Metallica: Η οπτικοακουστική υπερπαραγωγή στο Sphere που εντυπωσίασε (αλλά και ξένισε)

Metallica: Η οπτικοακουστική υπερπαραγωγή στο Sphere που εντυπωσίασε (αλλά και ξένισε)
Η πρεμιέρα του εντυπωσιακού σόου στο Sphere του Λας Βέγκας προσέφερε μια οπτικοακουστική επανάσταση, αλλά άνοιξε νέες συζητήσεις για της live μουσικές εμπειρίες.
  • Το σύστημα 167.000 μεγαφώνων και η εσωτερική οθόνη 16K «ζωντάνεψαν» εντυπωσιακά σκηνικά — όπως έναν γιγάντιο Κθούλου, μεταμορφώνοντας πλήρως τη συναυλιακή εμπειρία.
  • Οι κριτικές εστιάζουν στον κίνδυνο του πώς η τεράστια παραγωγή ενδέχεται να «καταπιεί» το συγκρότημα, αποσπώντας την προσοχή του κοινού από την ίδια τη μουσική και τη ζωντανή εκτέλεση.
  • Με τα φθηνότερα εισιτήρια να ξεκινούν από 500 δολάρια και να εκτοξεύονται σε χιλιάδες στη μεταπώληση, τέτοιου είδους σόου εγείρουν ερωτήματα για τον ελιτισμό σε ένα παραδοσιακά «λαϊκό» μουσικό είδος.

Όταν τέσσερις δεκαετίες ακατέργαστου, ορμητικού metal συναντούν το πιο προηγμένο οπτικοακουστικό θαύμα του πλανήτη, το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε παρά να είναι ιστορικό. Η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα των Metallica στο Sphere του Λας Βέγκας για τη σειρά εμφανίσεων «Life Burns Faster» ήταν μια σαρωτική, υψηλής τεχνολογίας παραγωγή, η οποία ξεκινά ήδη πριν μπεις στον χώρο, με το εξωτερικό της Σφαίρας (Exosphere) να φλέγεται ψηφιακά.

Το Λας Βέγκας ντύθηκε στα μαύρα —από τα καζίνο μέχρι τις γόνδολες του Venetian— σε ένα απόλυτο “takeover”. Ωστόσο, πίσω από τα φώτα των 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων που κόστισε ο χώρος, η συζήτηση που έχει ανοίξει είναι βαθύτερη και αρκετά πιο διχαστική.

Η ενσάρκωση του σκοταδιού

Σε τεχνολογικό επίπεδο, οι Metallica βρήκαν τον απόλυτο καμβά για τη σκοτεινή εικονογραφία τους. Η εσωτερική LED οθόνη των 15.000 τετραγωνικών μέτρων μετέτρεψε τα τραγούδια σε ζωντανούς, εφιαλτικούς κόσμους. Στο «The Day That Never Comes», ο χρόνος άδειαζε μέσα από πελώριες κλεψύδρες, ενώ στο «Ride the Lightning» το κοινό βρέθηκε οπτικά στη θέση του θανατοποινίτη πάνω στην ηλεκτρική καρέκλα. Η κορύφωση ήρθε με το «The Call of Ktulu», όπου ο απόκοσμος Κθούλου του Λάβκραφτ αναδύθηκε ψηφιακά, αποκτώντας διαστάσεις ουρανοξύστη.

Αυτό που πραγματικά αναβάθμισε την εμπειρία, ωστόσο, ήταν η ακουστική. Το σύστημα Sphere Immersive Sound, με την τεχνολογία 3D Audio-Beamforming, εξαφάνισε την παραδοσιακή ηχητική «λάσπη» των σταδίων. Σε συνδυασμό με την απτική τεχνολογία (haptic feedback) σε 10.000 καθίσματα, κομμάτια όπως το αντιπολεμικό «One» μετατράπηκαν σε μια κυριολεκτική επίθεση στις αισθήσεις, με τις εικονικές εκρήξεις να δονούν το σώμα του θεατή.

Ψηφιακή αποξένωση και απλησίαστα εισιτήρια

Παρ’ όλο τον ενθουσιασμό, το υπερθέαμα εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον της live μουσικής. Η βασική «παγίδα» της Σφαίρας είναι πως ο καλλιτέχνης αναγκάζεται να ανταγωνιστεί τα ίδια του τα visuals. Όπως παρατηρούν αρκετοί ανταποκριτές, η προσοχή του κοινού σκορπίζεται συνεχώς («δεν ξέρεις πού να κοιτάξεις»). Οι τέσσερις μουσικοί συχνά μοιάζουν με ασήμαντες μινιατούρες που καταπίνονται από τον γιγάντιο ψηφιακό κόσμο. Είναι χαρακτηριστικό πως στη Σφαίρα, η ιεραρχία αλλάζει: οι ακριβότερες και «καλύτερες» θέσεις δεν είναι αυτές μπροστά στη σκηνή, αλλά ψηλά στις κερκίδες, μετατρέποντας τη συναυλία περισσότερο σε προβολή σινεμά παρά σε live βίωμα.

Το δεύτερο –και ίσως πιο φλέγον– ζήτημα είναι η ακραία εμπορευματοποίηση. Το thrash metal, ένα μουσικό ρεύμα γεννημένο από την αντισυμβατικότητα, μοιάζει εδώ να μετατρέπεται σε status symbol πολυτέλειας. Με τη σειρά εμφανίσεων να είναι sold-out μέχρι το 2027, τα φθηνότερα εισιτήρια ξεκινούν από τα 500 δολάρια, ενώ στη μαύρη αγορά η τιμή τους αγγίζει αρκετές χιλιάδες. Το παράπονο ενός οπαδού στα social media —«Μακάρι να είχα αρκετά χρήματα για να μπορέσω να πάω»— συνοψίζει την πικρή αλήθεια ενός αποκλεισμού της ίδιας της βάσης που γιγάντωσε το συγκρότημα.

Παρά τις ενστάσεις, μουσικά η μπάντα απέδειξε την αξία της. Εφαρμόζοντας το μοτίβο του «No Repeat Weekend» (δύο εμφανίσεις με εντελώς διαφορετικό setlist), έδειξαν το βάθος του καταλόγου τους. Η αυστηρά χορογραφημένη πρώτη βραδιά (με σπάνια διαμάντια όπως το «…And Justice for All») ήρθε σε αντίθεση με τη δεύτερη, η οποία είχε μια αίσθηση πιο χαλαρού, ακατέργαστου τζαμαρίσματος, με τον Τζέιμς Χέτφιλντ και την παρέα του να υπενθυμίζουν πως, κάτω από τα 16Κ γραφικά, παραμένουν άριστοι μουσικοί.

πηγή εικόνας: metallica.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ: