απλώς για ένα ιστορικό γεγονός. Ήταν μέρος της ιστορίας της οικογένειάς μου.

Στην αρχή, το αίτημα φαινόταν μικρό. Ο εκδότης μού είπε: «Είμαστε φίλοι πλέον. Δεν υπάρχει λόγος να το συμπεριλάβεις. Ας αφήσουμε πίσω μας το παρελθόν και ας προχωρήσουμε».

Η πραγματικότητα είναι ότι θα μπορούσα να το είχα αφαιρέσει. Το βιβλίο θα εξακολουθούσε να είναι το ίδιο βιβλίο. Οι περισσότεροι αναγνώστες δεν θα αντιλαμβάνονταν ποτέ τη διαφορά.

Εγώ όμως θα τη γνώριζα. Και η ιστορία της Ελλάδας δεν ήταν κάτι που είχα το δικαίωμα να διαπραγματευτώ.

Προτού λάβω την απόφασή μου, μίλησα με άλλους Έλληνες, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ελλάδα. Ήθελα να ακούσω τις σκέψεις τους. Ωστόσο, οι συμβουλές μπορούν να σε οδηγήσουν μέχρι ένα σημείο. Από εκεί και πέρα, είσαι εσύ που πρέπει να ζήσεις με την απόφασή σου.

Γνωρίζω τον εαυτό μου. Αν είχα αφαιρέσει εκείνες τις παραγράφους, η επιλογή αυτή θα με ακολουθούσε. Κάθε φορά που θα έβλεπα το βιβλίο, θα σκεφτόμουν την απόφαση που πήρα και την ιστορία που επέλεξα να μην υπερασπιστώ.

Έτσι, είπα «όχι» και ακύρωσα την έκδοση του βιβλίου μου στην Τουρκία.

Δεν το έκανα από υπερηφάνεια. Ούτε επειδή αρνούμαι να διαπραγματευτώ, αλλά επειδή ήθελα να διαφυλάξω την ακεραιότητά μου.

Όλοι βιώνουμε στιγμές κατά τις οποίες μπορούμε να δικαιολογήσουμε έναν συμβιβασμό εις βάρος των αξιών μας. Λέμε στον εαυτό μας: «Είναι μόνο μερικές παράγραφοι. Είναι μόνο ένα μικρό πράγμα. Είναι μόνο μία απόφαση». Έτσι όμως χάνεται η ακεραιότητα. Την παραχωρούμε λίγο λίγο.

Για εμένα, η αφαίρεση αυτού του αποσπάσματος θα αποτελούσε προδοσία απέναντι στον πατέρα μου, στην ιστορία της οικογένειάς μου και στην Ελλάδα. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, θα ήταν προδοσία απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό.

Μπορώ να ζήσω με την απώλεια μιας εκδοτικής συμφωνίας. Δεν θα μπορούσα όμως να ζήσω έχοντας χάσει την εσωτερική μου γαλήνη εξαιτίας μιας απόφασης που γνώριζα ότι ήταν λανθασμένη.

Γιατί, από τη στιγμή που παραχωρείς την τιμή σου, είναι πολύ δύσκολο να την κερδίσεις ξανά.

Οι άνθρωποι που χτίζουν εξαιρετικές σταδιοδρομίες δεν κυνηγούν την επιτυχία. Είναι αφοσιωμένοι στο να γίνονται καλύτεροι.

Το personal branding έχει εξελιχθεί σε αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ηγεσίας. Σε μια εποχή όπου η πληροφορία είναι δύναμη, πού τελειώνει η ορατότητα και πού αρχίζει η υπερβολική προσβασιμότητα;

Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζεις τη διαδικτυακή σου παρουσία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων ο κλάδος στον οποίο δραστηριοποιείσαι και οι απαιτήσεις του ρόλου σου. Η δημιουργία ενός προσωπικού brand δεν είναι πάντοτε απαραίτητη και σίγουρα δεν είναι κατάλληλη για όλους.

