«Halo Effect»: Η νέα στρατηγική που σαρώνει τις αγορές – Ποιες μετοχές μένουν όρθιες απέναντι στο AI

Τους τελευταίους μήνες, η συζήτηση για το μέλλον της οικονομίας υπό την επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης αναζητά απάντηση σε ένα απρόσμενο ερώτημα: μήπως οι επενδυτές εγκαταλείπουν τις «ελαφριές» εταιρείες ιδεών και λογισμικού και επιστρέφουν σε επιχειρήσεις με απτά, βαριά περιουσιακά στοιχεία;

Σύμφωνα με ανάλυση των Financial Times, ο όρος «Halo» —από τα αρχικά Heavy Asset, Low Obsolescence— περιγράφει μετοχές εταιρειών που διαθέτουν σημαντικά υλικά περιουσιακά στοιχεία και θεωρούνται λιγότερο ευάλωτες στην τεχνολογική απαξίωση. Ο Guillaume Jaisson, στρατηγικός αναλυτής της Goldman Sachs, υποστηρίζει ότι οι κεφαλαιακά «βαριές» επιχειρήσεις είναι πιο δύσκολο να αντιγραφούν και άρα πιο προστατευμένες απέναντι στους κινδύνους που φέρνει η AI.

Πράγματι, η εικόνα της αγοράς —ιδίως στον S&P 500— δείχνει ότι κλάδοι όπως η ενέργεια, τα υλικά, οι βιομηχανίες και οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας έχουν υπεραποδώσει σε σχέση με τον γενικό δείκτη. Αντίθετα, οι παραδοσιακά «ελαφριοί» τομείς, όπως η τεχνολογία και η καταναλωτική διακριτική δαπάνη, έχουν μείνει πίσω.

Είναι όμως αυτή όλη η αλήθεια;

Η ιδέα ότι οι «asset-light» εταιρείες διαταράσσονται εύκολα δεν επιβεβαιώνεται ιστορικά. Το αντίθετο μάλιστα. Ο οικονομολόγος W. Brian Arthur, στο έργο του Increasing Returns and the New World of Business, εξηγεί γιατί οι επιχειρήσεις που επεξεργάζονται πληροφορία, και όχι φυσικούς πόρους, απολαμβάνουν αποδόσεις κλίμακας και ισχυρά ανταγωνιστικά «οχυρά».

Οι λόγοι είναι γνωστοί: Υψηλό αρχικό κόστος ανάπτυξης, αλλά αμελητέο οριακό κόστος, δικτυακά αποτελέσματα (όσο περισσότεροι χρήστες, τόσο καλύτερο το προϊόν) και υψηλό κόστος μετάβασης (switching costs) για τον πελάτη.

Αυτά τα χαρακτηριστικά έκαναν τις εταιρείες λογισμικού εξαιρετικά ανθεκτικές στον ανταγωνισμό. Τι αλλάζει τώρα;

Η τεχνητή νοημοσύνη ενδέχεται να μειώνει δραστικά το κόστος ανάπτυξης (π.χ. μέσω αυτοματοποιημένου προγραμματισμού) και ταυτόχρονα να μειώνει το κόστος μετάβασης για τον χρήστη. Αν στο μέλλον οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι βασίζονται σε γενικού σκοπού ψηφιακούς βοηθούς αντί για εξειδικευμένες πλατφόρμες, τότε το «κλείδωμα» σε συγκεκριμένα συστήματα θα αποδυναμωθεί.

Σε αυτό το σενάριο, οι παλιές πλατφόρμες δεν θα ηττηθούν από τον άμεσο ανταγωνισμό· απλώς θα μαραζώσουν από αχρηστία. Και αν τα switching costs μειωθούν, τότε και τα δικτυακά αποτελέσματα θα είναι ευκολότερο να αναπαραχθούν από νέους παίκτες. Με άλλα λόγια, τα εμπόδια εισόδου πέφτουν.

Μήπως δεν είναι θέμα «βαρύτητας», αλλά φύσης δραστηριότητας;

Ίσως λοιπόν το δίλημμα δεν είναι asset-heavy έναντι asset-light. Ίσως είναι resource-processing έναντι information-processing.

Οι επιχειρήσεις που επεξεργάζονται φυσικούς πόρους —ενέργεια, πρώτες ύλες, μεταφορές, φιλοξενία— δεν προστατεύονται απλώς επειδή διαθέτουν ακριβά πάγια. Προστατεύονται επειδή: υπάρχουν ρυθμιστικά και αδειοδοτικά εμπόδια, απαιτείται συσσωρευμένη τεχνογνωσία και διαχειρίζονται φυσικές ανάγκες που δεν μπορούν να «ψηφιοποιηθούν».

Ακόμη και εταιρείες που έχουν υιοθετήσει asset-light μοντέλα, όπως αλυσίδες ξενοδοχείων ή logistics, συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται σε πεδία όπου η φυσική παρουσία και η υλική μετακίνηση παραμένουν αναγκαίες. Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ταξιδεύουν, να κοιμούνται, να καταναλώνουν ενέργεια και να μετακινούν αγαθά — ακόμη κι αν τα οχήματα γίνουν αυτόνομα.

Σε κάθε περίπτωση, το «Halo effect» δεν είναι απλώς μια επιστροφή στη βαριά βιομηχανία. Είναι μια αναζήτηση σταθερότητας σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία —μέχρι πρότινος το απόλυτο οχυρό κερδοφορίας— γίνεται πιο ρευστή και λιγότερο προστατευμένη.

Η αγορά δεν αγοράζει απλώς εργοστάσια και δίκτυα ηλεκτρισμού. Αγοράζει δραστηριότητες που δεν μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν από αλγορίθμους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:

• Μόλις 1 στους 4 Ευρωπαίους επενδύει – Πόσο κοστίζει αυτή η αδράνεια;
• Goldman Sachs: Οι τιμές δε θα πέσουν παρά το «μπλόκο» του Αν. Δικαστηρίου στον Τραμπ
• Τέλος στο «χέρι με χέρι»: Τι αλλάζει στα ενοίκια από τον Απρίλιο 2026