Ο Χουάν Γκουαϊδό και τα διλήμματα της Δύσης

Οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα ωθούν σειρά Γερμανών σχολιαστών στο συμπέρασμα ότι ο τσαβισμός έχει ακόμη αντοχές ενώ ο Γκουαϊδό ρισκάρει εμφύλια σύρραξη.

Στη Βενεζουέλα στρέφεται σήμερα το ενδιαφέρον των σχολιαστών και στην κοινή διαπίστωση ότι η κατάσταση που περιπλέκεται όσο περνά ο χρόνος θέτει τη Δύση ενώπιον σοβαρών διλημμάτων. Η εφημερίδα Tageszeitung του Βερολίνου εκφράζει τη θέση ότι επειδή απεδείχθη πως ο πρόεδρος Μαδούρο δεν είναι εύκολος αντίπαλος και διαθέτει ακόμη αντοχές, ο Χουάν Γκουαϊδό θέλει να προκαλέσει εξωτερική επέμβαση ως μοναδικό τρόπο για να ανέλθει στην εξουσία.

«Πάνω από 50 χώρες, μεταξύ αυτών και η Γερμανία, αναγνώρισαν τον Γκουαϊδό ως μεταβατικό πρόεδρο, ωστόσο γίνεται ολοένα και πιο σαφές πόσο λάθος και παράλογο είναι… Η ΕΕ και εκείνες οι ευρωπαϊκές χώρες που απερίσκεπτα έκαναν αυτό το βήμα, αυτοαποκλείσθηκαν ως δυνητικοί διαμεσολαβητές και ακόμη χειρότερα, τίθενται θέλοντας και μη στο πλευρό της αμερικανικής κυβέρνησης που μαζί με δεξιές και ακροδεξιές κυβερνήσεις της περιοχής, θέλουν να επιβάλλουν αλλαγή εξουσίας στη Βενεζουέλα. Αυτό θυμίζει την ατέλειωτη σειρά αμερικανικών επεμβάσεων στη Λατινική Αμερική που όχι μόνο στήριξαν δικτάτορες αλλά τους έφεραν στην εξουσία».

Και ο σχολιαστής καταλήγει: «Ο Γκουαϊδό γνωρίζει καλά ότι μόνο μέσω μιας ξένης επέμβασης έχει πιθανότητες να ανέλθει στην εξουσία. Με τις κινήσεις του δείχνει ότι επιζητεί την κλιμάκωση, θέλει να προκαλέσει την υπερβολικά βίαιη αντίδραση της κυβέρνησης για να δικαιολογήσει μια τέτοια επέμβαση. Η πολιτική του είναι ανεύθυνη. Έφτασε ο καιρός να αποσυνδεθεί η ΕΕ από τον Γκουαϊδό».

Ο σχολιαστής της οικονομικής επιθεώρησης Handelsblatt θεωρεί ότι ο κίνδυνος εμφύλιας σύρραξης είναι ορατός όσο ποτέ άλλοτε μετά την αποτυχία της «επιχείρησης ελευθερίας» που εμπνεύστηκε ο Γκουαϊδό. «Ο Μαδούρο θα είχε από καιρό εκδιωχθεί από το προεδρικό μέγαρο Μιραφλόρες, εάν η χώρα του δεν είχε μετατραπεί σε αρένα γεωπολιτικών συγκρούσεων» υποστηρίζει. «Οι ΗΠΑ και πολλές Λατινοαμερικανικές χώρες στηρίζουν την αντιπολίτευση, η Κίνα και η Ρωσία την κυβέρνηση. Κατά την άποψη του ειδικού Ντέιβιντ Σμίντλε από το Πανεπιστήμιο Tulane οι μεγάλες δυνάμεις εμποδίζουν στο να εκδηλωθεί η αναγκαία από καιρό ρήξη ανάμεσα στο Μαδούρο και τους Βενεζουελανούς».

Στήριγμα στον τσαβισμό

Η Süddeutsche του Μονάχου επιχειρεί να αναδείξει τις αδυναμίες και τα όρια των δύο «προέδρων» και να ερμηνεύσει την ανθεκτικότητα του Μαδούρο στο αξίωμά του. «Το στρατόπεδο του προέδρου εμφανίζεται εξασθενημένο, αλλά κρατά ακόμη δυνάμεις… οι εικόνες υποστηρικτών του, φτωχών ανθρώπων από τα barrios, δείχνουν να λατρεύουν με θρησκευτική ευλάβεια τον προκάτοχο, τον Ούγκο Τσάβες διότι όπως πιστεύουν τους έδωσε αξιοπρέπεια και φωνή, στέλνοντας Κουβανούς γιατρούς στα χαμόσπιτά τους και μοιράζοντας χρήματα από το πετρέλαιο. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να κρατηθούν από την τσαβική επανάσταση ακόμη κι αν από καιρό έχει μεταβληθεί σε δικτατορία. Ορισμένοι βρίσκουν ακόμη στήριγμα σε ένα κρατικό μοντέλο εξαρτήσεων, οπορτουνισμού και πατροναρίσματος μέσα από χιλιάδες επιτροπές και εθνικούς φρουρούς – κατά το πρότυπο της Κούβας και της Νικαράγουας – που δεν μπορούν να προσφέρουν οι υποσχέσεις του Γκουαϊδό για ελεύθερη αγορά. Είναι ένα μοντέλο καθόλου βιώσιμο, αλλά όποιος ζει στις φτωχικές συνοικίες, το μόνο που σκέπτεται είναι πώς θα βγάλει την επόμενη ημέρα. Όπως κάνει και ο Νικολάς Μαδούρο».