Το πρώτο βήμα είναι να αποφασίσεις αν μια ψηφιακή παρουσία εξυπηρετεί πράγματι τους στόχους σου, αντί να κάνεις απλώς ό,τι κάνουν όλοι οι άλλοι.

Στην προηγούμενη επαγγελματική μου ζωή δεν είχα παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ως Ειδική Πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, δεν τη χρειαζόμουν. Η δουλειά μου δεν ήταν να είμαι ορατή, αλλά να είμαι αποτελεσματική.

Αυτό άλλαξε όταν πέρασα στον χώρο των μέσων ενημέρωσης και της ειδησεογραφίας, άρχισα να παρουσιάζω εκπομπές, να μιλώ δημόσια και να εκπαιδεύω ηγέτες και στελέχη εταιρειών της λίστας Fortune 500. Σε εκείνο το σημείο, η ύπαρξη μιας δημόσιας πλατφόρμας είχε νόημα, επειδή υποστήριζε τη δουλειά μου. Δεν επρόκειτο για τη δημιουργία ενός κοινού ακολούθων. Επρόκειτο για τη δημιουργία μιας επιχείρησης.

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι άνθρωποι είναι ότι χτίζουν ένα δημόσιο προφίλ επειδή πιστεύουν ότι είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. Η στρατηγική ξεκινά από το να γνωρίζεις για ποιον λόγο το κάνεις εξαρχής.

Προτού αρχίσεις να δημοσιεύεις, ρώτησε τον εαυτό σου: «Το χρειάζομαι πραγματικά αυτό ή απλώς αισθάνομαι ότι θα έπρεπε να το κάνω επειδή το κάνουν όλοι οι άλλοι;»

Αν η εργασία σου ωφελείται από τη δημόσια προβολή, τότε καθετί που δημοσιεύεις θα πρέπει να εξυπηρετεί αυτόν τον στόχο. Το περιεχόμενό σου θα πρέπει να εκπαιδεύει, να ενημερώνει ή να προσθέτει αξία. Δεν θα πρέπει να υπάρχει απλώς επειδή αισθάνεσαι την πίεση να δημοσιεύσεις κάτι.

Πολλοί πιστεύουν ότι πρέπει να δημοσιεύουν καθημερινά, ορισμένες φορές και πολλές φορές μέσα στην ίδια ημέρα, προκειμένου να παραμένουν επίκαιροι. Εγώ δεν το πιστεύω. Θα προτιμούσα να δημοσιεύω λιγότερο συχνά και να έχω κάτι ουσιαστικό να πω, παρά να δημοσιεύω καθημερινά μόνο και μόνο για να υπενθυμίζω στους άλλους ότι υπάρχω.

Όταν η έμφαση δίνεται αποκλειστικά στον όγκο, το περιεχόμενό σου τελικά αποδυναμώνεται, γίνεται συνηθισμένο και ξεχνιέται εύκολα. Δεν προσφέρεις πλέον κάτι που έχει πραγματική αξία. Απλώς προσθέτεις περισσότερο θόρυβο.

Η άλλη πλευρά του ζητήματος αφορά την προστασία της προσωπικής σου ζωής. Η υπερβολική έκθεση δημιουργεί πραγματικές ευπάθειες. Η τεχνητή νοημοσύνη έχει καταστήσει ευκολότερη από ποτέ τη συλλογή, την ανάλυση και τη χειραγώγηση δεδομένων. Αυτό σημαίνει ότι οι ηγέτες πρέπει να είναι ακόμη πιο πειθαρχημένοι ως προς όσα επιλέγουν να αποκαλύψουν.

Είμαι δημόσιο πρόσωπο, αλλά ταυτόχρονα είμαι ένας πολύ ιδιωτικός άνθρωπος. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να μοιράζομαι κάθε πτυχή της ζωής μου και ούτε εσείς θα πρέπει να αισθάνεστε ότι οφείλετε να το κάνετε. Οι ηγέτες δεν πρέπει να συγχέουν την ορατότητα με την προσβασιμότητα.

