Πολιτικό Σκηνικό: Νέα Δεδομένα, ίδιο ζητούμενο

Τις τελευταίες 10 ημέρες διαμορφώθηκε εν πολλοίς το σκηνικό βάσει του οποίου η χώρα θα οδηγηθεί στις κάλπες το φθινόπωρο ή την ερχόμενη άνοιξη. Σε μεγάλο βαθμό φαίνεται πως Αλέξης Τσίπρας και Μαρία Καρυστιανού «αγόρασαν» την πιθανότητα πρόωρων εκλογών μετά τη ΔΕΘ και προχώρησαν στην ανακοίνωση και την ίδρυση των κομμάτων τους και ήδη οι δημοσκόποι τους μετράνε και αξιολογούν την πραγματική τους προοπτική.

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, προκύπτουν οι εξής βασικές παραδοχές:

Πρώτον, φαίνεται ότι η κυβέρνηση καλωσορίζει την είσοδο Τσίπρα στον προεκλογικό αγώνα. ‘Better the devil you know’ που λένε και οι αγγλοσάξονες καθώς ο Μητσοτάκης τον έχει ήδη κερδίσει σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις ενώ η παρουσία του φαίνεται πως επανασυσπειρώνει ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας. Και μπορεί το κυβερνών κόμμα να δείχνει πως δημοσκοπικά απέχει από την αυτοδυναμία, ωστόσο το λεγόμενο “anchoring’’, η δυνατότητα δηλαδή σύγκρισης με έναν αντίπαλο θεωρείται πως λειτουργεί ευεργετικά για ένα ποσοστό δεξιών ψηφοφόρων.

Δεύτερον, η επανενεργοποίηση του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται ότι δημιουργεί αμέσως θετικό momentum για τον ίδιο. Ήδη οι πρώτες μετρήσεις του δίνουν προοπτική δεύτερης θέσης, ενώ σχεδόν όλη η αντιπολίτευση του την πέφτει. Για όποιον σκέφεται πιο στρατηγικά γίνεται σαφές ότι ο πρώην Πρωθυπουργός λειτουργεί με προοπτική των μεθεπόμενων εκλογών. Επιθυμεί να εδραιωθεί στη δεύτερη θέση και να παίξει ρόλο από τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαλλαγμένος από το βαρίδι που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ.

Τρίτον, η παρουσία του κόμματος Καρυστιανού αποσυσπειρώνει τόσο την Πλεύση Ελευθερίας όσο και κόμματα διαμαρτυρίας τύπου Ελληνικής Λύσης. Φαίνεται ότι το νεότευκτο κόμμα ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα θα σαρώσει κόμματα τύπου Νίκης, ενώ απειλείται ακόμη και η προοπτική καθόδου των εκλογών στο κόμμα της κυρίας Λατινοπούλου. Το στοίχημα της κυρίας Καρυστιανού είναι να κινητοποιήσει μια μερίδα ψηφοφόρων του καναπέ, αυτών που δεν έχουν κατέβει να ψηφίσουν τα τελευταία χρόνια κι επιλέγουν συνειδητά την αποχή. Εάν καταφέρει να δημιουργήσει ένα τέτοιο ρεύμα μπορεί να διεκδικήσει ακόμη και τη δεύτερη θέση. Άλλοι πάντως θεωρούν πως τα αδύναμα πολιτικά της χαρακτηριστικά θα την οδηγήσουν σε εύκολα λάθη και πως σταδιακά θα ξεφουσκώσει.

Τέταρτον, φαίνεται ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πρόβλημα. Κάθε νέα είσοδος του κόβει φόρα, η δεύτερη θέση δεν είναι σε καμία περίπτωση καπαρωμένη και δείχνει να μην μπορεί να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά της κυβέρνησης ούτε να επανασυσπειρώσει τους κεντρώους που είναι δυσαρεστημένοι με την διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Το γεγονός πως τα στελέχη του τα ρίχνουν εκ νέου στις εταιρείες δημοσκοπήσεων, δείχνει αν μη τι άλλο εκνευρισμό και αμηχανία.

Το ζητούμενο πάντως για όλους τους παίκτες δεν αλλάζει: η ΝΔ θέλει υψηλό ποσοστό είτε για να μπει σε κυβέρνηση συνεργασίας είτε για να διεκδικήσει σε δεύτερες εκλογές την αυτοδυναμία. Τσίπρας και ΠΑΣΟΚ θα διαγκωνιστούν για τη θέση του επικεφαλής στην αντιπολίτευση με προοπτική τις εκλογές του 2030. Και οι υπόλοιποι πολεμούν για την πολιτική τους αυθυπαρξία κι επιβίωση. Άλλωστε στο τέλος, ταμείο κάνουν τα αποτελέσματα της κάλπης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:

• Τα απόνερα ενός ανασχηματισμού και η επόμενη μέρα
• Επιστροφή στο σκληρό ροκ
• Η Καρυστιανού και το αντιπολιτευτικό μέτωπο