Οι 3 τύποι συναδέλφων που όλοι προσπαθούν να αποφύγουν στο γραφείο
Το γραφείο μπορεί να έχει αλλάξει σημαντικά τα τελευταία χρόνια, αλλά ορισμένες εμπειρίες παραμένουν διαχρονικές.
Η υβριδική εργασία έχει περιορίσει την καθημερινή φυσική παρουσία, οι περισσότερες συσκέψεις έχουν μεταφερθεί στο Teams και το «μπορούμε να κάνουμε ένα γρήγορο call;» έχει γίνει μία από τις πιο συνηθισμένες φράσεις της επαγγελματικής ζωής.
Εκείνο που δεν έχει αλλάξει είναι οι συνάδελφοι που μπορούν να εξαντλήσουν την υπομονή μιας ολόκληρης ομάδας πριν ακόμη τελειώσει ο πρώτος καφές της ημέρας.
Δεν πρόκειται απλώς για ανθρώπους με τους οποίους δεν ταιριάζουμε. Είναι εκείνοι που διακόπτουν, αγνοούν τον προσωπικό χρόνο, οικειοποιούνται ιδέες ή αντιμετωπίζουν κάθε εξέλιξη σαν προαναγγελία καταστροφής.
Τρεις τύποι εμφανίζονται συχνότερα στη νοητή «μαύρη λίστα» των συναδέλφων.
1. Ο συνάδελφος που «τα ξέρει όλα»
Δεν έχει σημασία εάν βρίσκεται στην ίδια βαθμίδα με τους υπόλοιπους ή εάν εργάζεται για πρώτη φορά πάνω σε ένα αντικείμενο. Εκείνος είναι βέβαιος ότι γνωρίζει καλύτερα.
Έχει άποψη για την παρουσίαση, το χρονοδιάγραμμα, τη στρατηγική και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να μιλήσει η ομάδα στον πελάτη. Διακόπτει τους άλλους, ολοκληρώνει τις προτάσεις τους και συνήθως διαθέτει μια προσωπική ιστορία που «αποδεικνύει» ότι έχει αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα με μεγαλύτερη επιτυχία.
Το πιο κουραστικό χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν συμμετέχει πραγματικά σε μια συζήτηση. Αντί να ακούσει, διορθώνει. Στις συσκέψεις καταλαμβάνει δυσανάλογο χρόνο, ενώ μπορεί να επαναφέρει αργότερα μια καλή πρόταση συναδέλφου σαν να ήταν δική του.
Εάν το αποτέλεσμα είναι θετικό, διεκδικεί μεγάλο μέρος της επιτυχίας. Εάν κάτι πάει στραβά, θυμάται ξαφνικά ότι η προσπάθεια ήταν ομαδική και επομένως η ευθύνη πρέπει να μοιραστεί.
2. Εκείνος που δεν γνωρίζει τη λέξη «όριο»
Είναι ο άνθρωπος που στέλνει μήνυμα στις 22:47 ξεκινώντας με τη φράση «μια γρήγορη ερώτηση» και θεωρεί αυτονόητο ότι θα λάβει άμεση απάντηση.
Χρησιμοποιεί την ένδειξη «urgent» για ζητήματα που μπορούν να περιμένουν μέχρι την επόμενη ημέρα, κάνει tag τους πάντες σε κάθε συνομιλία και αντιμετωπίζει την τηλεργασία σαν καθεστώς μόνιμης διαθεσιμότητας.
Στο γραφείο εμφανίζεται δίπλα σας την ώρα της μεγαλύτερης συγκέντρωσης και ρωτά εάν έχετε «δύο λεπτά». Τα δύο λεπτά γίνονται είκοσι, η δουλειά μένει πίσω και το deadline πλησιάζει επικίνδυνα.
Δεν πρόκειται απαραιτήτως για κακόβουλη συμπεριφορά. Συχνά, ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει απλώς ταυτίσει την επαγγελματική συνεργασία με την πρόσβαση στους άλλους οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.
3. Ο μονίμως αρνητικός
Για τον τρίτο τύπο συναδέλφου τίποτα δεν είναι ποτέ αρκετά καλό.
Εάν αλλάξει ένα σύστημα, θα διαμαρτυρηθεί επειδή η αλλαγή ήταν περιττή. Εάν παραμείνει το ίδιο, θα υποστηρίξει ότι η εταιρεία έχει μείνει πίσω. Ένα καινούργιο project είναι «ακόμη περισσότερη δουλειά», ενώ η απουσία νέων αναθέσεων αποτελεί απόδειξη ότι «δεν μας υπολογίζουν».
Η αγαπημένη του φράση είναι «δεν γίνεται» και η μεγαλύτερη ικανοποίησή του έρχεται όταν μπορεί να πει «σας τα έλεγα».
Το πρόβλημα δεν είναι η έκφραση προβληματισμών ή διαφωνιών. Αυτές είναι απαραίτητες σε κάθε υγιή ομάδα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η αρνητικότητα γίνεται μόνιμη στάση και επηρεάζει την ενέργεια, τη διάθεση και την παραγωγικότητα όλων.
Πώς αντιμετωπίζονται χωρίς καθημερινή σύγκρουση
Η λύση δεν είναι πάντοτε η ανοιχτή αντιπαράθεση. Συχνά βοηθούν περισσότερο τα σαφή και σταθερά όρια.
Στον «ξερόλα» λειτουργούν οι συγκεκριμένες ερωτήσεις και η γραπτή καταγραφή των αρμοδιοτήτων και των ιδεών. Στον συνάδελφο χωρίς όρια χρειάζεται ξεκάθαρη ενημέρωση για τις ώρες διαθεσιμότητας και το τι θεωρείται πραγματικά επείγον. Απέναντι στον μονίμως αρνητικό, η συζήτηση μπορεί να επιστρέφει σταθερά από το πρόβλημα στη λύση: «Τι προτείνεις να κάνουμε;».
Και στις τρεις περιπτώσεις, το ζητούμενο δεν είναι να αλλάξει ο χαρακτήρας του άλλου. Είναι να μη μετατραπεί η δική του συμπεριφορά σε καθημερινό βάρος για όλους τους υπόλοιπους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:
- Γιατί δεν πρέπει να κάνετε φίλους στη δουλειά
- Οι 5 φράσεις που δείχνουν ότι μια σχέση μπορεί να έχει φτάσει στο τέλος της
- Γιατί ξαναβλέπουμε τις ίδιες ταινίες; Η ψυχολογία πίσω από το «ασφαλές καταφύγιο» του εγκεφάλου