Ορατότητα σημαίνει ότι σε βλέπουν. Προσβασιμότητα σημαίνει ότι επιτρέπεις σε αγνώστους να εισχωρούν σε πτυχές της ζωής σου στις οποίες δεν χρειάζεται να έχουν πρόσβαση.

Κάθε φωτογραφία, κάθε ανάρτηση και κάθε λεπτομέρεια που δημοσιεύεις γίνεται ακόμη μία πληροφορία την οποία μπορεί να συλλέξει κάποιος άλλος. Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπουν το περιεχόμενό σου έχουν καλές προθέσεις. Κάποιοι όμως δεν έχουν.

Όσο αυξάνεται η επιρροή σου, τόσο αυξάνεται και η έκθεσή σου σε ανθρώπους που επιδιώκουν να σε εκμεταλλευτούν, όπως εγκληματίες, stalkers, ανταγωνιστές, ακόμη και ξένες υπηρεσίες πληροφοριών.

Πριν δημοσιεύσεις κάτι, ρώτησε τον εαυτό σου: «Μοιράζομαι κάτι που έχει αξία ή απλώς προσθέτω περισσότερο θόρυβο;»

Στον δικό μου κόσμο, η πληροφορία αποτελούσε πάντοτε ένα είδος νομίσματος. Γι’ αυτό χρειάζεται διάκριση. Να σκέφτεσαι προσεκτικά. Να ενεργείς με πρόθεση.

Για να παραμένει κανείς ψύχραιμος υπό ακραία πίεση, συχνά χρειάζεται να χτίσει μια ισχυρή συναισθηματική θωράκιση. Μπορεί όμως αυτή η ίδια θωράκιση να γίνει βάρος όταν επιστρέφει στην προσωπική του ζωή; Ποιο είναι το προσωπικό τίμημα του να γίνεται κανείς «αλεξίσφαιρος»;

Μπορεί να υπάρξει προσωπικό κόστος, αλλά μόνο όταν συγχέεις την ψυχική θωράκιση με το συναισθηματικό κλείσιμο.

Το να είσαι «αλεξίσφαιρος» δεν σημαίνει ότι παύεις να είσαι άνθρωπος. Δεν σημαίνει ότι μουδιάζεις συναισθηματικά ή ότι αποσυνδέεσαι από τους άλλους. Ο στόχος δεν είναι να μη νιώθεις τίποτα, ούτε να νιώθεις τα πάντα. Είναι να γνωρίζεις τι πρέπει να αφήσεις να εισέλθει μέσα σου και τι πρέπει να κρατήσεις έξω.

Το να παραμένεις σταθερός υπό πίεση σημαίνει ότι μπορείς να σκέφτεσαι καθαρά και λογικά, χωρίς να παρασύρεσαι από το συναίσθημα της στιγμής. Σημαίνει ότι ελέγχεις τις σκέψεις και τις πράξεις σου, αντί να επιτρέπεις στις περιστάσεις ή στους άλλους ανθρώπους να σε εκτροχιάζουν.

Δεν θέλεις να παραδίδεις τον έλεγχο της εσωτερικής σου κατάστασης σε όσα συμβαίνουν γύρω σου, ακόμη και όταν οι συνθήκες είναι έντονες, επείγουσες ή συναισθηματικά φορτισμένες.

Ο τρόπος για να το πετύχεις είναι να δημιουργήσεις απόσταση ανάμεσα στον εαυτό σου και στον εξωτερικό κόσμο. Μπορείς να κατανοήσεις τον πόνο κάποιου χωρίς να τον οικειοποιηθείς. Μπορείς να σταθείς δίπλα στον φόβο ή στην απογοήτευση κάποιου χωρίς να τα αντανακλάς πίσω του.

