Μια ζαλισμένη αντιπολίτευση
Την ώρα που στον πλανήτη συμβαίνουν κοσμοϊστορικές αλλαγές και επανασχεδιάζεται ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το διεθνές σύστημα, στην Ελλάδα ο πολιτικός διάλογος περιστρέφεται γύρω από μια συζήτηση που αφορά στις εκτρώσεις.
Όχι, δεν ξυπνήσαμε ξαφνικά στο 1986, τη χρονιά που ρυθμίστηκε νομοθετικά το θέμα των αμβλώσεων. Ήταν η κ. Καρυστιανού που ξεδίπλωσε με μια χαρακτηριστική πολιτική αφέλεια το πλαίσιο των πολιτικών της αναφορών. Και τότε ήταν που μαζικά, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ξύπνησαν από ένα ομαδικό όνειρο που ήθελε την Πρόεδρο του Συλλόγου των Θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών να ηγείται του αγώνα για την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Κάποιοι έπεσαν μάλλον από τα σύννεφα, κάποιοι πάλι είδαν ανταγωνισμό σε ένα κομμάτι ψηφοφόρων που έλκονται από την οργή, το θυμό αλλά και μια ακροδεξιά ατζέντα.
Το πολιτικό πρόβλημα της αντιπολίτευσης στην αρχή του 2026 συνοψίζεται στο εξής: την ώρα που στην εξουσία υπάρχει μια κυβέρνηση που σε λίγο ολοκληρώνει τον έβδομο χρόνο στη διακυβέρνηση της χώρας, που όπως είναι φυσικό έχει φθαρεί από τα λάθη και τις αστοχίες της, από την κόπωση και την έλλειψη νέου πολιτικού αφηγήματος, δεν αρθρώνεται καμία αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Δεν υπάρχει κανένα κόμμα στον ορίζοντα που μπορεί να δώσει πειστικές απαντήσεις ότι διαθέτει ένα προγραμματικό πλαίσιο αλλαγών στην οικονομία, στην παιδεία, στο κράτος, στις μεταφορές και στην αγροτική παραγωγή. Και ότι μπορεί να προσφέρει μια διέξοδο στους ψηφοφόρους που επιθυμούν πολιτική αλλαγή. Αντ’αυτού υπάρχει μια πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση που ενώνεται μόνο από τη δίψα για την ανατροπή του Μητσοτάκη. Το οποίο θα έπρεπε να λειτουργήσει ως ενοποιητικός μανδύας – ούτε αυτό όμως συμβαίνει.
Η Καρυστιανού και το αντιπολιτευτικό μέτωπο
09/01/2026Τα κόμματα διαγκωνίζονται για την δεύτερη θέση που βάσει όλων των δημοσκοπικών εκτιμήσεων δεν θα υπερβαίνει το 14-15% το βράδυ των εκλογών. Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί βάση συζήτησης για δημιουργία κυβέρνησης. Και είναι βαθιά προβληματικό.
Κι αν όλα αυτά δεν πολυαφορούν σχήματα όπως την Πλεύση Ελευθερίας, την Ελληνική Λύση ή τη Νίκη, πόσω δε μάλλον το ΚΚΕ που δηλώνει ξεκάθαρα πως δεν επιθυμεί καμία συμμετοχή σε κανένα κυβερνητικό σχήμα, καταφέρνει ένα σημαντικό υπαρξιακό πλήγμα στο ΠΑΣΟΚ: Τι θα κάνουν στη Χαριλάου Τρικούπη, εάν το βράδυ των εκλογών φέρει τη ΝΔ στην πρώτη θέση χωρίς αυτοδυναμία και το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση; Θα κυβερνηθεί η χώρα ή θα πάμε σε εκλογές; Και ποιος θα χρεωθεί το μουτζούρη για τις δεύτερες κάλπες;
Πόσο ρεαλιστική είναι τη δεδομένη χρονική στιγμή η εμμονή του Χάρη Δούκα για απόφαση Συνεδρίου που θα αποκλείει κυβερνητική συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ σε σχήμα μαζί με τη Νέα Δημοκρατία; Και πόσο αποτελεσματική είναι η τακτική Ανδρουλάκη να δηλώνει πως ο μοναδικός στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι η κατάκτηση της πρώτης θέσης;
Όλα αυτά είναι που προκαλούν τη μεγάλη ανακατωσούρα στη Χαριλάου Τρικούπη που εκδηλώθηκε χθες και λογικά θα κορυφωθεί στο δρόμο προς το Συνέδριο. Ο δρόμος προς τις εκλογές είναι ακόμη μακρύς και κανείς δεν μπορεί στην παρούσα φάση να σχηματοποιήσει το χάρτη της αναμέτρησης αφού κανείς δεν προεξοφλεί ποια κόμματα και υπό ποιους θα συμμετέχουν.
Όμως είναι κάπως απαισιόδοξο το να παρατηρεί κανείς ότι σχεδόν ένα χρόνο πριν τις εκλογές, δεν υπάρχει μια ξεκάθαρη εναλλακτική πρόταση εξουσίας στην σημερινή κυβέρνηση.