Το ενδιαφέρον δεν απαιτεί να απορροφάς τα συναισθήματα των άλλων και η ενσυναίσθηση δεν απαιτεί συναισθηματική συγχώνευση. Αν δεν δημιουργήσεις αυτόν τον χώρο, αρχίζεις να κουβαλάς συναισθήματα που δεν σου ανήκουν: τον φόβο, τον θυμό, την αίσθηση επείγοντος ή το χάος των άλλων ανθρώπων.

Με την πάροδο του χρόνου, όλα αυτά δεν παραμένουν απλώς στην επιφάνεια. Αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι, τον τρόπο με τον οποίο αντιδράς, αυτό που είσαι.

Αυτού του είδους η αυτορρύθμιση δεν σταματά όταν ολοκληρώνεται η αποστολή. Αντίθετα, ίσως είναι ακόμη πιο σημαντική στις προσωπικές σχέσεις. Γιατί οι άνθρωποι που βρίσκονται πιο κοντά μας θα πρέπει επίσης να παίρνουν την καλύτερη εκδοχή μας.

Μας χρειάζονται παρόντες και διαθέσιμους. Χρειάζονται να είμαστε πραγματικά μαζί τους και όχι να παραμένουμε κατά το ήμισυ εγκλωβισμένοι στο προηγούμενο περιβάλλον από το οποίο μόλις επιστρέψαμε.

Δεν μπορείς πάντοτε να επιλέξεις τις περιστάσεις σου ή το συναισθηματικό κλίμα των ανθρώπων γύρω σου. Μπορείς όμως να επιλέξεις τον τρόπο με τον οποίο θα ανταποκριθείς στην αστάθεια γιατί ο τρόπος με τον οποίο στέκεσαι απέναντι στα πράγματα είναι δική σου ευθύνη.

Το κλίμα έξω από εμένα δεν καθορίζει το κλίμα μέσα μου.

Έχοντας συνεργαστεί με ανθρώπους που βρίσκονται στην κορυφή της πολιτικής, των επιχειρήσεων και της δημόσιας ζωής, συχνά υποθέτουμε ότι πίσω από τη φιλοδοξία και την επιτυχία κρύβεται κάποιος φόβος — ο φόβος της αποτυχίας, της απώλειας ή της απώλειας ελέγχου. Από τη δική σας εμπειρία, πόσο αληθινή είναι αυτή η υπόθεση; Τι είναι αυτό που πραγματικά κινητοποιεί τους ανθρώπους που φτάνουν στην κορυφή;

Δεν είναι ο φόβος αυτός που κινητοποιεί αυτούς τους ανθρώπους. Το νόημα είναι αυτό που το κάνει.

Ο φόβος είναι ένα βραχύβιο συναίσθημα. Υπάρχει για να σε προστατεύει, για να σε βοηθά να λαμβάνεις ασφαλείς αποφάσεις, για να σε βοηθά να επιβιώσεις.

Ο φόβος όμως δεν είναι ο παράγοντας που θα σε οδηγήσει στην επιτυχία. Αν επικεντρωθείς στον φόβο, θα τον μετατρέψεις από ένα προσωρινό συναίσθημα σε μέρος της ταυτότητάς σου.

Και δεν γνωρίζω κανέναν άνθρωπο που να έχει πετύχει πραγματικά σπουδαία πράγματα έχοντας μετατρέψει τον φόβο σε κινητήριο δύναμη της επιτυχίας του.

Photo credits: Peter Hurley

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

• Paul Wesley: Ο Stefan Salvatore του Vampire Diaries εξηγεί γιατί «δεν μπορείς να χτίσεις μια εταιρεία μόνο πάνω στην αναγνωρισιμότητα»
• Candace Bushnell: Η δημιουργός του «Sex and the City» αποκαλύπτει στο Fortune Greece τι κάνει μια γυναίκα πραγματικά ισχυρή σήμερα
• Jimmy Wales στο Fortune Greece: «Δεν μπορεί να υπάρξει επιχείρηση χωρίς εμπιστοσύνη» – Το μάθημα ηγεσίας της Wikipedia